Projekt okładki

Anna Slotorsz

Redakcja

Anna Seweryn

Zdjęcia na okładce

© Gelpi, Elvira Gr, tinta, David Franklin, tomertu | shutterstock.com

Ilustracje w książce

Dariia Baranova, nata_danilenko, tomertu | shutterstock.com

Designed by rawpixel.com | Freepik

Redakcja techniczna, skład, łamanie oraz opracowanie wersji elektronicznej

Grzegorz Bociek

Korekta

Anna Jeziorska

Anna Seweryn

Anna Żochowska

Wydanie I, Gdańsk 2022

tekst © Magdalena Witkiewicz, 2022

© Wydawnictwo FLOW

ISBN 978-83-67402-06-4

Wydawnictwo FLOW

biuro@wydawnictwoflow.pl

tel. 530 922 361

Dagmarze Pietruszewskiej – dzięki za wszystko!

To akurat ten moment, kiedy jeszcze się lubimy, nie zdążyłyśmy się znielubić, ale na razie nie możemy się zaprzyjaźniać... To skomplikowane, ale my wiemy, o co chodzi.

Początek

Często ciekawe życiowe historie zaczynają się od tego, że ktoś do kogoś dzwoni. Czasem nawet przypadkowo, i mówi na przykład: „Dzień dobry, zastałem Jolkę?”. Chwilę potem się okazuje, że to pomyłka i po drugiej stronie słuchawki nie ma żadnej Jolki, tylko pani Marianna, która jak co dzień popija przy kuchennym stole herbatkę rumiankową i oddaje się swojemu ulubionemu zajęciu, czyli podglądaniu sąsiadów. Albo słuchawkę podnosi bardzo sympatyczny Tomek, który właśnie się rozstał z dziewczyną i zastanawia się gorączkowo, co zrobić, by nie czuć się samotnym…

Ale mimo tej telefonicznej pomyłki zawiązuje się rozmowa, z reguły bardzo interesująca, następnie jest spotkanie, kawa, wspólny obiad, spacer w parku, potem zaproszenie na drinka i w efekcie tego wszystkiego miłość do grobowej deski. Bo przecież mogłoby tak być, prawda?

Ta historia zacznie się zgoła inaczej, bo właśnie od tego, że telefon nie dzwonił od wielu lat, i w związku z tym, co z przykrością muszę stwierdzić, na znalezienie miłości do grobowej deski było już coraz mniej czasu.

Jednak trzeba również przyznać, że jednej z bohaterek do grobowej deski zostało tego czasu już niewiele, zatem szansa wytrwania „na dobre i na złe, aż do śmierci” cechowała się wielce wysokim prawdopodobieństwem, o ile, oczywiście, znalazłaby odpowiedniego kandydata.

Jednak, jak już wspomniałam, ta historia jest zupełnie o czymś innym. I zacznie się zupełnie inaczej, aczkolwiek telefon dzwoniący w zupełnie nieprzewidzianych sytuacjach również będzie w niej odgrywał znaczącą rolę.

*

Wincentyna Radziewicz wpatrywała się w stary czerwony telefon. Nie był to najnowszy model smartfona, nie była to też wysłużona nokia z lat dziewięćdziesiątych, czemu w sumie nie należało się dziwić, gdyż kilka dni temu Wincentyna sama skończyła lat dziewięćdziesiąt pięć i, najogólniej mówiąc, wszelakich zdobyczy techniki unikała, a mówiąc w szczegółach – wszelką technologię miała w głębokim poważaniu.

Musicie wiedzieć, że Wincentyna pochodziła z dobrej rodziny i od zawsze była damą, więc zazwyczaj unikała sformułowań związanych z częściami ciała. Gdy była młodsza, wydawało się jej, że zdecydowanie lepiej brzmi „mieć coś w głębokim poważaniu” niż po prostu „mieć w dupie”. Niestety z wiekiem, ku swojemu zaskoczeniu, powoli zmieniała zdanie i teraz skrycie uważała, że pewne rzeczy należy wyrażać bardziej dosadnie, aczkolwiek jeszcze nie miała śmiałości, by wyrażać to zarówno dosadnie, jak i głośno.

Jednak coraz częściej budziła się ze świadomością, że ma coś po prostu w dupie, a nie w głębokim poważaniu.

*

Staruszka wpatrywała się w klasyczny model telefonu CB-740 Jaskier z roku tysiąc dziewięćset siedemdziesiątego czwartego, wyprodukowany nie gdzie indziej jak w Radomskiej Wytwórni Telefonów.

Wincentyna dokładnie znała model, bo to sprawdziła, gdy chciała go naprawiać, gdyż od zawsze zacinała się tarcza i aparat wybierał cyfrę siedem zamiast osiem. Kilka, a w zasadzie kilkanaście lat temu osobiście wybrała się do Radomia w poszukiwaniu producenta uciążliwego telefonu, jednak na miejscu się okazało, że firma jest o krok od ogłoszenia upadłości i nikt nie tyle nie był w stanie jej pomóc, co zupełnie nie miał do tego głowy.

Kobieta była nad wyraz uparta i wielokrotnie, aczkolwiek bezskutecznie próbowała rozwiązać swój problem. W związku z tym metodycznie przeczesywała bliższą i dalszą okolicę w poszukiwaniu dobrej duszyczki, która zaradzi na jej kłopoty z niesfornym urządzeniem. Utwierdziła się przy tym w przekonaniu, że nadeszły dziwne czasy, kiedy sprzęty są niemal jednorazowego użytku i nikt ich nie naprawia, tylko wyrzuca i kupuje nowe. Dla wychowanej w duchu oszczędności Wincentyny było nie do pomyślenia, że ma wyrzucić piękny i niemal nowy, bo przecież dopiero kilkudziesięcioletni telefon do śmieci (bo czym jest przecież takie trzydzieści lat przy wieczności?). I to tylko dlatego, że dostał jakiegoś cyfrowego alzheimera i myliło mu się to siedem z osiem.

Te wyprawy nie były jednak całkiem straconym czasem, bo dzięki nim poznała na przykład przesympatycznego pana Mańka, który – choć całkiem jeszcze młody, bo nieco po sześćdziesiątce – wyraźnie podszedł do tematu w sposób profesjonalny. I kiedy delikatnie pogłaskał jaskra swoimi wielkimi jak bochny chleba dłońmi, Wincentyna przez moment poczuła, że misja może się zakończyć sukcesem. Okazało się jednak, że nawet taki specjalista nie jest w stanie dostać jakiejś części o dziwnie brzmiącej nazwie, bo producent, choć przetrwał zawirowania dziejowe, przestawił się obecnie na asortyment nieco bardziej nowoczesny i handlował antenami satelitarnymi. Wtedy Wincentyna stwierdziła, że musi się poddać, bo nawet ona nie wygra z kosmicznymi technologiami.

Wbrew pozorom w tej powieści nie będziemy się jednak zajmować naprawą cyferblatów telefonów z radomskiej fabryki ani nawet nie będziemy się zajmować naprawą wyświetlaczy najnowszego modelu smartfona, który upadł niespodziewanie i niekoniecznie z własnej woli (technika tak poszła do przodu, że należy podejrzewać, iż smartfon ma swój rozum) na podłogę w damskiej toalecie pewnego gdańskiego liceum i potłukł się tak, że wprawdzie można było z niego korzystać, ale z ograniczonym (i to wielce) zaufaniem. Nie zawsze człowiek (ogólnie), a właściwie Pola (szczególnie), czyli właścicielka owego telefonu, mogła się dodzwonić dokładnie tam, gdzie chciała. I właśnie o tym jest ta historia, aczkolwiek zanim dojdziemy do owego dnia, w którym telefon Poli błędnie wybrał numer, musi się wydarzyć kilka rzeczy, zarówno istotnych, jak i mniej istotnych.

Z tych mniej ważnych jedna była taka, że działka przy ulicy Wodnej w Radomiu, gdzie według wiedzy Wincentyny jeszcze nie tak dawno stała siedziba Radomskiej Fabryki Telefonów, została wystawiona na sprzedaż, później budynek wyburzono, a Urząd Miejski w Radomiu wydał decyzję o warunkach zabudowy dla tej nieruchomości na budynek mieszkalny wielorodzinny o dziewięciu kondygnacjach, z garażem naziemnym i parkingiem.

Wincentyna na szczęście o tym nie wiedziała, bo zapewne gdyby wiedziała, pojechałaby na plac budowy w celu znalezienia gdzieś w głębokich wykopach części niezbędnych do naprawy cyferblatu. A może i całego telefonu, bo przecież to było niemożliwe, by nie dzwonił.

Niemożliwe, by nie dzwonił…

Od lat…

Dokładnie od lat siedemdziesięciu siedmiu, kiedy to narzeczony wyszedł z jej domu, a ona wyglądała za nim przez okno.

– Skontaktuję się z tobą!

– Ale jak? Zadzwonisz? – Roześmiała się.

– Pewnie. Niedługo wojna się skończy! Gdziekolwiek będę, zadzwonię! Obiecuję!

Najważniejszy mężczyzna w jej ówczesnym życiu zawsze dotrzymywał słowa. A więc czekała.

*

Oczywiście wtedy, kiedy narzeczony składał Wincentynie tę obietnicę, wojna, niestety, jeszcze trwała, Wincentyna nie miała telefonu, a co gorsza, nie miała nawet swojego własnego mieszkania, w którym mogłaby ten telefon mieć.

Dopiero w latach siedemdziesiątych, kiedy to zamieszkała ze swoim mężem w przepięknej leśniczówce na Kaszubach, tuż nad Słupią, na stoliku w salonie stanął czerwony telefon CB-740 Jaskier, który to najpierw dzwonił jak szalony (żadne z tych połączeń nie było tym właściwym), a później tylko z rzadka. Ale ukochany nigdy się do niej nie odezwał.

Lata mijały. Człowiek się starzał, głowa i ciało robiły mu różne psikusy, więc nie można było wymagać od starego cyferblatu, by się nie dopasował do zmieniającego się otoczenia i również nie zaczął się mylić, i złośliwie zamieniać ósemki z siódemką, a od telefonu nie można było wymagać, by dzwonił tak często jak kiedyś. W przeciwieństwie do równie starego radia, marki Grundig, które to bez zarzutu działało od lat i umilało Wincentynie bezsenne noce.

Rozdział 1

15 grudnia, środa

1.

Dobry wieczór, a raczej życzę wam dobrej nocy! Zupełnie nie wiem, dlaczego słowo „dobranoc” kojarzy nam się zwykle z tym, że się rozstajemy. Przecież my się witamy, a ja życzę wam na wstępie, by ta noc była dobra, bo właśnie zaczynamy naszą Księżycową audycję. Jak codziennie o północy mówi do was Klemens Wiśniowiecki.

Dzisiaj środa, 15 grudnia 2021 roku. Jest to 349 dzień oraz 50 tydzień roku. Do zerwania ostatniej kartki w tegorocznym kalendarzu pozostało 16 dni, a święta Bożego Narodzenia już za chwilę!

Cieszę się niezmiernie, że znów jesteście ze mną razem i miło spędzimy czas na rozmowach o życiu i przy dobrej muzyce. Księżyc świeci nam dziś już od 13.30, a zajdzie o 3.36. I wtedy właśnie skończy się nasza audycja.

Wiecie, że zawsze zachęcam do wpatrywania się w okno, by spojrzeć na Księżyc. Dla mnie to jedno z najbardziej fascynujących ciał niebieskich, stąd nazwa naszej audycji. Mówiłem wam już, że ma zbliżoną powierzchnię do kontynentu afrykańskiego? Niby niewielki, a jednak sami przyznacie, że jest w nim coś magicznego.

Zerknijcie więc przez okno i zobaczcie, jaki jest piękny… Dziś jest w fazie następującej po pierwszej kwadrze. Oświetlona jest już większa część tarczy i niedługo znajdzie się w pełni. Tę fazę nazywamy „Księżycem Garbatym”.

Dzisiejszej nocy księżycowym znakiem zodiaku jest Byk. Ale jak zawsze zaczynamy od Wodników. Mam słabość do tego znaku! Może wam kiedyś powiem dlaczego…

Drogi Wodniku, od dzisiaj powinieneś narzucić sobie jakąś dyscyplinę. Może zastanów się nad ćwiczeniami fizycznymi? Ale koniecznie rób to systematycznie. Tak, wiem, wspaniale jest poleniuchować, ale teraz jest dobry czas, by się za siebie zabrać. Kontroluj to, co robisz i na czym skupiasz swoją uwagę. Pewne kłopoty mogą ci sprawić członkowie rodziny bądź starsze osoby z twojego otoczenia, które będą się starały namówić cię na zmianę przyzwyczajeń. Może warto to przemyśleć? I pamiętaj, że być może nie masz wpływu na zachowanie innych, ale jesteś odpowiedzialny za to, co robisz ty sam. A teraz uwaga! Wieczorem spodziewaj się nieoczekiwanego gościa! Tylko pamiętaj, pożegnaj się z nim przed północą, by być gotowym na naszą kolejną audycję!

Na dobry początek wspaniały Frank Sinatra i jego Fly Me to the Moon. Czy wiecie, że to cover, bo piosenka powstała już w 1954 roku? Jednak to wykonanie Sinatry zapewniło jej nieśmiertelność. No ale dosyć gadania, wybierzmy się teraz z Frankiem w podróż do gwiazd…

2.

Wincentyna Radziewicz z uśmiechem rozsiadła się w swoim fotelu. Od lat nie mogła spać w nocy, za to w dzień, ku ogromnemu oburzeniu swoich córek, spała do czternastej. A czasem nawet do piętnastej… No dobrze, jeżeli mam być szczera, to kiedyś córka obudziła ją o siedemnastej i Wincentyna musiała się bardzo namęczyć, żeby córka uwierzyła, że to, co właśnie robiła matka, było niczym innym jak drzemką poobiednią. Bo czy ktoś do poobiedniej drzemki zakłada piżamę?

Nieważne, że staruszka wtedy nie zjadła nawet jeszcze śniadania. Jej córka Katarzyna, lat siedemdziesiąt, przyniosła świeże rogaliki „na kolację” – jak sama stwierdziła. Wincentyna, która nigdy nie przyczepiała się zbytnio do nomenklatury, uznała jednak, że zje te croissanty jako posiłek, który w duchu (i tylko w duchu, gdyż na głos bała się przy córce to powiedzieć) nazywała śniadaniem. Ostatecznie przecież czy na śniadanie, czy na kolację smakowały dokładnie tak samo dobrze.

Z radia, którego słuchała co noc, Klemens Wiśniowiecki pieścił ją swoim głosem. Nie pamiętała, kiedy pierwszy raz usłyszała tę audycję. Od zawsze wolała radio niż telewizję. Jej wojenny narzeczony, Mikołaj, był telegrafistą w czasie okupacji i do radia miała ogromny sentyment. Od kiedy zmarł jej mąż i zaczęła cierpieć na bezsenność, zawsze w nocy włączała swojego grundiga. Polityka ją mierziła, muzyki współczesnej nie rozumiała, ale wciąż liczyła na to, że ktoś wreszcie jej to wytłumaczy, więc szukała stacji, która zaspokoiłaby ją intelektualnie. I tak przez przypadek, gdy któregoś dnia łapała fale w swoim starym radioodbiorniku, natknęła się na Księżycową audycję Klemensa Wiśniowieckiego. Od tamtej pory nie opuściła żadnego odcinka.

Od dawna się zbierała, by zadzwonić do tego mężczyzny i porozmawiać z nim na antenie. Nurtowało ją wiele spraw i uważała, że pan Klemens zapewne byłby w stanie wyjaśnić jej wątpliwości natury wszelakiej. Tym bardziej że aby zadzwonić do radia, nie musiała wykręcać ani siódemki, ani ósemki, więc była duża szansa, iż się dodzwoni i będą mogli porozmawiać. Był tylko jeden problem – wciąż nie miała śmiałości. Bała się, że gdy porozmawia z tym frapującym i dystyngowanym mężczyzną, to czar pryśnie. I co ona wtedy będzie robiła nocami?

Wyjrzała przez okno. Od lat nie uznawała zasłon i firan. Lubiła widzieć wszystko, co działo się na jej podwórku.

Jej mąż Eugeniusz zawsze szczelnie zasłaniał okna, tak by nikt ich nie widział. Miało to ten mankament, że wtedy oni, niestety, też nic nie widzieli. Jakby świat za grubą kotarą zupełnie dla nich nie istniał. Było to o tyle dziwne, że przez lata mieszkali w kaszubskiej leśniczówce, a przecież tam mogły ich co najwyżej podglądać wiewiórki.

Tak czy inaczej, kiedy Gienia definitywnie odgrodziła od świata pokrywa trumny (jego żona, uświadamiając to sobie, nawet zachichotała w czasie pogrzebu, zastanawiając się, czy w końcu nie spełniło się jego największe marzenie), Wincentyna postanowiła natychmiast pozbyć się z domu wszelkich firan i zasłon, których zapasami mogłaby chyba obdzielić pół miasta (tak, to trzeba oddać Eugeniuszowi, że potrafił być konsekwentny, gdy mu na czymś zależało).

Niczego się nie wstydziła. Stara już była, więc podglądać mógłby ją wyłącznie jakiś desperat. A nawet gdyby na jej widok ktoś miał się ucieszyć, to sprawiłby jej tym olbrzymią przyjemność.

Od lat dwudziestu mieszkała w niewielkiej, ale wiekowej i niezwykle urokliwej kamienicy. Na wysokim parterze, w samym centrum Wrzeszcza. Kiedy tylko się tam przeprowadzili z Gieniem, ten zaczął zasłaniać okna. Jakby się wstydził. A co oni niby złego robili za tymi zasłoniętymi oknami?

A świat taki piękny!

I Księżyc taki cudny!

Wcale nie wydawał się jej garbaty. O, gdyby się odważyła zadzwonić do Klemensa Wiśniowieckiego, powiedziałaby mu, że to tak nieładnie zwracać uwagę na niedoskonałości. Trzeba się zawsze skupiać na pozytywach. Księżyc nie był garbaty, był pięknie zaokrąglony, podobnie jak jej plecy, szczególnie ostatnio. A w życiu nie powiedziałaby o sobie, że jest garbata. To takie brzydkie słowo.

W radiowym horoskopie Klemens powiedział, że trzeba sobie narzucić dyscyplinę. Wincentyna nienawidziła ćwiczyć, uważała, że to wymachiwanie rękami i nogami czy kręcenie biodrami jest zupełnie nikomu niepotrzebne, ale ku swojemu zdziwieniu, od kiedy Klemens w Księżycowej audycji namawiał ją do ruchu, wydawała się bardziej sprawna. Plecy nie bolały, mogła z łatwością wstać ze swojego fotela i była całkiem szczupła. Och, jak on ją motywował! Nie wiedziała, ile czasu jej jeszcze pozostało na tym ziemskim padole, ale odkąd słuchała nocnej audycji swojego ulubieńca, wiedziała, że nieważne, ile pozostało, ważne, by ten czas był jak najcudowniejszy.

Wieczory, a w zasadzie noce, należały do tych jej najbardziej cudownych chwil. Wstawała wtedy, kiedy jej córki były już po kompocie, który zawsze podawały do obiadu, a ona właśnie dojadała śniadanie. Pyszne pszenne tosty, które zapiekała w starym tosterze. Toster miał pewnie tyle lat, ile stary telefon z radomskiej fabryki. Lubiła ten dźwięk, gdy tost był gotowy i wystrzeliwał na sam środek kuchni. Od czego zależała trajektoria tego lotu, tego Wincentyna nie wiedziała. Czasem wyskakiwał wysoko i daleko, a czasem nawet nie wydostawał się z tostera. Ale dźwięk był niezmiennie ten sam – miły dla ucha, niemal tak bardzo jak głos Franka Sinatry.

Swoje wnioski zapisywała w zeszycie od polskiego, który kiedyś zostawiła u niej wnuczka. Moniczka już dawno wyjechała za granicę, urodziła dwoje dzieci i o zeszycie zapomniała, ale on niezmiennie od lat służył Wincentynie. Wspominałam wam już przecież, że wychowana była w duchu oszczędności, czyli właściwie według idei zero waste, jeszcze zanim ktokolwiek pomyślał, żeby tak to nazwać. W ogóle była królową wszelakiego recyklingu i jeśli nie pisała w zeszyciku, wykorzystywała do notatek kartoniki wycięte z opakowania po herbacie. Przecież lasy trzeba chronić, a papier coraz droższy…

Tego dnia zapisała enigmatycznie:

15 grudnia 2021.

Mało opalony, wolę, gdy jest ciemniejszy. Przeleciał mocno. Jakaś energia musi być dzisiaj w powietrzu. Smakował wybornie.

Po śniadaniu szła na spacer. Zimą był on bardzo krótki, bo szybko robiło się ciemno. Zawsze ubierała się starannie, malowała, czyściła paznokcie. Potem długo się zastanawiała, które nakrycie na siebie przyodziać i jaka czapka pasuje do płaszcza. No i owijała się szydełkowym szalem. Miała ich wiele, gdyż co roku od swoich córek dostawała kolejny na Gwiazdkę.

Każdy był w innym kolorze i miał inny wzór. Robiły go na zmianę – raz jedna, a raz druga.

Katarzyna robiła nieco ciaśniej. Oczka, które dziergała, były zawsze dokładne i równe. Była księgową i od zawsze w swoich zeszycikach miała równe tabelki i rzędy cyfr. Zawsze uczciwa, zawsze prawdomówna i lojalna. Czasem aż za bardzo. Bolała ją wszelka niesprawiedliwość świata. A, jak wiemy, niesprawiedliwości na świecie jest aż nadto, więc Kasia miała ciągle powody do zmartwień.

Na szczęście, a może niestety, męża miała jeszcze bardziej lojalnego i uczciwego i tak sobie żyli razem od ostatniej klasy szkoły podstawowej. Nie dorobili się specjalnego majątku, za to dorobili się dzieci, które były nieco bardziej ogarnięte – nie mylić z nieuczciwością – i zarabiały godziwe pieniądze. A Katarzyna te pieniądze im liczyła, za co była sowicie nagradzana, bo przecież wzięcie czegokolwiek od dzieci za darmo w ogóle nie wchodziło w grę.

Szydełkowe rzędy Eweliny były znacznie luźniejsze. Zdarzały się też pomyłki, które umiejętnie tuszowała. Jak w życiu. Bo młodszej córce Wincentyny pomyłki zdarzały się nie tylko przy dzierganiu… Szybki ślub, potem jeszcze szybszy rozwód. Później ciąża z jakimś facetem, o którym nie chciała nic mówić. A kiedy skończyła pięćdziesiąt lat, zakochała się w czterdziestolatku! Na dodatek z wzajemnością!

Oj, Wincentyna nie była przychylna temu związkowi.

– Zobaczysz, wykorzysta cię i porzuci – mawiała do córki. – W lata cię wpędzi i nic z tego nie będzie.

– Mamo, ja już się sama w lata wpędziłam. – Ewelina z niezadowoleniem kręciła głową.

– W jakie lata?

– No w stare!

– Czy ty mi coś insynuujesz?

– Mamo, skończyłam właśnie pięćdziesiąt lat.

– No, a Radosław czterdzieści! Czterdziestoletni facet to jeszcze młody jest! Karwowskiego nie oglądałaś? – piekliła się Wincentyna. – A później ci powie: „Jakbym chciał pomieścić całą twoją rodzinę, tobym musiał zamieszkać w Belwederze”. Ja to od razu czułam, że on nas nie lubi…

– Co ty wygadujesz? Radosław was uwielbia. I nie rozumiem, dlaczego przeszkadza ci jego wiek. Z Karwowskim nie można się przecież nudzić. – Zachichotała jak niesforna dziewczynka, a Wincentyna pomyślała, że już coś złego dzieje się z jej córką, a przecież „chorować trzeba umieć”. – Ale nie miałabym nic przeciwko, by się z nim zestarzeć – dodała zaraz Ewelina.

Wincentyna chciała powiedzieć, że jej zdaniem pięćdziesiąt lat to już jest taki wiek, że nie można mówić o młodości, ale po chwili sobie przypomniała, że jest matką tejże tu pyskatej istoty, w związku z czym musi być jeszcze starsza. Milczała więc i tylko westchnęła rozdzierająco.

Ewelina z Radosławem żyli razem szczęśliwie już od kilkunastu lat. Na domiar złego mieszkali ze sobą na kocią łapę, a Radosław o Ewelinie mówił z dumą „moja konkubina”.

Według Wincentyny w swojej brzydocie słowu „konkubina” mogły dorównywać tylko słowa: „patologia”, „konsumpcja”, „pacha” albo „kontener”. Kiedyś grała z przyjaciółką w scrabble i rozmawiały o tych wyrazach, które brzmią nieładnie. „Konkubina” była na podium, aczkolwiek u jej koleżanki medalową pozycję zajmowały ex aequo: „serducho”, „macocha”, „szlauch”, „rynsztok” i „szponder”.

„Konkubent macochy miał wielkie serducho i przyniósł jej pod pachą szponder do konsumpcji, który wyjął z kontenera w rynsztoku” – najbrzydsze zdanie świata. Takie patologiczne, można by powiedzieć. Prosto z serducha.

*

Wróćmy jednak do rytuałów Wincentyny… Kiedy już się ciepło ubrała w to grudniowe popołudnie i otuliła się chustą, zawsze wychodziła na spacer. Od końca listopada przechadzała się wyłącznie po balkonie. Był nieduży, bo trasa nie mierzyła więcej niż trzy metry, ale to jej zupełnie wystarczało. Pięć drobnych kroków w jedną stronę, dziarski obrót, a potem pięć kroków w drugą. I znowu… Chodziła tak przez piętnaście minut. Z zegarkiem w ręku.

Czasem sobie podśpiewywała do marszu, a czasem się modliła. Nie była specjalnie religijna, ale te wszystkie modlitwy były tak cudownie rytmiczne, że doskonale jej się przy nich chodziło.

– Zdrowaś Maryjo! – huknęła na cały głos i zawróciła. – Łaskiś pełna! Pan z tobą!

– Pochwalony, pani Wincentyno! – Usłyszała z dołu.

– Ja się prawie nie modliłam! – zastrzegła szybko. – Ja tak tylko sobie animuszu dodawałam!

– Modlitwy są też po to, by dodawać animuszu!

Pod balkonem stał ksiądz Dionizy, który przychodził czasem do staruszki z naprzeciwka. Tak po prawdzie to „staruszka” była od Wincentyny sporo młodsza, ale z charakteru taka jakaś… bardziej staruszkowata.

– Potrzebuje pani czegoś, pani Wincentyno? – zapytał Dionizy, jak co tydzień.

– A przez przypadek mam listę! – Ucieszyła się, jak co tydzień, udając zaskoczoną.

– To zrzuci pani tę listę, pani Wiciu.

Wicia… Ostatni raz mówił tak na nią jej narzeczony. Ten, który obiecał zadzwonić i który zawsze spełniał swoje obietnice. Nikomu innemu na to później nie pozwalała, aż spotkała tego księdza. Ewidentnie miała do niego słabość. Oczywiście nie w sensie romantycznym.

Zrzuciła listę w pudełku po zapałkach. W środku były też złożone w drobną kostkę banknoty. Jak co tydzień. Dionizy zawsze robił jej zakupy. Nieduże, bo ona niewiele potrzebowała. Nie wyobrażała sobie jednak życia bez popcornu i małych, takich dwustumililitrowych puszeczek coli zero. Siedem sztuk, jedna na każdy wieczór.

Zawsze robiła sobie popcorn do wieczornej audycji Klemensa, do szklanki z napisem „whisky” (którą to kupiła kiedyś mężowi w prezencie razem ze stosowną butelką) wrzucała kilka kostek lodu i ostrożnie, wręcz z nabożną czcią, nalewała colę, by się zanadto nie spieniła. Z tym popcornem i colą pitą przez słomkę czuła się niczym celebrytka z pierwszych stron kolorowych plotkarskich gazet, które ksiądz jej kupował w kiosku nieopodal. Była na bieżąco ze światem sławy i blichtru, a także z modą i plotkami. Prawdę mówiąc, była na bieżąco ze wszystkim.

Kiedy Dionizy przytargał już zakupy, szedł do sąsiadki, która widocznie grzeszyła tyle, że potrzebowała się co tydzień spowiadać, a Wincentyna przygotowywała obiad, na który to zawsze zapraszała księdza. Zwykle zjadali go w porze późnej kolacji, ale – jak już wspominałam – nie o nomenklaturę w życiu staruszki chodziło.

– Ta Klementyna z naprzeciwka musi być bardzo złym człowiekiem – powiedziała Dionizemu któregoś dnia.

– Klementyna? Złym człowiekiem? – Ksiądz aż się zakrztusił. – Nie lubi jej pani, pani Wiciu?

– Ależ skąd! Ja ją lubię, ale ksiądz do niej tak często przychodzi!

– Sakramentów udzielam, spowiadam…

– No właśnie! – zawołała Wincentyna. – Z czego ona się tak spowiada, jak ona tylko leży? Za każdym razem, kiedy ksiądz do niej przychodzi, to się nad tym zastanawiam. I proszę nie myśleć o mnie źle, ale na leżąco to w niewielu kwestiach można grzeszyć…

– Ależ pani Wiciu!

– No co? Ksiądz wprawdzie żony nie ma, ale pewnie niejedno słyszał w konfesjonale.

Dionizy mocno poczerwieniał i zabrał się za pałaszowanie wybornego kurczaka. Sam miał ochotę schować głowę w piasek jak struś, tak go zawstydzały dociekania pani Wici. I kontynuując ten „drobiowy” dzień, pomyślał, że jeśli starsza pani nadal będzie go nagabywać w kwestii „grzesznicy” z naprzeciwka, to wykpi się, że chodzi spać z kurami i czmychnie na plebanię, bo już teraz nie mógł się pozbyć gęsiej skórki.

Wincentyna lubiła te ich wspólne rozmowy. Pilnowała jednak, by zawsze, ale to zawsze Dionizy wychodził przed dwudziestą drugą.

– To po prostu nie uchodzi… – mówiła, pospieszając go, gdy się zagadali. – Nie uchodzi, by mężczyzna stanu wolnego siedział tak długo u panienki. – Zmarszczyła czoło. – No dobra, u wdowy.

– Nie jestem stanu wolnego, pani Wiciu.

– A tam, żony nie masz. – Machnęła ręką.

– No ale… – zaczynał, ale Wincentyna już go nie słuchała.

Niemalże wystawiała go za drzwi, dokładnie je za nim zamykając. Potem spoglądała na zegarek i oddychała z ulgą. Chyba że było kilka minut po dwudziestej drugiej, to czuła lekki niepokój i zawstydzenie.

– Źle się prowadzasz, Wiciu – mówiła wtedy do siebie.

Potem niezmiennie myła naczynia po kolacji, to znaczy po obiedzie. Kiedyś wnuczka kupiła jej zmywarkę. Zamieszania z nią było co niemiara, ale Wicia ani razu jeszcze jej nie uruchomiła. Bo przecież dla dwóch talerzy i dwóch widelców nie będzie hałasu robić.

– To trzeba włożyć, czekać, aż umyje, patrzeć na te światełka i się denerwować, kiedy zabrzęczy i mnie zawoła. Ciągle w gotowości! – gderała. – Diabli nadali takie ustrojstwo.

Potem kładła się na tapczanie. Wydawało jej się, że nie śpi, ale czasem budziło ją głośne chrapanie. A że mieszkała sama, tych odgłosów nie mógł wydawać nikt inny, tylko ona.

Wstawała, cicho rechocząc, i robiła sobie popcorn. Druga wnuczka kupiła jej taką specjalną maszynkę, która stała przez cały czas na stole w kuchni, gotowa do użycia.

Ten popcorn to była taka jej sekretna przyjemność. No i cola zero. O tym to prawie nikt nie wiedział, oczywiście prócz Dionizego. Córkom wolała nie mówić, bo od razu posypałyby się słowa prawie tak brzydkie jak „pacha” czy „rynsztok” – „cukrzyca”, „zbilansowana dieta” i „kardiolog”. I po co to komu było? Co z oczu, to z serca, a przecież każdy musi mieć jakieś tajemnice.

Popcorn soliła obficie, zawsze w duchu mówiąc sobie, że uzupełnia właśnie elektrolity w organizmie, które z pewnością wypłukiwała jej cola, i czuła się rozgrzeszona bardziej, niż gdyby się wyspowiadała księdzu Dionizemu, czego, oczywiście, nie miała zamiaru robić zbyt często. Dwa razy w roku wystarczy.

Włączała potem radio, siadała w fotelu, tuż obok kładła inną chustę (przecież jak ma ich tyle, nie będzie używać tych samych i na spacery, i po domu), przymykała oczy i wsłuchiwała się w aksamitny głos pana Klemensa Wiśniowieckiego.

Najpierw z uwagą słuchała swojego horoskopu, potem energicznie otwierała okno i przed tym oknem wymachiwała tym, czym akurat mogła. W sensie tym, co ją nie bolało. A bywało różnie i czasem bolało ją wszystko. Ale Klemens mówił o dyscyplinie i systematyczności w ćwiczeniach, więc gdy była obolała, to stawała sobie przed oknem i wpatrywała się w księżyc. Czasem wymachiwała rękami, tak by to, co robiła, można było nazwać gimnastyką.

Wielkie okno było niczym lustro w sali baletowej. Wincentyna nigdy nie była w sali baletowej, niespecjalnie też umiała tańczyć, ale wieki temu chciała się nauczyć. Zawsze wydawała się sobie jakaś taka za duża i niezbyt zgrabna i nie lubiła patrzeć na swoje odbicie. Ale gdy lata mijały i zdmuchnęła ogromną gromnicę, którą córki postawiły na jej torcie urodzinowym, bo świeczki w liczbie jej lat już by się po prostu na nim nie zmieściły, to powiedziała sobie, że wygląd ma głęboko gdzieś, najważniejsze, że żyje, a jej świętej pamięci mąż już nie.

Może ta osłonka cielesna dawała jej nieco miękkości, by twarde życie zbytnio jej nie poturbowało? Zawsze się porównywała do przyjaciółek, które były szczuplejsze, ładniejsze i mądrzejsze. Jednak teraz miała nad nimi niebywałą przewagę – ona jeszcze żyła, a one w większości już nie.

Właściwie z przyjaciółek pozostała jej Helenka. Tylko jej ufała i nikomu innemu. Nawet córkom. Tak więc kiedy Helenka zadzwoniła któregoś listopadowego dnia i powiedziała Wincentynie, że ta jest już stara i nie powinna mieszkać sama, nawet w to uwierzyła i niechętnie, ale postanowiła przedsięwziąć odpowiednie kroki, by to zmienić. Helenka rekomendowała jej Dom Seniora Happy End. Rozmowę zakończyły tym, że Wincentyna rozważy ten pomysł. Dni mijały, a nasza bohaterka wciąż ten, jak jej się wydawało, absurdalny pomysł rozważała.

3.

Dorota Kuc poprawiła okulary. Kątem oka spojrzała na swoje odbicie w witrynie, za którą stało kilkanaście butelek ledwo zaczętych alkoholi. Kiedyś myślała, że tak właśnie wygląda w domu alkoholików, ale małżonek Mieczysław uzmysłowił jej, że u alkoholików byłoby w tym barku zupełnie pusto. Pewnie miał rację. Mietek często miał rację. Również w tym, że już dawno kazał jej „rzucić tę robotę w cholerę” i zająć się czymś innym. Czymś, z czego będą pieniądze, zadowolenie, szacunek i inne takie.

Brzmiało nieźle. Aczkolwiek mimo braku tego wszystkiego, o czym mówił Mietek, lubiła swoją pracę. Lubiła dzieciaki i ten moment, kiedy te z lekka przymulone niewiedzą i niezrozumieniem nastoletnie oczy nagle się roziskrzały i zaczynały rozumieć wszystko. Nawet to, że tangens nie jest tym samym, co cotangens i że choć najprawdopodobniej ta wiedza im się w życiu do niczego nie przyda, to jednak nie zrobią kłopotu swej nauczycielce i opanują program zalecany przez ministerstwo oświaty, choćby w stopniu dopuszczającym.

Jeszcze raz spojrzała na swoje odbicie w witrynie. Ku swojemu zaskoczeniu stwierdziła, że wyglądała dokładnie tak, jak sobie obiecała, że nigdy nie będzie wyglądać… Jak swoja własna nauczycielka, która w latach osiemdziesiątych uczyła ją w klasach jeden–trzy.

Nie pamiętała już pani „Pipsztyckiej” – jak ją nazywali. Ani tego, jak wyglądała, ani tego, jaka była. Nawet nie pamiętała jej imienia. Jedyny jej obraz, który miała przed oczami, to był ten ze zdjęcia z klasy pierwszej. Kiedy to ona, mała Dorotka, siedziała w trzeciej ławce, a obok niej stała właśnie pani „Pipsztycka” i się uśmiechała. Dorotka też się uśmiechała, jednak tylko ona zdawała sobie sprawę, nawet po trzydziestu latach, że ten zatrzymany na zdjęciu grymas na twarzy to nie był uśmiech, a reakcja obronna na kościste palce nauczycielki, która wbijała je w ramię siedmioletniej Dorotki.

Krótko mówiąc, był to grymas bólu, który wywoływały te palce. Pani „Pipsztycka” tym sposobem chciała przyprowadzić Dorotkę, jeszcze wtedy Wasilewską, do porządku. Dorotka była niesubordynowana, gdyż się śmiała. Głośno i radośnie. Czyli robiła dokładnie to, czego właściwie chwilę później oczekiwała od niej pani nauczycielka, wbijając w nią palce i każąc jej się ładnie uśmiechać do zdjęcia.

Zupełnie bez sensu… Nawet po latach nie potrafiła zrozumieć absurdu tej sytuacji. Najpierw ją strofowała, by się nie śmiała, a potem wręcz przeciwnie. Dorotka obiecała sobie wtedy, że nigdy nie będzie taka jak pani „Pipsztycka”. I do tej pory całkiem nieźle jej to wychodziło, aż się coś popsuło. „Nie pykło” – powiedziałyby jej dzieci.

Na zdjęciu nauczycielka miała bujne kręcone włosy ułożone w pokaźny natapirowany kok, ogromne okulary i zmęczone oczy. Dorota Kuc nie miała pokaźnego, a tym bardziej natapirowanego koka, kolor włosów też miała zupełnie inny od „Pipsztyckiej”, ale oczy wyglądały tak samo. Były zmęczone… Zmęczone i z lekka pozbawione blasku i nadziei.

Kiedy zaczynała pracę w szkole, pierwsze, co sobie obiecała, to że nie będzie nigdy wbijać palców w ramiona małych Dorotek, i do tej pory udawało jej się dotrzymać słowa, chociaż bywały chwile, gdy miała na to ogromną ochotę i z trudem się przed tym powstrzymywała.

Może nie tyle powstrzymywała się przed wbijaniem paznokci w ramiona małych dziewczynek, ale w ramiona ich matek i ojców – jak najbardziej. A ministrów oświaty i cały system polskiej edukacji to już rozszarpałaby pazurami, jak zrobiły to za karę Orfeuszowi menady, czcicielki Dionizosa. Tylko one jego szczątki wrzuciły do rzeki, a ona najchętniej poukładałaby je tuż przed drzwiami, na progu, niczym trofea myśliwskie zdobyte po długiej i intensywnej walce. Długiej, wieloletniej walce z systemem, roszczeniowymi rodzicami i beznadziejnym życiem nauczycielki, której coraz częściej kaganek oświaty wydawał się raczej gromnicą zapaloną na katafalku jej edukacyjnego powołania.

Dziwnie by wyglądały te szczątki ministrów ułożone na jej wycieraczce z napisem: „Gość w dom, Bóg w dom” (prezent od bardzo bogobojnej sąsiadki z naprzeciwka), przed jej trzypokojowym mieszkaniem w niewielkim i całkiem nowym bloku. Wyobrażając sobie ten widok, niespodziewanie dla samej siebie uśmiechnęła się szeroko.

Zupełnie, ale to zupełnie świątobliwy napis na wycieraczce nie kolidował z jej złymi zamiarami wobec kilkorga rodziców uczniów klasy drugiej „b”, której to była wychowawczynią, oraz wobec przedstawicieli władzy ustawodawczej. I wobec wykonawczej też, przecież nie będzie się ograniczać w swoich zamiarach.

*

Dorota zwykle była rannym ptaszkiem. Jednak babcia zawsze jej mówiła, że ranne ptaszki koty zjadają. Może właśnie dlatego Dorota odczuwała sporą ulgę, gdy siedziała do późnej nocy i pracowała. Tego dnia też tak było. Właśnie kończyła sprawdzać klasówki. Uśmiechnęła się, gdy uczennica, która zwykle zbierała jedynki, dostała tróję. Nawet tróję plus! Ależ była z niej dumna!

Fajnie. Ta trója była tak samo wartościowa, jak te szóstki, które postawiła przed chwilą. Nie każdy mógł być we wszystkim dobry. Ona na przykład nigdy nie była dobra w gimnastyce. Nigdy nie stanęła na rękach, nigdy nie przeskoczyła przez kozła czy skrzynię. Ba, nawet fikołki to była dla niej jakaś wyższa akrobatyka. I co? I nic. Chociaż to skakanie może bardziej by się jej w życiu przydało niż trygonometria.

– Darmozjady i nieroby! – Usłyszała nagle w telewizorze, na który zerkała co chwilę. Aż podskoczyła. – Darmozjady i nieroby! – powtórzyła skrzeczącym głosem kobieta z krwistoczerwonymi ustami, nieudolnie chowając za sobą papierosa.

– I taki roszczeniowy stosunek mają! – dodała druga. Jej usta były pomalowane dokładnie na taki sam kolor. Jakby przed przyjazdem do telewizji obie poprawiały makijaż w tej samej toalecie. A może była promocja w drogerii? – Nachapać się chcą! Naszym kosztem!

– Kosztem naszych dzieci! – krzyknęła ta skrzecząca z papierosem. Już nie chowała go za sobą, tylko gwałtownie nim gestykulowała. Szary dym zasłaniał jej twarz. – A nic nie uczą! Nic a nic! Tylko pieniądze chcą! Pracują sobie w cieple i marudzą.

– No właśnie! – wtrącił mężczyzna, któremu udało się wreszcie odepchnąć dwie wymalowane kobiety i stanąć przed kamerą. Kaszlnął, bo najwyraźniej do jego gardła wdarł się dym z papierosa skrzeczącej. – Dwadzieścia godzin na magazynie to ja się narobię, a nie piję kawkę i gawędzę sobie z dziećmi czy tam rysuję!

– To przyjemność, nie praca. – Zza jego pleców wychyliła się jedna z kobiet.

– I potem do domku i fajrant! – dodał.

– Każdy mógłby być nauczycielem! Oni nic nie potrafią – stwierdził ktoś, kogo kamera wcale nie obejmowała.

– Nic…

– Kompletnie nic! Dwumiesięczne wakacje, wolne weekendy i tylko krzyczą ciągle o wyższe pensje. Skandal!

Dorota westchnęła. Nie mogła zlokalizować pilota, więc wstała i wyłączyła telewizor, wyrywając wtyczkę z kontaktu. Od razu zrobiło się przyjemniej.

Podniosła z podłogi zapisaną kartkę z zadaniami:

Wykaż, że prawdziwa jest tożsamość:

Sin(x–y) × sin(x+y)=(sin x–sin y) × (sin x+sin y)

Faktycznie łatwizna. Każdy by to potrafił. Pewnie pani wrzeszcząca w telewizorze też.

Włączyła radio. Lubiła go słuchać nocą. Kiedyś przez przypadek natrafiła na Księżycową audycję i tak jej się spodobała, że często, gdy pracowała do późna, jednym uchem była z Klemensem Wiśniowieckim. Zero hejtu, same miłe wiadomości. Zero niezadowolonych rodziców. W ogóle zero niezadowolenia. Trochę muzyki, horoskop i opowieści z życia wzięte. Zawsze ze szczęśliwym zakończeniem. Szkoda, że nadawali to w środku nocy. Powinna już spać, bo przecież następnego dnia znowu trzeba iść do pracy. I znowu będzie ziewała ukradkiem, schowana za planszą z wzorami na pola figur płaskich.

Właściwie już dawno powinna spać. Jeszcze tylko trzy sprawdziany…

Może powinna być wdzięczna za swoją pracę, bo gdyby nie ona, gdyby nie długie sprawdzanie klasówek i przygotowywanie się do lekcji, gdyby nie wielogodzinne wypełnianie różnorakich sprawozdań i planów, toby nigdy nie miała okazji usłyszeć Księżycowej audycji? A z pewnością byłaby to niepowetowana strata. Kochała ten kojący głos prowadzącego.

Od razu zrobiło jej się jakoś tak błogo, choć przed chwilą w telewizji usłyszała, że jest darmozjadem i nierobem i chciałaby dostawać pieniądze za nic. No, prawdę mówiąc, może i by chciała, ale uważała, że pracuje na sto procent, a może nawet na więcej, i te pieniądze, które dostaje, po prostu jej się należą. Należało jej się dużo więcej, ale niestety nie miała na to wpływu. Miała natomiast wpływ na to, by ci, których nauczy tej cholernej trygonometrii, zarabiali dziesięć razy więcej od niej. Bo przecież kiedy już będzie stara, jej emerytura będzie w ich rękach. A więc w jej interesie jest wykształcić ich jak najlepiej. Choćby po to, by dom, który zaprojektują przyszli architekci, się nie zawalił, by wymyślono lekarstwo na raka i nie wycięto na przykład jakiegoś zdrowego organu zamiast chorego.

Ogromna odpowiedzialność!

No, wszystko było w jej rękach.

*

Anna po raz kolejny uświadomiła sobie z ogromnym zaskoczeniem, że jej życie nie spoczywa wyłącznie w jej rękach. Obudziła się rano i spoczywała w czyichś ramionach. Kilka chwil leżała zupełnie nieruchomo, by nie obudzić tulącego ją Roberta.

To, co się teraz w jej życiu działo, było zupełnie niewiarygodne. Jeszcze do niedawna nie miała nic. A nawet gorzej, bo całkiem niedawno wszystko, co udało jej się zdobyć, było jej każdego dnia brutalnie zabierane. Pieniądze, biżuteria, jedzenie z lodówki… Ale najgorsze było to, że ojciec jej córki odbierał jej godność.

Minęły już dwa lata od czasu, gdy Artur trafił do więzienia. Powinien niedługo wychodzić na wolność, ale dołożono mu kilka miesięcy. Anna nie wnikała dlaczego. Znając życie, awanturował się zanadto. Jak zawsze.

Chciałaby całkowicie zerwać z nim kontakt. Mieli córkę, podświadomie czuła, że Zosia powinna mieć relację z ojcem, ale czego właściwie mógłby ją nauczyć taki człowiek? Lepiej było to wszystko uciąć, zanim tak naprawdę rozwinęło się na dobre.

Na szczęście Artur nie zabiegał o kontakty z dzieckiem. Nie podejrzewała go o jakąkolwiek mądrość życiową, ale kiedyś do niej zadzwonił i powiedział, że to miejsce, w którym jest, nie jest odpowiednie dla Zosi. Nalegał, by Anna nigdy jej tam nie przyprowadzała. Jego głos brzmiał na tyle smutno, że nawet nie powiedziała mu, iż więzienie było ostatnim miejscem, do którego miała zamiar chodzić z córką. Nawet wtedy, gdy w tym więzieniu był jej ojciec.

Tyle się zmieniło od tamtej Wigilii, kiedy wyrzucona z domu przez Artura, a właściwie jego – jak się okazało – żonę i współwłaścicielkę mieszkania, Anna szukała schronienia. Udało się jej wszystko poukładać. Znalazła pracę w domu seniora, znalazła też miłość, przyjaciół, a może nawet rodzinę, i szczęście.

Wszystko zdawało się iść ku dobremu. A od czasu, gdy obie z Zosią wprowadziły się do Roberta, jej życie stało się piękne niczym bajka. Z początku nie wierzyła, że może być tak normalnie. Myślała, że życie tak wygląda tylko w kolorowych czasopismach i na ekranach telewizorów. Czasem zrywała się z łóżka z krzykiem, ale zaraz potem znajdowała się w ciepłych i czułych ramionach Roberta.

– Wszystko dobrze – mówił uspokajającym tonem, gładząc ją po plecach. – To był tylko zły sen.

Miała wrażenie, że wszystko sprzed tamtej Wigilii było snem. Złym snem, koszmarem. Potem powoli jakby budziła się z letargu. Krok po kroku szerzej otwierała oczy, by chłonąć szczęście. By cieszyć się każdym dniem. Można by powiedzieć, że dopiero się uczyła życia. Życia, do którego nie była przyzwyczajona. Bez strachu i codziennego lęku o przyszłość.

Rano nieśpiesznie jedli śniadanie, potem pili kawę, którą zwykle parzył Robert. Czasem Zosia przychodziła do nich do łóżka i wtedy wylegiwali się wspólnie do południa, rozmawiali i śmiechom nie było końca.

Nie lubiła tylko, gdy Robert chodził na nocki, a czasem się tak zdarzało. Wtedy ona i Zosia spały razem. Jak dawniej. Przytulały się mocno do siebie, jednak Annie mimo wszystko brakowało tego otulającego ją męskiego ramienia. To prawda, że do dobrego można się szybko przyzwyczaić… Każda taka samotna noc była bezsenna. Jakby Anna nie chciała zasnąć, bo mogłaby wtedy zapomnieć, że Robert jest tylko w pracy. I że kiedy ona wróci z Happy Endu, będzie na nią czekał z gorącą herbatą. A to, co działo się w ostatnim czasie, nie było wyłącznie snem.

Teraz już wiedziała, że to, co wiązało ją z Arturem, to nie była miłość. Dopiero teraz kochała całym sercem. Pielęgnowała to uczucie każdego dnia i każdego dnia zastanawiała się, czym sobie zasłużyła na takie szczęście.

Jednak nawet w tych najpiękniejszych bajkach wielce istotną rolę odgrywa zła wiedźma. Tym razem również taka istniała. Nazywała się Aldona, była żoną Artura i mieszkała w jego, a w zasadzie w ich wspólnym mieszkaniu. I choć Anna najchętniej wyrzuciłaby ją ze swojej świadomości, ta wiedźma ciągle z buciorami wkraczała w jej życie. Z prostego powodu – Robert wciąż na tym osiedlu pełnił funkcję dzielnicowego, a zła czarownica Aldona wykorzystywała każdy pretekst, by tenże dzielnicowy rozwiązywał jej najrozmaitsze problemy. Mniej lub bardziej wydumane. Często inicjowała spotkania z policjantem, a Robert w poczuciu obowiązku nie potrafił odmówić.

– Widać mamy podobny gust – powiedziała Annie któregoś dnia, gdy przypadkowo spotkały się na mieście. – Artur siedzi w kiciu, więc nie mam z niego pożytku, a ten twój policjant jest niczego sobie i przede wszystkim jest na miejscu. Nie podzielisz się nim ze mną? Przecież ci od tego nie ubędzie – mówiła, żując gumę. – To by było sprawiedliwe. Ja się z tobą dzieliłam moim mężem przez długie lata. Teraz czas na ciebie.

Rozdział 2

16 grudnia, czwartek

1.

Właśnie minęła północ. Czy jakieś duchy pukają już do waszych drzwi? Ja pukam! Kłaniam się wam nisko, a to jak zawsze o tej porze jest Księżycowa audycja. Witam wszystkie nocne marki złaknione porcji pozytywnych informacji. A ostatnio jest nas tutaj coraz więcej!

Mamy 16 grudnia 2021 roku. Jest to 350 dzień oraz 50 tydzień roku. Przed nami jeszcze 14 nocy do sylwestrowych fajerwerków. Co nie oznacza, że wcześniej nie możemy sobie urządzać szampańskiej imprezy, skoro z niektórymi z was spotykam się tutaj codziennie.

Księżyc pojawił się dzisiaj na niebie o 13.47, a zajdzie o 4.47. Kto wytrwa ze mną do końca? Zbliża się pełnia i oświetlona jest już większa część tarczy naszego „garbuska”. Spójrzcie w niebo! Wygląda zjawiskowo!

Księżycowy znak zodiaku to nadal Byk. Ale wszystkie rogate dusze śmiało mogą uznać ten czas za sprzyjający dla realizacji swoich planów. To co, gotowi na muzyczną corridę? Może potańczymy troszkę w świetle księżyca? Zaczynamy od Dancing in the Moonlight w wykonaniu zespołu Toploader.

2.

Pola trzeci raz zmywała czarną kreskę na górnej powiece. Wciąż nie była idealna. Jedna wychodziła jej równa, a druga zupełnie inna. Na dodatek dziewczyna tak się tym zdenerwowała, że pociekły jej łzy. I te łzy rozmazały kreski dolne, które po czterech poprawkach, przed pięcioma minutami, uznała w końcu za idealne.

Z impetem rzuciła kredką o podłogę. Złamała się na pół.

– Gówno! – syknęła Pola w niebyt. – Gówno! – powtórzyła.

Westchnęła z rezygnacją i wzięła telefon. Na Spotify polecano jej wyłącznie świąteczne piosenki, na które zupełnie nie miała ochoty. Wigilia już za kilka dni, a ona nadal nie wiedziała, gdzie i z kim ją będzie spędzała. Najchętniej zamknęłaby oczy i obudziła się po świętach. Albo w nowym roku. Albo wcale…

Tak, najlepiej wcale. Czy to nie byłoby prostsze?

Tak cyk, i już.

Trochę przerażające, ale wtedy by nie bolało i nie byłoby tak trudno.

Matka w ramach „zdrowego egoizmu” i „dbania o swój dobrostan” jakiś czas temu wyprowadziła się z domu. Po prostu wyszła któregoś dnia, targając dwie walizki. Te same, które zawsze zabierali na wakacje. W tę zieloną pakowały się obie z siostrą, a w różową mama. Ojciec brał ze sobą plecak, który jeszcze w czasach studenckich wędrował z nim po górskich szlakach. Mama zawsze drwiąco patrzyła na ten plecak. Poli kojarzył się on z długimi godzinami, które spędzali na lotniskach podczas wspólnych wakacji. Na całym plecaku były naszyte herby miast, flagi państw i różne godła, cierpliwie zbierane przez ojca podczas jego licznych podróży.

Zawsze wskazywały z siostrą na naszywki i ojciec opowiadał ich historię. Słyszały to już wiele razy, ale wciąż nie miały dość. Natomiast matki kompletnie to nie interesowało. Ale ona nikogo nie chciała słuchać, oprócz jakiegoś coacha z internetu, który kazał jej być wolną kobietą i kochać siebie.

Maciej, jej mąż, też uważał, że wolność jest ważna, lubił tego faceta, którego codziennie rano oglądał w lustrze, i naprawdę bardzo się dziwił temu, że żona go opuściła. Nie do końca rozumiał, dlaczego tak się stało. Martwiło go również to, że Pola i jej młodsza siostra Marta stały się pewnego rodzaju kartami przetargowymi w grze małżeńskiej, którą prowadzili rodzice. Bardzo niefajna była życiowa rola w charakterze karty przetargowej.

Pola tego bardzo nie lubiła. Te wszystkie przepychanki były chwilami, gdy najchętniej zamknęłaby oczy i nigdy ich już nie otworzyła.

Dobrostan…

Pola miała prawie osiemnaście lat i doskonale zdawała sobie sprawę, czym jest dobrostan. Sama o swój próbowała zadbać, ale nie umiała.

O dobrostan jej i jej młodszej siostry nikt nie dbał. No może trochę tata, który zdawał sobie sprawę z ich sytuacji, ale on starał się wszystko robić perfekcyjnie i mu to nie wychodziło, czym zanadto się przejmował. Tak samo perfekcyjnie jak przyszywał naszywki na plecaku. Równym ściegiem, zawsze tą samą granatową, grubą i mocną nicią. A przecież niby szycie jest dla kobiet.

W ogóle gdy czasem patrzyła na swoje życie, to dochodziła do wniosku, że jej tata był ojcem, ale trochę też matką. Był na tacierzyńskim, nim to w ogóle było modne. Tymczasem mama robiła karierę. Nieustająco. I cały czas pięła się po zawodowych szczeblach, zarabiała duże pieniądze, ale też nigdy nie było jej w domu. W domu zawsze był tata.

– To takie niemęskie – często mówiła mama w rozmowach telefonicznych z koleżankami. – Ale wiesz, ktoś musi pracować, by utrzymać rodzinę. A gdy wracam do domu, jestem już taka zmęczona, że na nic nie mam ochoty.

Czy mama faktycznie była taka wykończona? Tego Pola nie wiedziała, gdyż z rzadka ją po prostu widziała. Mama dużo pracowała, a gdy wracała do domu, przebierała się i wychodziła na firmowe kolacje. Tata nigdy jej nie towarzyszył. Bardzo tego nie lubił. Zresztą mama też wolała sama tam chodzić.

– Przecież będziesz się nudził. – Kręciła głową. – Za każdym razem się nudzisz. Nie masz z nimi o czym rozmawiać i potem chcesz jak najszybciej wracać do domu.

Pola słyszała takie rozmowy od zawsze. I na początku się dziwiła. Przecież z tatą można było rozmawiać o WSZYSTKIM!

– Masz rację, kochanie – odpowiadał. – Zostanę z Polą.

A potem, gdy urodziła się Marta, mówił:

– Zostanę z dziewczynkami.

To właśnie wtedy, gdy urodziła się Marta, tata został na urlopie wychowawczym. Pola kiedyś podsłuchała, że to był warunek, by jej siostra pojawiła się na świecie. Nie chciała nawet o tym myśleć. I w zasadzie siostra była jednym z ważnych argumentów, z których powodu tych oczu nie chciała zamykać na zawsze. Bo to ją i ojca widziała codziennie, gdy zamykała powieki tuż przed snem.

Czasem, gdy budziła się rano, uzmysławiała sobie, że tuż przed nosem ma różową piętę swojej siostry. A właściwie przeważnie pięta była różowa. No chyba że wieczorem tak bardzo się zagadały albo zmęczone wracały z podwórka na tyle późno, że już im się nie chciało myć. Wtedy pięta była czarna, a Pola ją przykrywała, żeby tata jej nie dostrzegł. Bo tata zawsze bardzo się starał. Może nawet za bardzo. I pewnie niepotrzebnie by się stresował, gdyby wiedział, że nie umyły stóp. Szczególnie takich brudnych. A przecież świadczyło to wyłącznie o ich doskonałej zabawie poprzedniego dnia, a nie o niedoskonałości nad wyraz starającego się ojca.

3.

Maciej Dębek nie planował takiego życia dla siebie. Nie planował takiego życia dla swoich córek i dla swojej żony. Zawsze myślał, że dorosłość jest dużo łatwiejsza. Szczególnie wtedy, gdy idzie się przez nią ramię w ramię z ukochaną kobietą.

Tak samo jak z tym plecakiem przemierzali z Justyną górskie szlaki. Jeszcze przed ślubem. Bo po ślubie się dowiedział, że ona nie lubi gór. Zupełnie nie mógł zrozumieć, dlaczego wcześniej mówiła, że lubi. I nawet przyszyła na jego plecaku naszywkę. Taką z szarotką górską. Potem naszywka się odpruła i Maciej musiał poprawiać, ale na zawsze zapamiętał ten widok, gdy Justyna siedziała przed schroniskiem na Hali Ornak i w skupieniu, klnąc pod nosem, przyszywała tę plakietkę z górskim kwiatkiem.

Czasem się zastanawiał, gdzie się podziała ta uśmiechnięta dziewczyna, w której się zakochał. Nie wiadomo kiedy ich drogi się rozeszły. Próbował sobie przypomnieć, kiedy to się zaczęło. Może wtedy, gdy Justyna dostała pierwszą pracę? Pracę, w której pięła się po szczeblach kariery z ogromną szybkością i to ona powoli stawała się sensem jej życia…

Może wtedy, gdy zapytał, kiedy będą myśleć o dziecku, a ona odpowiedziała mu, że nigdy?

Nie wierzył w to, co usłyszał. Był pewien, że żartowała. Przecież rozmawiali wcześniej o tym, jak ma wyglądać ich wspólne życie. I z całą pewnością oboje widzieli w nim dzieci. No ale w sumie przed ślubem wydawało mu się, że Justyna jest miłośniczką górskich wędrówek…

– Ale jak to „nigdy”? – wydukał.

– A jak to sobie wyobrażasz? Kontrola urodzeń znacznie zmniejszyłaby ślad węglowy na naszej planecie. Każde nienarodzone dziecko to zmniejszenie emisji dwutlenku węgla o prawie sześćdziesiąt ton rocznie. Dla porównania, rezygnacja z samochodu obniża globalną emisję tylko o dwie i pół tony rocznie.

– Dwie i pół? – zapytał nieśmiało Maciej.

– Tak – skwapliwie potwierdziła Justyna. – Dokładnie dwa koma cztery.

Czy Maciej za każdym razem, gdy patrzył na swoje dzieci, myślał o tym, że nie zmniejszają emisję dwutlenku węgla o te sześćdziesiąt ton rocznie od każdej córki? Nie. Ale myślał o swojej żonie i przez długie lata miał nadzieję, że wtedy żartowała.

Niestety, Justyna nie miała poczucia humoru. A jeżeli już, to – jak widać – dosyć specyficzne, którego Maciej kompletnie nie rozumiał. I ku swojemu zaskoczeniu nie miał ochoty nigdy zrozumieć. Choćby kosztem zwiększonej emisji dwutlenku węgla.

*

W kwestii emisyjności gazów cieplarnianych Justyna nie była już tak restrykcyjna w przypadku samochodu, z którego nie umiała zrezygnować. Widać przekonało ją to, że rocznie generuje tylko dwie i pół tony dwutlenku węgla. Wraz z kolejnymi awansami i coraz większymi zarobkami zmieniała samochody średnio co dwa lata. Dużo też latała samolotami, ale w ogóle nie rozpatrywała tych podróży pod względem ekologii.

Maciej chciał jej to nieco złośliwie wytknąć, ale uznał, że lepiej nie zaczynać tematu, bo jeszcze ona zacznie mu liczyć ślad węglowy wywoływany przez Polę, a potem Martę.

Kochał swoje dzieciaki i nie wyobrażał sobie życia bez nich. Kiedy urodziła się Pola, zajmował się niemalże wszystkim. Justyna szybko wróciła do pracy, on przejął jej obowiązki, doglądając niani, która przychodziła sporadycznie. Była emerytowaną nauczycielką, co było najważniejsze dla Justyny, i kochała jego córkę, co było najważniejsze dla Macieja. Czuł, że jego Pola jest szczęśliwa i bezpieczna. Poznawał lalki Barbie, których nigdy nie chciał poznawać, tłumaczył kilkulatce trudne życiowe sprawy i odkrył, że jest coś takiego jak Lego Friends, które lubiła jego córka, ku obopólnej uciesze.

– Pamiętaj, że ja zarabiam na te wszystkie Barbie i Lego Friends, kiedy ty się możesz bawić. – Justyna nie pozwalała, by o tym zapomniał.

Maciej też zarabiał. Był architektem. Projektował domy, ale tak naprawdę kochał wnętrza. I dziecięce pokoje. Sam zaprojektował królestwo Poli i potem wraz z nią wszystko zbudował. W pokoju znajdowało się piękne różowe piętrowe łóżko, które wyglądało jak pałac księżniczki. Na antresoli spała Pola, a na dole stała sofa. W razie gdyby Pola chciała mieć gości. Zresztą często Maciej spał na tej sofie wraz z córką, gdy mała gorączkowała albo miała złe sny.

Po drugiej stronie zrobił solidne biurko z intensywnymi złoceniami, które jego córka osobiście nakładała niewielkim pędzelkiem. Ze śmietnika późnym wieczorem wyciągnęli starą drewnianą ramę, którą pomalowali tak, że wyglądała niczym zdjęta ze ściany w komnatach królewskich.

– Teraz tej ramie brakuje tylko obrazu – powiedział Maciej do pięcioletniej Poli. – Na przykład portretu jakiejś pięknej damy.

– A kto go namaluje?

– Pewnie jakiś świetny artysta! – stwierdził Maciej.

– Tato, a najlepszy artysta? Znajdziemy takiego? – Pola aż podskakiwała z radością.

– Pewnie! Najlepszy!

– A może on namaluje nas? – zapytała z nadzieją.

– Nas?

– Tak, ciebie i mnie – powiedziała, przytulając go mocno.

Jeszcze tego samego dnia Maciej kupił farby i płótno malarskie, które razem naciągnęli na drewnianą ramę, i wieczorem, gdy wszystkie grzeczne dzieci powinny już spać, a wszystkie grzeczne żony powinny być razem z rodziną, Maciej naprzeciwko sofy ustawił sztalugę z pustym płótnem, a obok drugą z lustrem, w którym od razu zobaczyli swoje odbicie.

– Co będziemy robili? – zapytała zaciekawiona Pola.

– Będziemy malowali nasz autoportret. Ty będziesz malowała.

– Ale tato! – Bródka Poli lekko zadrgała. – Przecież mówiłeś, że ten nasz obraz namaluje najlepszy artysta… – powiedziała rozczarowana, a w jej oczach pojawiły się łzy.

– Ty jesteś najlepszym artystą. Ten portret będzie miał dla nas wszystkich największą wartość. Kiedy za jakiś czas na niego spojrzymy, będziemy się uśmiechać i wspominać, jak fajnie było, gdy go malowaliśmy. Będzie dla nas jedną z najcenniejszych pamiątek.

*

Pola już dawno nie miała pokoju w odcieniach różu. Całkiem niedawno pomalowała jedną ścianę na czarno, kredową i magnetyczną farbą. Tym razem nie pomagał jej ojciec, a dwóch zapatrzonych w nią kolegów.

Księżniczkowe łóżko, przemalowane przez Macieja na kremowy kolor, stało teraz w pokoju Marty. Pewnie niedługo też już będzie chciała się go pozbyć. A obraz namalowany przez pięcioletnią Polę wisiał u niego nad biurkiem. I faktycznie był jedną z najcenniejszych rzeczy, które miał. Kiedy na niego patrzył, uśmiechał się do wspomnień i żałował, że minęły już te czasy, kiedy mógł otworzyć ramiona, a córka o każdej porze dnia i nocy biegła do niego, by się przytulić. Teraz nie robiła tego chętnie. Z niepokojem się zastanawiał, czy obejmują ją już inne ramiona…

Kiedy urodziła się Marta, Pola na małym kartoniku dorysowała siostrę i ten kartonik włożyli za ramkę obrazu. Brakowało tam tylko mamy. Ale Justyny brakowało nie tylko na obrazie. W ich życiu również. Z biegiem czasu Maciej się do tego przyzwyczajał…

*

Kiedy się okazało, że Justyna jest w ciąży po raz drugi, była załamana.

– Nie chcę tego dziecka – powiedziała stanowczo.

– A ja nie mam nic do gadania? – zapytał Maciej.

Tym razem już się nie łudził, że jego żona żartowała. Zdążył się przekonać, że wywoływanie na jego ustach uśmiechu było jedną z ostatnich rzeczy, którymi zaprzątała sobie głowę.

– Ty nie będziesz chodził w ciąży, rodził, karmił, wychowywał…

– Fakt, nie urodzę za ciebie, ale innymi sprawami mogę się zająć – powiedział spokojnie.

– Od razu po porodzie wracam do pracy – zastrzegła Justyna po długiej rozmowie, kiedy próbował ją przekonać, że Pola powinna mieć rodzeństwo. – Nie wstaję w nocy, nie chodzę na spacery z wózkiem i nie zmieniam obsranych pieluch – stawiała kolejne warunki.

Na wszystko się zgadzał. Tego wieczoru i później również. Cóż miał robić? Dbał o ciężarną Justynę, która sprawiała wrażenie, jakby była wyłącznie inkubatorem do chwilowego przechowania dziecka. Przygotowywał jej zbilansowane posiłki i rozmawiał z brzuchem, czym ją bardzo denerwował.

– Zachowujesz się jak wariat! No gdyby ktoś z zewnątrz to zobaczył… – Z niedowierzaniem kręciła głową.

– Ale przecież nikt nie widzi – mówił i dalej opowiadał bajki swojemu nienarodzonemu dziecku, które chyba to lubiło, w przeciwieństwie do swojej matki.

*

Justyna ostatnie służbowe maile wysyłała z porodówki. Poprosiła o zmniejszenie dawki oksytocyny, by nie poszło zbyt szybko, bo czekała na wiadomość od ważnego klienta i bardzo chciała jeszcze na nią odpowiedzieć, a bała się, że jednak kilka godzin będzie wyłączona z życia, do którego była przyzwyczajona.

Wolała cesarkę, jednak w końcu uznała, że po porodzie naturalnym szybciej dojdzie do siebie i będzie mogła wrócić do codzienności. Bez brzucha i bez blizny, która szpeciłaby jej nieskazitelny wygląd w saunie, do której chadzała regularnie z fińskimi kontrahentami.

Przez chwilę Maciej miał nadzieję, że wszystko wróci do normy. Kiedy zobaczył żonę, zmęczoną po porodzie, z córką przy piersi, w oczach Justyny dostrzegł ten blask, który kiedyś zawrócił mu w głowie. Wtedy kiedy siedzieli przed górskim schroniskiem, a ona przyszywała mu do plecaka naszywkę z szarotką.

Niestety chwila ta trwała zbyt krótko, by utrzymać dobre rodzinne relacje, ale wystarczająco długo, by Maciej mógł zapamiętać ten obraz na całe życie. Zapamiętać chwilę, gdy był przekonany, że w żonie tli się jakaś iskierka miłości. Iskierka ta zgasła w momencie, gdy zrobił im razem zdjęcie. Justynie i obu dziewczynkom.

– Nie rób zdjęć! Zobacz, jak ja wyglądam.

– Cudownie. – Uśmiechnął się do niej. Najpiękniej jak umiał.

– Okropnie. – Próbowała poprawić włosy. – Skasuj, proszę, to zdjęcie.

– Skasowałem – skłamał.

– Na pewno?

– Tak.

*

Często to zdjęcie potem oglądał. Pokazywał je Poli i Marcie, by czuły chociaż namiastkę matczynej miłości. Bo naprawdę głęboko wierzył w to, że Justyna kochała córki. Tylko robiła to na swój sposób. Trochę dziwny wprawdzie i zupełnie przez niego niezrozumiały, ale godził się z tym.

Wziął urlop tacierzyński, wstawał do Marty, zwiedzał wszystkie place zabaw w okolicy, wiedział, do których piaskownic nie sikają bezdomne koty i puszczane luźno psy, chodził do kina na wszystkie dziecięce filmy i znał teksty piosenek z Mini Mini. Nauczył się patrzeć na świat oczami swoich córek i bardzo podobało mu się to, co widział. Z drobnymi wyjątkami…

Szybko uznał, że to od niego zależy, jak Pola i Marta będą postrzegały świat, na który wspólnie patrzyli. I udawało mu się go pokazywać w różowych barwach. Do czasu. Bo potem dominowały szarości, a nawet czerń. Ale zajęty swoim perfekcjonizmem i tym, by wszystko było zrobione najlepiej, jak potrafił, nie zauważył ciemnej plamy na rodzinnym portrecie…

Justyna odeszła i wydawało się to naturalną koleją rzeczy. Pogodził się z tym i nawet odetchnął z ulgą, bo przestał się łudzić, że cokolwiek w jego życiu się zmieni. Dzieci zostały z nim i to też wydawało się mu naturalne, ale później żona, uznając, iż ich starsza córka nie wymaga w zasadzie obsługi, a nawet jest w stanie jej pomóc w niektórych sprawach, zażądała, by Pola przeprowadziła się do matki. Dziewczyna miała wtedy siedemnaście lat, chodziła do dobrego liceum i pięknie rysowała, czym jej matka chętnie się chwaliła znajomym.

– Ale ja nie chcę! – tłumaczyła Pola ojcu, siedząc na sofie i wpatrując się w namalowany przez siebie obrazek. – Nie chcę z nią mieszkać. Nie mam tam swojego miejsca, wszystko jest nieskazitelnie białe i czyste. Nie mogę nawet obrazków przyczepić do ściany. – Denerwowała się. – A poza tym… Poza tym przecież ja w ogóle jej nie znam.

– Pola, nie możesz tak mówić. To twoja matka. – Maciej kręcił głową.

– A matka nie może być złym człowiekiem?

– To nie tak… ona po prostu wybrała inaczej. Ma inne priorytety.

– No właśnie! Ja też mam inne priorytety. Nie będę mieszkała z matką, tylko z tobą.

Maciejowi serce się krajało.

– Zrobię wszystko, by tak było – powiedział ze smutkiem.

– Nie jestem piłeczką pingpongową, żebyście mnie przerzucali z jednego domu do drugiego – burknęła, a w jej oczach dostrzegł łzy.

– Córeczko, ja nigdy tak nie pomyślałem.

– Ty nie, ale mama tak się zachowuje.

Maciej w duchu przyznał córce rację. Jednak zdawał sobie sprawę z tego, że naprawdę rzadko sąd zostawiał dzieci przy ojcu. Za każdym razem, gdy o tym myślał, przypominał sobie bezduszne słowa żony…

– Podzielimy się. Fifty-fifty. Ja wezmę sobie Polę, a ty zostaniesz z Martą – powiedziała, nawet na niego nie patrząc.

„Wezmę sobie Polę” – faktycznie jak przedmiot. Jak piłeczka pingpongowa. Nie mógł się na to zgodzić. I postanowił pokazać wszystkim, że daje radę. Że będzie ojcem doskonałym i zrobi wszystko, by zatrzymać przy sobie dziewczynki.

Fifty-fifty…

Nie na tym polega miłość.

Rozdział 3

17 grudnia, piątek

1.

Dobry wieczór, kochani! Jak zwykle o tej porze wita się z wami Klemens Wiśniowiecki. Mamy dzisiaj magiczną noc, tak więc niezmiernie się cieszę, że spędzimy ją razem!

Piątek weekendu początek! Od dawna już nie pracuję, więc właściwie nie powinienem się jakoś specjalnie cieszyć, ale z pewnością słuchają mnie teraz ci, którym przyda się chwila oddechu. Macie jakieś plany na te wolne dni? Pamiętajcie, czas mija nieubłaganie, zaraz kolejne święta, tak więc cieszcie się życiem i korzystajcie z każdej chwili, zanim wpadniecie w gorączkę przygotowań do Wigilii.

Zatem mamy piątek, 17 grudnia 2021 roku. Jest to 351 noc oraz 50 tydzień roku. Do jego końca pozostały równo 2 tygodnie.

Na rozgwieżdżonym niebie króluje dzisiaj Księżyc w pełni. „Dziś jest pełnia, każde życzenie się spełnia” – pamiętacie taką piosenkę Reni Jusis? Tutaj gwarancji nie daję, ale zawsze warto pomarzyć. Z dziennikarskiej sumienności dodam, że obecnie cała powierzchnia Księżyca jest oświetlona. Zapewne wiecie, że dzieje się tak, kiedy znajduje się on po przeciwnej stronie Ziemi niż Słońce. Od teraz aż do nowiu mówimy o „Księżycu Ubywającym”. Powoli będzie się zbliżał do litery C. Można zapamiętać, że staje się coraz cieńszy, ciemnieje i chudnie.

Księżycowym znakiem zodiaku są dziś Bliźnięta. Księżyc objawił się na naszym niebie o 14.09, a zajdzie o 5.58. Chyba powinniśmy nasze audycje zaczynać wcześniej! Tuż po wschodzie Księżyca! Co wy na to?

A horoskop jak zawsze zaczynamy od Wodników…

Drogi Wodniku, ten dzień przyniesie rozwiązanie twoich problemów. Dopuść do głosu dawne wspomnienia, nawet jeśli miałyby być bolesne, ponieważ to droga do znalezienia lekarstwa. Od rana będziesz w kiepskim humorze, ale zobaczysz, że wszystko dobrze się skończy. Może jeszcze nie dziś, ale na pewno któregoś dnia zaświeci dla ciebie słońce. Choć raczej bym ci życzył ciągłej pełni Księżyca, tak pięknej jak dzisiaj… Tak czy inaczej, mogę ci zdradzić, że nie minie miesiąc, a twoje życie zupełnie się zmieni! Na lepsze? Być może!

A Lwy niech uważają, bo niestety będzie gorzej, niż się wydawało. Żeby nie było, że nie ostrzegałem! No ale pamiętajcie, że nawet najczarniejszą noc może rozświetlić blask jakiegoś księżyca. Musicie tylko spojrzeć w niebo i go dostrzec…

Dzisiaj zaczynamy od wielkiego przeboju Haliny Frąckowiak – Papierowy księżyc. Może ktoś z was „wspomni love story sprzed lat”…

2.

– Helenko, ale ja już mam dom – powiedziała oburzona Wincentyna, gdy wtedy, w listopadzie, zadzwoniła do niej przyjaciółka, by przekonać ją, że nie powinna mieszkać sama.

– Co to za dom?! – obruszyła się Helenka. – Masz ściany i trochę wspomnień.

– No ale fotel mój ulubiony i okno, z którego co noc oglądam księżyc…

– A co ty myślisz, że ten dom, o którym ci mówię, to jakiś bunkier i nie ma okien? – prychnęła. – A nawet jest taki nowy lokator, który o niczym innym nie chce rozmawiać, tylko o gwiazdach i Księżycu. Miły, ale trochę dziwny jest. Ja to sobie czasem myślę, że on jest jak wampir, bo zaczyna dzień po południu, a kończy go nad ranem. I gada sam do siebie.

– No widzisz! I ty mnie chcesz wsadzić w takie towarzystwo? – burknęła Wincentyna. – Niebezpieczne towarzystwo!

– E tam, niebezpieczne od razu, po prostu trochę… ekscentryczne. Niebezpieczna tam jest tylko Jagoda. Klnie jak szewc, ale dobry z niej człowiek. I Zenon… On obmacuje i podrywa.

– Obmacuje? – zainteresowała się Wincentyna.

– Tak, ale tylko te młodsze. Takie ledwo po osiemdziesiątce.

– No to ja przecież jestem ledwo po osiemdziesiątce – fuknęła Wincentyna.

– Kochana, ledwo po osiemdziesiątce to ty byłaś z dziesięć lat temu. Albo nawet piętnaście. – Helenka sprowadziła przyjaciółkę na właściwą drogę. – No ale nic… Zenon od dwóch lat smutny, bo Eleonora umarła.

– To przykre – westchnęła Wincentyna.

– Dlaczego przykre? Przecież w ogóle nie znałaś Eleonory.

– Tak się mówi. Zawsze gdy ktoś odejdzie, to jest smutne.

– Nieprawda, bo kiedy Eleonora umarła, to wszyscy się cieszyliśmy.

– Co ty wygadujesz, Helenko?!

– No bo to była ta, co się wybierała na tamten świat, odkąd tylko pamiętam.

– No, to zmienia postać rzeczy – zgodziła się Wincentyna. – A Zenon?

– Co Zenon? – zapytała Helenka – Zenon nie umarł.

– A też się wybiera?

– Nie wiem, nic nie mówił. Ale pewnie chce do Eleonory.

– Kochał się w niej?

– Któż by się nie kochał w Eleonorze. Ona to była taka prawdziwa dama, mówię ci. – Helenka machnęła ręką. – No i w kimże by się Zenon nie kochał. On to ma bardzo, ale to bardzo pojemne serce. Jak tak sobie myślę, to może i na twoje lata przymknie oko.

– Na moje lata? – oburzyła się Wincentyna. – Może zaraz zaczniesz mnie nazywać staruszką?!

Helenka westchnęła i postanowiła zmienić temat, bo wkroczyła na grząski grunt. No a w tym wieku przyjaciół trzeba szanować bardziej niż zwykle, bo ma się ich już jak na lekarstwo. Chociaż lekarstw to ona akurat miała zapasy jak dla pułku wojska, ale nie o tym mowa…

– Zastanów się, Wiciu. Dwa lata minęły i miejsce po Eleonorze zostało. A tam nieczęsto się coś zwalnia, w tym Happy Endzie. Bo wszyscy kochają szczęśliwe zakończenia.

*

Wincentyna odłożyła słuchawkę swojego czerwonego telefonu. Za każdym razem, gdy dzwonił, była pewna, że to narzeczony. I za każdym razem była rozczarowana.

Westchnęła. Przecież sama sobie radziła. Oczywiście raz lepiej, a raz gorzej, ale córki ją odwiedzały, Dionizy robił co tydzień zakupy, gotowała sobie, a czasem po prostu zalewała zupkę chińską.

– To świństwo – mówiły jej córki. – Zaszkodzi ci!

– A ile ja mam lat?

– No…

– No dużo. Więc nie ucz mnie, kochana, jak mam żyć, żeby się cieszyć dobrym zdrowiem. Bo to, co mam teraz, to już i tak długo, i więcej niż się spodziewałam. I nie sądzę, by zupka chińska, nawet jeśli będę ją jadła codziennie, ba, nawet kilka razy dziennie, mogła mi zaszkodzić… Następnym razem Dionizy musi mi kupić ostrą. Zdecydowanie wolę ostre.

– Ale… – Kasia próbowała jej przerwać.

– Tak, wiem, ostre nie jest dobre dla żołądka i powinnam być na lekkostrawnej diecie – mruknęła znudzona Wincentyna. – Ale po co? Może ja właśnie na stare lata powinnam zaszaleć?

Ewelina westchnęła z rezygnacją.

– No co mi szkodzi zaszaleć? Nic a nic. – Wincentyna wzruszyła ramionami.

*

Wcale nie czuła się stara. Tylko czasem, tak dla wygody, chciałaby, żeby ktoś jej podał herbatkę. Albo zalał tę zupkę chińską. Albo pamiętał, że coca-colę to lubi najbardziej z lodem w szklance z grubego szkła…

Czy w takim domu seniora pamiętaliby o tym, że ona nie lubi słomek w zielone paseczki? I zawsze te w zielone paseczki oddawała Dionizemu? Zielony kolor uznawała wyłącznie na choince. Albo w lesie.

A może ten wyjazd potraktować jak urlop? Niektórzy jeżdżą na urlop pod palmy, a ona pojechałaby do Happy Endu, niczym do pensjonatu. Na takie kolonie dla dorosłych. Spojrzała kątem oka w lustro i zobaczyła swoją pokrytą gęstą siateczką zmarszczek twarz. No dobrze, niech będzie, dla bardzo dorosłych. Na taką kolonię mogłaby nawet pojechać z córkami. Albo nie, bo zawsze jeździła na wakacje z dziećmi, to przecież w wieku dziewięćdziesięciu trzech czy tam pięciu (nigdy nie umiała się doliczyć) lat może odpuścić i wybrać się gdzieś sama. Tak, właśnie tak im to przedstawi. Pojedzie tam na święta i sylwestra, a potem się zobaczy.

Wzięła ulotkę Happy Endu. Z kolorowej fotografii uśmiechało się do niej kilkoro staruszków. Ta na samej górze była najpiękniejsza. Od Helenki wiedziała, że to Eleonora. Ta, która się już wybrała. Wybrała na tamten świat. Wincentyna wzięła długopis i przekreśliła krzyżykiem jej twarz.

– Trafiony, zatopiony – mruknęła. – Takie geriatryczne bingo. – Zarechotała, po czym głośno westchnęła i wybrała numer telefonu córki.

Odebrał jej dziesięć lat młodszy konkubent. Wincentyna nigdy z nim nie rozmawiała. Nie akceptowała tego związku od jego początku. To będzie już jakieś dziesięć albo i piętnaście lat. W każdym razie długo. Zbyt długo. Jak ta jej córka mogła sobie wziąć za męża takiego małolata? Przecież to jest takie niesmaczne! Zresztą on nawet mężem nie był, tylko tak na kocią łapę żyli.

Nie odezwała się ani słowem. Zresztą jak zawsze. Przez tyle lat Radosław zdołał się już do tego przyzwyczaić i gdy odbierał głuche telefony, natychmiast oddawał słuchawkę Ewelinie.

– Mamusia dzwoni. – Usłyszała konspiracyjny szept.

„Mamusia… – Wincentyna się wzdrygnęła. – Jakbym chciała, to pewnie bym mogła być jego babunią”.

– Idę do Happy Endu – powiedziała stanowczo, gdy usłyszała nieśmiałe „halo”. – Na święta, sylwestra i ferie zimowe. To taki dom seniora.

– Mamo!

– No co? Dziesięć lat mnie już namawiacie, żebym poszła do domu starców, a kiedy w końcu się tam… wybieram… – Jęknęła w duchu, przypominając sobie Eleonorę. – …znowu wam nie pasuje.

– To nie tak, mamo… Znamy ten dom. Nawet pytaliśmy o miejsce w nim. Ale kiedy ty mówisz „dom starców”, brzmi to prawie tak upiornie, jak „dom pogrzebowy”.

– No a jak mam mówić? Są tam starcy? – zapytała retorycznie Wincentyna. – Są. Jest to ich dom? Jest. Zatem to dom starców. Jak zwał, tak zwał, ale ja tam jadę na wakacje. Bez dzieci – dodała. – A w ogóle tak sobie myślę, że ta przemożna chęć wysłania mnie do domu starców zbiegła się w czasie z tym, że ten gówniarz się do ciebie wprowadził. Mówiłam, że młodszy facet to tylko czekać będzie, jak umrzesz, a potem zagarnie cały twój majątek. Twój i mój. Niedoczekanie!

Z tych emocji zrobiło się jej gorąco. Wzięła zeszyt, który leżał obok, i zaczęła się wachlować. Uświadomiła sobie, że tego dnia jeszcze nie zapisała swoich obserwacji w kwestii trajektorii lotu tostów wyskakujących z tostera. Szybko postanowiła to zmienić. Wyciągnęła ołówek i zapisała:

17 grudnia, piątek. Wyskoczył jak filip z konopi. Za szybko. Był zdecydowanie za miękki, zbyt mało chrupiący. Nie byłam usatysfakcjonowana, chyba się popsuł.

3.

Pola zawsze się starała dotrzeć do szkoły na czas. Zazwyczaj była punktualna, jednak dotarcie do szkoły nie było jednoznaczne z dotarciem na lekcję. Szczególnie jeśli była to matematyka…

Pola nienawidziła matematyki. Kompletnie jej nie rozumiała. Nie pojmowała nauki, w której coś jest pewnikiem. Nigdy nie odpowiadała na pytanie wprost, tylko mówiła: „To zależy”. Naprawdę uważała, że w życiu nic nie jest ani czarne, ani białe. Wszystko zależało od punktu widzenia.

Pola znajdowała się aktualnie w punkcie, którym była damska toaleta w liceum, i wpatrywała się w swój smartfon, który właśnie wypadł jej z kieszeni. Właściwie to trochę mu pomogła, a nawet bardzo, bo sama nim rzuciła. Upadł ekranem do dołu i dziewczyna bała się go podnieść i sprawdzić, czy się zbił. Stała nad nim, błagając w duchu los, by był dla niej łaskawy.

Niestety… Przez środek szybki przechodziły rysy, a po chwili, odpadł kawałek szkła. No nic, jakoś sobie poradzi.

Zarobiła na ten telefon, pracując w wakacje. Wybrała sobie wymarzony model. Poszli z ojcem do sklepu, ale okazało się, że zabrakło jej pieniędzy. Tata ani chwili się nie zawahał i dołożył jej trochę do tego telefonu. Dlatego nie było jej żal zepsutego smartfona, ale tego, że zniszczyła coś podarowanego przez tatę.

Ojciec bardzo się dla nich starał. Mama też, ale ona robiła to po swojemu. Bardzo po swojemu… Zapraszała ją czasem na sushi czy stek. Pola nie jadła ani sushi, ani steków. Od trzech lat była wegetarianką, ale matka wciąż nie mogła tego zapamiętać, a tym bardziej zaakceptować.

– Nie znudziło ci się jeszcze? – pytała, przegryzając wpółsurowy kawałek mięsa.

– Nie, mamo.

– No nic, kiedyś ci się odwidzi. Gdybym ja była wegetarianką, musiałabym się bardzo ograniczać towarzysko. Podobnie jak wtedy, gdybym była abstynentką. Wszystko jest dla ludzi. Trzeba korzystać z życia. Nie można się umartwiać.

Na początku Pola sądziła, że jej matka ma rację. Później jednak doszła do wniosku, że oczywiście umartwianie się nie było dobre, ale życiowy hedonizm też powinien mieć swoje granice.

– Tata, nie myślisz, że ludzie teraz nastawieni są tylko na to, by im było dobrze? – zapytała któregoś dnia.

– Przecież powinniśmy się starać, by było nam dobrze.

– Tak, ale musimy też zadbać o innych.

– Córeczko, nie kosztem siebie.

– A ty czasami dbałeś o nas kosztem siebie.

– Ja? Nigdy.

– A kiedy byłyśmy chore i siedziałeś przy nas całą noc? Widziałam, że chciało ci się spać.

– Tak, ale jesteście moimi córkami. To oczywiste, że zawsze będę dla was, gdy będziecie mnie potrzebowały.

– My zawsze cię będziemy potrzebować.

– Wiem. Dlatego też zawsze będę przy was. – Uśmiechnął się. – Bo mnie bez was nie ma.

Mogła z nim porozmawiać o wszystkim. Zawsze. Kiedy mama się wyprowadziła, Pola nawet odetchnęła z ulgą, bo tata zdawał się jakby mniej zdenerwowany. Wszystko układało się lepiej i było sprawniej zorganizowane. Lubili spędzać razem czas i robili to często. A przynajmniej tak było do niedawna…

Nagle matka przypomniała sobie o tym, że ma dzieci. A w zasadzie dziecko. Starszą córkę, która na dodatek wygrała konkurs plastyczny i jej praca zawisła na wystawie w warszawskim Muzeum Narodowym. Młodszą córką Justyna na razie nie mogła się pochwalić, więc z rzadka się z nią spotykała. Denerwowała ją bezradność dziewczynki. Marta miała dopiero cztery lata, więc potrzebowała opieki. A jej matka bardzo nie lubiła się nikim opiekować. Nikim prócz siebie. Sobą zajmowała się doskonale. I za wszelką cenę szukała wszystkiego, co mogłoby ją wywindować jeszcze wyżej. Wygrany przez córkę konkurs zapewne był czymś takim.

– Przyjedź do mnie na weekend – powiedziała przez telefon kilka minut wcześniej.

– Mamo, obiecałam, że zostanę z tatą.

– No i znowu mi ojciec utrudnia widzenia z wami – żachnęła się Justyna.

– Nie utrudnia, po prostu mamy inne plany.

– Zapisałam. Inne plany, dobre sobie. Przekaż ojcu, że dostanie stosowne pismo od mojego prawnika.

– Mamo! Bądź człowiekiem! Nigdy się nami nie interesowałaś i raptem teraz ci zależy na spotkaniach? Zobaczymy się w przyszłym tygodniu.

– Nie mogę, to taki gorący okres. Mam wtedy bal charytatywny.

– To za dwa tygodnie.

– Wtedy też nie dam rady. Spotkanie w Amsterdamie.

– To może raz to ty się dostosuj do naszych planów, a nie my do twoich?

– Ja się dostosowywałam całe życie – teatralnie westchnęła matka. – No, ale dobrze. W Wigilię pójdziemy do restauracji.

– W Wigilię mam urodziny…

– No właśnie! Osiemnaste urodziny trzeba uczcić! Wszystko zaplanowałam.

Pola nie chciała tego słuchać. No i właśnie dlatego w przypływie frustracji rzuciła telefonem o podłogę. A zaraz potem prosiła los, by się okazało, że telefon nie ucierpiał. Niestety, cierpieli wszyscy. Łącznie z telefonem.

Pola usiadła pod ścianą i skryła twarz w dłoniach. Nie mogła w weekend iść do matki. Planowali z ojcem kupić choinkę i wspólnie ją stroić. Mieli też z jej znajomymi oglądać świąteczne filmy. Cieszyła się na ten wieczór. Bardziej niż na spotkanie z matką. A już z pewnością nie chciała spędzać urodzin bez ojca. To jemu zawdzięczała to, jakim była człowiekiem. I chciała mu za to na progu dorosłości podziękować.

W tym momencie zadzwonił jej telefon. Ufff, działał. Kiedy spojrzała na wyświetlacz, od razu się skrzywiła.

– Elo… – powiedziała cicho.

4.

– Rajstopki ma na zmianę – powiedział Maciej, gdy spóźniony wbiegł na schody.

– Panie Maćku, damy radę – zapewniła z uśmiechem właścicielka przedszkola, która akurat otwierała drzwi.

– Tylko te różowe, co pasują, nie wyschły – tłumaczył się, próbując wyrównać oddech. – Musiałem wziąć czerwone. – Bezradnie pokręcił głową i zajrzał do worka z jednorożcem. – A może to malinowe są?

– Panie Macieju, naprawdę nic nie szkodzi… – Młoda kobieta starała się go uspokoić. – A zresztą teraz wszystko można nosić. Czerwone do różowego, pomarańczowe do różowego… Nie ma czegoś takiego, że nie wypada. Nawet różne skarpetki noszą! I różne buty!

– Pani Misiu, naprawdę? – Wyraźnie się ucieszył.

– Pewnie. Oglądał pan kiedyś pokazy mody?

– Nie. – Pokręcił głową. Nie wpadłby na to, by oglądać pokazy mody. Może powinien, skoro ma dwie córki? – Powinienem, prawda? Jezu, powinienem obejrzeć jakiś pokaz mody! Nie jestem na bieżąco, a nie chcę, żeby dziewczynki odstawały od grupy. Gdzie to można obejrzeć?

Michalina spojrzała na niego ze współczuciem. Ten człowiek ewidentnie potrzebował wolnego dnia i dużej dozy spokoju. Zdecydowanie był zestresowany i niemal miała wyrzuty sumienia, że w ogóle wspomniała o tych pokazach.

– Dlaczego pan powinien? Każdy ogląda to, co chce.

– Ale przecież ja mam dwie córki, powinienem znać się na modzie! – jęknął, patrząc w błękitne oczy pani Michaliny. – Bycie małą kobietą jest takie przerażające. Kiedy się rodziły, nie spodziewałem się, że z każdym dniem jest coraz trudniej. Dorastają i pytają o wszystko. Pytają o życie… A ja tak często nie znam odpowiedzi.

– Panie Macieju, nie ma na świecie człowieka, który by wszystko wiedział – stwierdziła łagodnym tonem.

– Ale my musimy wiedzieć! Kto ma pokazać świat dzieciom, jak nie my? Kto ma je nauczyć, jak żyć?

– Możemy też pokazać im, gdzie znaleźć odpowiedź na nurtujące je pytania. A pan wspaniale wychowuje Martusię. – Uśmiechnęła się do niego.

– Naprawdę?

– Pewnie.

– No widzi pani, ale spóźniłem się do przedszkola – westchnął.

Żeby uspokoić pana Macieja, Michalina już miała na końcu języka historię o tatusiu, którego nauczycielki w przedszkolu nazywały między sobą „Midas”. Nie dość, że przychodząc po swojego synka, wiecznie rozmawiał przez telefon, wykrzykując, najwyraźniej do jakichś swoich kontrahentów, że on zna swoją wartość i ona jest wyższa niż najszczersze złoto, to jeszcze któregoś dnia, zaaferowany jedną ze swoich niecierpiących zwłoki konwersacji, pomylił dziecko i pociągnął za rękę do samochodu małego Piotrusia. Tylko dlatego, że chłopiec miał na sobie tamtego dnia taką samą bluzę co syn „Midasa” i akurat przechodził przez szatnię do toalety! Dzieciak próbował mu zwrócić uwagę, ale mężczyzna tylko gniewnie machał ręką, uciszając go, więc tatuś roku zorientował się, że doszło do pomyłki, dopiero gdy Piotrek jak syrena strażacka rozdarł się na tylnym siedzeniu jego auta.

Michalina przez chwilę się zastanawiała, w jaki sposób taki mało interesujący się dzieckiem ojciec mógł mu wyjaśniać świat. I czy w ogóle kiedykolwiek rozmawiał ze swoim synem, skoro miał przyklejony telefon do ucha. A już z całą pewnością była przekonana, że „Midas” nie stresował się tym, że nie zna odpowiedzi na jakieś pytania. Być może dlatego, że po prostu znał swoją wartość… No i to wszystko chciała opowiedzieć panu Maciejowi, żeby ten nie był dla siebie taki surowy, ale nie zdążyła, bo do ich rozmowy wtrąciła się Marta.

– Pani Misiu, bo my próbowaliśmy się dowiedzieć, gdzie mieszka ślimak. A potem, jak on już wszedł pod taki duży liść, to zobaczyliśmy żabę. I…

– I próbowaliście się dowiedzieć, gdzie ona mieszka? – zapytała nauczycielka, kucając obok dziewczynki.

– Tak! Dokładnie tak! A skąd pani wie?

– Tak podejrzewałam. – Uśmiechnęła się.

– No i potem zobaczyliśmy taką glistę – kontynuowała Marta. – I zatrzymaliśmy się, by zobaczyć…

– Martuś, chodź już do przedszkola – przerwał jej tata.

– No, a potem był jeszcze motyl i taka kolorowa, bardzo włochata gąsienica.

– I wiecie, gdzie one mieszkają? – zapytała nauczycielka.

– Nie, ale tata obiecał, że sprawdzi. Na razie powiedział mi, że nie znamy się z nimi tak dobrze, by od razu nam pokazywały, gdzie mieszkają. Ja też nie rozmawiam z obcymi i nie zapraszam ich do swojego domu. Ale panią, pani Misiu, znam i chętnie bym panią zaprosiła. A czy pani jest ciekawa życia?

– Pewnie. – Michalina się roześmiała, bo zaskoczyło ją to pytanie.

– No widzisz, tata – zwróciła się do ojca. – Bo tata mówi, że ja jestem bardzo ciekawa życia i nigdy się tyle nie nauczył, co przy mnie. A mnie tylko interesowało dzisiaj, gdzie kto mieszka. Pani Misia na pewno też chciałaby wiedzieć, gdzie mieszkamy. A przecież ją znamy i możemy zaprosić na drinka.

– Martuś! – wykrzyknął Maciej. – Pani Michalino, to nie tak, jak pani myśli…

– A skąd pan wie, co ja myślę?

– Ja nie uczę dzieci, że się pije drinki, ale kiedyś opowiadałem, jak poznałem moją żonę. Jakiś czas później zaprosiłem ją na drinka i Marta bardzo lubi odgrywać tę scenkę swoimi misiami… Taka nieszkodliwa zabawa…

– Panie Macieju, rozumiem. – Michalina uspokajająco położyła mu dłoń na ramieniu. – Ja nic złego sobie nie pomyślałam. Dzieci lubią się bawić w dorosłych.

– No właśnie, bo ja myślałem, że to może nieodpowiednie, a teraz… Teraz mam przejściowe kłopoty i naprawdę staram się być dobrym ojcem.

– Nie wątpię w to. Panie Macieju, nie chciałabym, żeby mnie pan źle zrozumiał, ale moim zdaniem jest pan najlepszym ze wszystkich ojców, których znam.

– Naprawdę? – Ucieszył się. – Mimo tych drinków i czerwonych rajstop?

– Z dziurą! – zawołała Marta.

– Jak to z dziurą? – zaniepokoił się Maciej.

– No wziąłeś te z dziurą. Zrobiliśmy ją razem wtedy, gdy zapytałam, co to znaczy prrruć. I poprrruliśmy rajstopy – dodała, akcentując głoskę „r”.

– No widzi pani… – jęknął Maciej. – Mam nadzieję, że nie będą potrzebne zapasowe rajstopy, bo idealny ojciec się nie spisał. Pa, kochanie – dodał, całując córkę na pożegnanie.

– Pa, tato. – Mała się uśmiechnęła.

– Do widzenia – zwrócił się Maciej do pani przedszkolanki.

– Do widzenia.

Odprowadzał córkę wzrokiem. Ufnie trzymała dłoń pani Michaliny. Usłyszał jeszcze, że pytała swoim cienkim głosikiem:

– Nie odpowiedziała pani, czy przyjdzie pani do nas na drinka!

Maciej z niedowierzaniem pokręcił głową.

Naprawdę bycie ojcem nie było łatwe. A bycie samotnym ojcem w szczególności. Ale nie musiał się zastanawiać nawet sekundy, by stwierdzić, że nie oddałby tej życiowej roli nikomu. W szczególności Justynie, która uzurpowała sobie do tego prawo. Rzadko kogoś nie lubił, ale do niej przez to wszystko czuł ogromną niechęć.

W torbie trzymał kolejne pismo od prawnika, z oskarżeniami, że niby utrudniał żonie kontakty z dziećmi. Jak to utrudniał? Nie utrudniał wcale. Tylko po prostu nie mogli się w tej kwestii dogadać.

A czy w jakiejkolwiek kwestii mogli?

Kiedykolwiek?

Chyba nie.

Odwrócił się jeszcze raz i spojrzał na przedszkole. Marty nie było już widać. Znikła gdzieś w sali Motylków. Sprawdził w telefonie lokalizację starszej córki. Dotarła już do szkoły. Przez chwilę mógł odetchnąć i zająć się sobą, bo dzieci były pod dobrą opieką.

Wsiadł do samochodu i pojechał do pobliskiej siłowni. Nie zależało mu na wyglądzie, ale na formie. Chciał jak najdłużej być sprawnym dla nich. Dla dzieciaków. I jak najdłużej cieszyć się ich sukcesami. I stać na straży, by chronić je przed wszystkimi, którzy chcieliby im zrobić krzywdę. I oczywiście również po to, by mieć siłę dać mocno po pysku tym wszystkim, którzy będą zagrażać jego córkom. O ile będzie to konieczne. Nie to, żeby był zwolennikiem dawania komukolwiek w zęby, ale w obronie Poli i Martusi nie powstrzymałby się przed niczym. Nawet jeżeli będzie musiał wystąpić przeciwko ich matce…

5.

– Poli nie ma? – Dorota rozejrzała się po sali.

Znała ich doskonale, bo uczyła ich w pierwszej klasie, a potem zastąpiła ją Lidka, bo ona dostała maturzystów z fakultetu matematycznego.

– Nie ma – odpowiedział wysoki młodzieniec z pierwszej ławki.

– A była dzisiaj? – zapytała nauczycielka. – Chyba ją widziałam, gdy wchodziłam do szkoły.

– Chyba była. – Dziewczyna z perfekcyjnym makijażem, którego Dorota nigdy nie potrafiłaby sobie zrobić, wzruszyła ramionami i zaczęła ostentacyjnie żuć gumę.

– Nie interesuje was, co się stało z koleżanką?

– Ja chętnie jej poszukam. – Wysoki chłopak podniósł się z miejsca.

– Kornel, siadaj. – Dorota machnęła ręką. – Może ktoś do niej zadzwonić?

– Pani się naprawdę martwi…

– A tak cię to dziwi? Zresztą ja się nie martwię, ja się troszczę.

– Co za różnica? – burknęła wymalowana. Ku swojej rozpaczy Dorota za nic nie potrafiła sobie przypomnieć, jak ona ma na imię.

– „Troszczyć się” to znaczy dbać, a „martwić się” jest pejoratywne.

Dziewczyna spoglądała na nauczycielkę wzrokiem, który udowadniał, że jednak trzecia klasa liceum może być ogromnym wyzwaniem.

– To znaczy, że nie robi komuś dobrze – wtrąciła się Agnieszka.

– Mało kto się o nas troszczy – dodał Kornel. – Sprawdziłem lokalizację Poli. Jest w szkole.

– Jej telefon jest w szkole – poprawiła go Dorota.

– Ona się z nim nie rozstaje, więc na pewno jest gdzieś obok niego.

– Możecie do niej zadzwonić?

– Jasne. – Kornel wybrał numer. – Wyjdę na chwilę na korytarz.

Dorota westchnęła. Miała ochotę uciec. Teoretycznie nie powinna pozwalać młodzieży wychodzić na korytarz, bo w czasie lekcji nie mogła ich zostawiać bez opieki ani na moment. Nic nie powinna… A już najbardziej nie powinna tu być. Piątki zawsze miała wolne. No może „wolne” to zbyt dużo powiedziane, bo zajmowała się tym wszystkim, na co nie było czasu w tygodniu, ale przynajmniej nie wychodziła z domu.

– Musimy sobie wszyscy pomóc – powiedziała. – Profesor Czorek złożyła wypowiedzenie. A od dziś jest na zwolnieniu lekarskim.

Z klasy dobiegły chichoty i okrzyki radości. Dorota naprawdę miała gorszy dzień i bardzo jej się to nie podobało. Usiadła przy biurku, chociaż zwykle prowadziła lekcje na stojąco, i ukryła twarz w dłoniach. Siedziała tak przez chwilę i się nie odzywała.

– Dobrze się pani czuje? – zapytał ktoś.

– Przytłoczyła mnie różnica pokoleń – westchnęła nauczycielka.

– Przecież pani jest młoda – odezwał się blondyn z trzeciej ławki.

– Dzisiaj jestem stara i kompletnie was nie rozumiem. Czy ktoś mógłby mi powiedzieć, po co tu przychodzicie?

– Melanżować.

– Za kasę starych? – Dorota spojrzała na chłopaka. – Słuchajcie, moi drodzy… Na melanż przyjdzie pora. Uwierzcie, jeszcze się w życiu namelanżujecie.

– A pani się namelanżowała? – zapytała z zainteresowaniem dziewczyna z makijażem.

– Jak cholera, moi drodzy, jak cholera – burknęła zrezygnowana Dorota. – Melanżowałam całymi nocami. Za dnia nie mogłam, bo się uczyłam. Czego i od was oczekuję. – Omiotła wzrokiem klasę. – Jak już wspominałam, pani Lidki, to znaczy profesor Czorek, nie ma. Będziecie mieli ze mną jedną godzinę matematyki w tygodniu. W porywach do dwóch. Pozostałe zajęcia to jak na razie zastępstwa. Brakuje nam kadry, więc sytuacja jest elastyczna i dynamiczna. Szczerze powiedziawszy, musimy łatać okienka, więc bierzemy pod uwagę każdego nauczyciela. Nieważne, czy ogarnia przebieg zmienności funkcji, czy cykl rozrodczy pantofelka.

Znowu rozejrzała się po sali, zaskoczona brakiem idiotycznych pytań. O dziwo, wszyscy zdawali się jej słuchać.

– Wiele wysiłku włożyliście w to, by się dostać do tej szkoły. Proszę, nie popsujcie tego. I proszę was o pracę zespołową. Ja wam pomogę tyle, ile się da, ale wy mi też pomóżcie. Nie jestem tu po to, by stawiać wam jedynki. Jestem tu po to, byście ogarniali podatki, raty kredytów inwestycyjnych i oprocentowanie lokat, gdy już zarobicie tyle pieniędzy, by móc zajmować się takimi tematami. – Zamilkła na chwilę. – Jeśli nie zostaniecie nauczycielami, jest na to szansa. Bo w świecie belfrów zostaną wam tylko kredyty mieszkaniowe, inflacja i podwyżki cen cukru. Chociaż pewnie i z cukru zrezygnujecie. – Wzruszyła ramionami. – Ale wtedy, by jakoś wiązać koniec z końcem, matematyka wam się jeszcze bardziej przyda.

Miała fatalny humor, bo Lidka nieoczekiwanie postanowiła szukać szczęścia z poznanym przez internet Włochem. Nie mogła się jej dziwić – była młoda, ładna i miała jeszcze szansę, by sensownie poukładać sobie przyszłość. Nie zmieniało to jednak faktu, że dyrektor postawił na nogi całą kadrę pedagogiczną, próbując jakoś przeorganizować pracę w klasach, które w środku roku zostały bez nauczyciela matematyki. Dorota miała to nieszczęście, że właśnie okazała się niezastąpiona, a takie miała na dzisiaj piękne plany… Spokojne, domowe, w kapciach i z kubkiem kawy w dłoni.

– Nie wiem, jak was zachęcała do nauki matematyki profesor Czorek, ale ja postaram się wam pokazać, że możecie posiąść wiedzę niezwykle użyteczną i przydatną w życiu codziennym. Na przykład żebyście umieli obliczyć, ile kafelków kupić do wyłożenia łazienki. Albo ile potrzebujecie tapety do salonu. Proszę bardzo, pierwsza grupa, czyli rząd pod oknem… Obliczacie liczbę tych kafelków. – Podała kartkę uczniowi w pierwszej ławce. – Nie mam więcej kopii, bo papier w sekretariacie się skończył. Zróbcie sobie telefonem zdjęcie tego zadania. Druga grupa, czyli rząd pod ścianą, oblicza, ile musicie kupić rolek tapety. Wyprzedzając wasze kolejne pytanie, dodam, że za szafami też tapetujemy. I zaskoczenia chyba nie będzie, że na suficie nie. Zobaczcie przy okazji, czy wystarczy tapety do obłożenia waszych podręczników. Dokładna treść zadania na kartce. Znowu mam tylko jedną. A trzecia grupa, czyli środkowy rząd, liczy klepki parkietu. Ile trzeba, jeżeli ułożymy go w jodełkę, a ile, jeżeli będą deseczki równolegle do siebie.

Wpatrywali się nią z trudnymi do zinterpretowania minami. Zaraz więc dodała:

– Zadania na poziomie podstawówki. Dla chętnych. Ale wy pewnie nie będziecie chętni, bo będziecie na melanżu. Za kasę rodziców. – Westchnęła. – Może i dobrze, bo potem to już nie będziecie mieli kasy na melanż, bo wasze dzieci będą wam drenować portfele. Tak więc bawcie się, póki starzy mają do was słabość. Do widzenia. Widzimy się po świętach. Zadania możecie mi przynieść jutro do pokoju nauczycielskiego. Jeśli ktoś chce, może mi też zrobić plan swojego pokoju czy kuchni. I iść do sklepu, zobaczyć, ile to wszystko by kosztowało. A potem sprawdzić w internecie, ile kosztowało to dziesięć lat temu, i porównać. Powiem wam, że ta matematyka bywa fascynująca! No dobra, a co z Polą? I gdzie jest Kornel?

W tym momencie rozległ się dzwonek. Nikt już nie zwracał uwagi na nauczycielkę, wszyscy wybiegli na korytarz.

Dorota miała dość. Dowiedziała się, że ma zastępować koleżankę, dziś rano i zupełnie nie była na to przygotowana. I tak miała dużo roboty. Kolejny etat? Już wcale nie będzie miała czasu dla siebie. „Tym bardziej na melanż” – pomyślała i parsknęła śmiechem.

Melanż? Czy ona kiedykolwiek melanżowała? Chociaż w jej czasach to się chyba tak nie nazywało. No właśnie, nawet nie wiedziała, jak to określić, bo tego po prostu nie robiła. A może teraz przyszła pora, by rzucić wszystko w diabły i na ten melanż, czymkolwiek on jest, wreszcie pójść? Albo pofrunąć lekko i zapomnieć o wszystkim?

– Pani Doroto… – Do klasy wszedł Kornel. – Pola była w łazience. Nie była w formie, ale pogadaliśmy i jest lepiej.

– No to dobrze.

– Nie zapyta pani, co robiłem w babskim kiblu?

– Jak to co? Rozmawiałeś z Polą. I pomagałeś jej wrócić do formy.

Kornel spojrzał uważnie na nauczycielkę.

– Ma pani jeszcze te kartki z zadaniami?

– A co, jesteś chętny? – Uśmiechnęła się.

– Się zobaczy. – Chłopak odwzajemnił uśmiech.

– Możesz mi też wysłać? – zapytała Pola, która właśnie weszła do klasy. – Dzień dobry, pani profesor. Przepraszam, że nie było mnie na matematyce. Czy mogłaby pani nie wpisywać mi nieobecności?

– Ale dlaczego?

– Bo matka powie ojcu, że mnie nie pilnuje. I wszyscy będziemy mieli przesrane.

– Aha, rozumiem – stwierdziła Dorota, mimo iż nie rozumiała zupełnie nic. – A powiesz mi, dlaczego nie byłaś na matematyce? Jakakolwiek odpowiedź padnie, zaakceptuję ją.

– Nienawidzę matmy. Nienawidzę szkoły. Nienawidzę wszystkiego – wyrzuciła z siebie na jednym wydechu i się rozpłakała.

Dorota przytuliła dziewczynę i stwierdziła, że ten dzień będzie jeszcze trudniejszy, niż jej się wydawało na początku. A Klemens Wiśniowiecki w radiu w środku nocy ostrzegał… Żeby nie było… Ostrzegał…

Rozdział 4

18 grudnia, sobota

1.

Dobry wieczór wszystkim nocnym markom! W tę ostatnią przedświąteczną sobotę wita was serdecznie Klemens Wiśniowiecki. Nadchodzi 353 dzień w roku. Do sylwestra pozostało 12 nocy. Spędzimy je razem? Mogę na was liczyć?

Zbliża się początek astronomicznej zimy, a wraz z nim najkrótszy dzień w tym roku i zarazem najdłuższa noc. Księżyc będzie wędrować po niebie przez ponad 18 godzin!

Wyglądaliście dzisiaj przez okno? Napatrzcie się, bo „Zimny Księżyc” albo „Księżyc Długiej Nocy”, jak nazywane jest to zjawisko, pokazuje się nam przez większą część doby. Zwykle przypada to na okres pierwszych mrozów. Pojawił się o godzinie 14.38, a schowa się o 7.07. Teraz za oknem plucha, ale nie martwcie się, tuż po pełni spodziewamy się powrotu zimy. Będzie padać śnieg, więc wszyscy trzymajmy kciuki za białe Boże Narodzenie!

Jutro kończy się ostatnia pełnia w tym roku, a skoro w tym czasie niektórym trudniej jest zasnąć, to polecam wam dzisiejszą Księżycową audycję. Zdradzę kilka ciekawostek związanych z moim ulubionym ciałem niebieskim. A właśnie, à propos niebieskiego… Wiecie na przykład, co ma wspólnego wybuch wulkanu Krakatau w XIX wieku z niebieskim kolorem Księżyca? Albo jakie mity Eskimosów wiążą się z pełnią i bogiem Alignakiem? Koniecznie zostańcie ze mną, bo o tym wszystkim chcę wam dzisiaj opowiedzieć.

Stali słuchacze wiedzą już, że nie możemy się obyć bez horoskopu. Księżycowym znakiem zodiaku są Bliźnięta. Księżyc w pełni w Bliźniętach zapewnia odnalezienie równowagi pomiędzy logiką a intuicją. Hm… A jak jest z wami? Wierzycie intuicji czy bardziej pragmatycznie patrzycie na życie?

Dzisiaj Jowisz wzmacnia nas swoją energią. Możemy oddać się refleksjom nad minionym rokiem. Ułożenie planet sprawi, że wszystko będzie szło gładko i zgodnie z waszymi oczekiwaniami. Fortuna kołem się toczy? Otóż tak! Oczekujcie pozytywnej wiadomości związanej z założeniami, które poczyniliście w czerwcu, podczas nowiu Księżyca w Bliźniętach.

Rozpoczynamy naszą audycję spacerowym krokiem… Stare, dobre The Police i Walking on the Moon. Wszyscy wiedzą, że pierwszy na powierzchni Księżyca stanął Neil Armstrong. A czy potraficie powiedzieć, ile osób znalazło się tam po nim? Żeby ułatwić wam ten quiz, podam trzy opcje: A. 33, B. 11, C. 20. Jestem bardzo ciekawy, czy zgadniecie. A teraz już oddaję głos niezrównanemu Stingowi…

2.

Jan Toporek nie lubił ludzi. Wydawało mu się, że zupełnie ich nie potrzebuje.

A już na pewno nie lubił ludzi, gdy chcieli go odwiedzać i z nim rozmawiać lub podchodzili zbyt blisko, naruszając jego strefę komfortu. Ludzie w jego życiu albo byli do czegoś przydatni, albo nie. Zupełnie im nie ufał. Kłamali jak z nut. On też czasem kłamał, więc wiedział, jak to jest. Nie było więc innej opcji i on zapewne też był okłamywany. Przez wszystkich.

Był zupełnie sam. Sam jak palec. I nudził się jak mops. Miał słomiany zapał, co chwilę fascynowało go coś innego i nie umiał się długo poświęcać jednej rzeczy. Wyjątkiem było radio, które też czasem, a nawet często kłamało, i gwiazdy, które zawsze mówiły prawdę. Jan Toporek wierzył wyłącznie astronomii i astrologii. I kompletnie nie rozumiał tego, że ludzie tak tę mądrość lekceważyli. Jeszcze tego zapewne pożałują. A w gwiazdach jest zapisane wszystko…

Proszę bardzo, pierwszy przykład z brzegu – Jowisz w koniunkcji ze Słońcem albo przynajmniej bardzo blisko siebie. Do tego idealny układ z Saturnem i Wenus, a także pozytywny wpływ żywiołu Ziemi, a wtedy gwiazdy mówią nam: „inwestuj”. A więc Jan zainwestował. I zarobił. Kiedy przeważał żywioł Wody, w celach badawczych postanowił sprawdzić, czy fortuna się do niego uśmiechnie mimo ostrzegawczych astrologicznych wskazówek. Znowu zainwestował i stracił. Potem nie pozwoliły mu na żeniaczkę, a on nie posłuchał i też stracił. Stracił kasę, a potem żonę. Razem z kasą…

I potem już robił tylko to, co chciały gwiazdy. Inwestował, zmieniał mieszkania, a nawet wynajął sobie miły pokoik na poddaszu domu spokojnej starości Happy End. Próbował być tam na specjalnych warunkach, ale nie do końca mu się to udawało. Mieszkał sam, a płacił za dwie osoby. Nie chciał, by ktoś mu wchodził z buciorami w jego życie. Miał zapewnione wyżywienie, sprzątano mu, gdy o to poprosił, ale też nikt za bardzo się nie wtrącał w to, co robił na co dzień.

– Panie Janku, pan musi wychodzić na spacery – próbowała go przekonywać szefowa domu seniora.

– Ależ wychodzę.

– Kiedy niby? – zdziwiła się Krystyna.

– W nocy! Idę sobie patrzeć w gwiazdy.

– W nocy to nogi sobie pan połamie, panie Janie. Latarkę chociaż pan zabiera?

– A po co? Przecież latarką gwiazd sobie nie oświetlę.

– No nie, ale ziemię pod stopami już tak.

– Pani Krystyno, umowa była taka, że żadnych porad. Ja płacę, pani bierze kasę i jesteśmy kwita.

– Panie Janie, podpisał pan papiery, że się panem opiekujemy najlepiej, jak potrafimy.

– I to robicie, pani Krystyno. Ja się czuję bardzo zaopiekowany. Nigdy się tak dobrze nie czułem, bo mam święty spokój. Wreszcie nikt się nie wtrąca w moje życie.

– Ma pan porządek tam u siebie? – westchnęła Krysia. – Bo ostatnio… marnie było.

– Pewnie – obruszył się.

– No dobrze… Gdyby pan czegoś potrzebował…

Jan Toporek uważał, że niczego mu nie brakuje. Miał pieniądze i był zdania, że wszystko, dosłownie wszystko, można sobie kupić. Zgromadził okrągłą sumkę, bo inwestował wtedy, kiedy kazały mu gwiazdy, a wydawał niewiele. Dużo spał, patrzył w niebo, a nocą zmieniał się w kogoś zupełnie innego…

Stawał się Klemensem Wiśniowieckim i prowadził Księżycową audycję.

Ci ludzie, których poznawał za pomocą radia, go nie denerwowali. Byli… tacy jak on. Może nawet mógłby się z nimi zaprzyjaźnić, ale bał się, że się rozczaruje, gdy się spotkają twarzą w twarz. Do tego stopnia się bał, że nawet nie pytał gwiazd, czy to w ogóle jest możliwe.

Rozmawiał podczas audycji ze swoimi słuchaczami i miał wrażenie, że grał w jakąś dziwną grę zwaną życiem. Opowiadali mu o swoich problemach, a on czuł, że był dla nich kimś ważnym. Tak ważnym, jak jeszcze nigdy nie był dla nikogo. Ani dla żony, ani nawet dla tych bankierów, którzy przynosili mu drogie prezenty, by tylko skorzystał z ich usług. A Klemens był ważny dla innych, bo lubili go słuchać, a on lubił do nich mówić.

Kiedy włączał nadawanie, nawet głos mu się zmieniał. Nie był już starym, gderliwym Janem Toporkiem, tylko błyskotliwym i sympatycznym Klemensem Wiśniowieckim. W swojej audycji był najjaśniejszą gwiazdą. Wszyscy go podziwiali i lubili. Mógł grać kogoś, kim zawsze pragnął być, a kim nigdy się nie stał.

Radio zdecydowanie kłamało.

Tak naprawdę zdawał sobie sprawę z tego, że był starym, wrednym dziadem, z którym nikt nie mógł wytrzymać, nawet własna żona. A wszyscy, którzy byli blisko, znaleźli się tam tylko dla jego pieniędzy. Płacił im, bo się bał, że odejdą. Ale słyszał, co mówili, gdy wydawało się im, że jest daleko. W sumie wolałby tego nie wiedzieć.

I dlatego nie lubił tych ludzi, którzy go znali. No może z paroma wyjątkami. Na przykład Krystyna, właścicielka Happy Endu, była w porządku. Pensjonariuszy unikał.

Z własnego wyboru wycofał się ze świata. Bo słuchacze radia znali tylko jego głos. I kompletnie nie wiedzieli, kim on jest. Nie zdawali sobie sprawy, że on miał pieniądze, i chyba kompletnie ich to nie obchodziło. Byli z nim tylko dlatego, że on do nich mówił. I zupełnie nie wiedział z jakiego powodu, ale go lubili. Nawet bardzo. Spędzali z nim całe noce, dzwonili do niego i zwierzali się mu. Nawet pisali do niego listy. Nie tak dawno założył sobie skrytkę pocztową na pobliskiej poczcie. Do maila nie mógł się jeszcze przekonać. Może to już czas najwyższy?

Klemens Wiśniowiecki…

Przecież nikt taki nie istniał. Chyba że w jego wyobraźni.

Bardzo się bał, że gdy prawda wyjdzie na jaw, słuchacze również się od niego odwrócą. Bo kimże on był?

Jankiem Toporkiem. Chłopakiem z Kociewia. Zawsze najmniejszym, zawsze najchudszym i na dodatek jąkającym się.

Aż dziwne, że mu przeszło to jąkanie. Tylko czasem, gdy się zdenerwował, niespodziewanie na chwilę wracało. Ale zawsze się zacinał jako Jan Toporek, nigdy jako Klemens Wiśniowiecki. Klemens był ideałem. Szarmanckim mężczyzną o głębokim głosie. I Jan Toporek bardzo lubił nim być.

Odchrząknął. Poprawił mikrofon, obniżył głos.

– Dobry wieczór wszystkim nocnym markom! W tę ostatnią przedświąteczną sobotę wita was serdecznie Klemens Wiśniowiecki. Nadchodzi trzysta pięćdziesiąty trzeci dzień w roku. Do sylwestra pozostało dwanaście nocy. Spędzimy je razem? Mogę na was liczyć?

3.

Wincentyna siedziała w fotelu i rozglądała się po swoim pokoju. Klemens Wiśniowiecki życzył jej miłego dnia, a ona naprawdę miała wątpliwości, czy taki będzie.

Odłożyła zeszyt. Dziś tosty wyszły idealne, co też zapisała w zeszycie:

18 grudnia 2021. Dziś było idealnie. Twardy i chrupki, jak trzeba. Posmarowany nutellą smakował wybornie.

Czekała na Dionizego, który miał jej przynieść zapas popcornu i coca-coli zero na najbliższy czas. Na ten czas, kiedy będzie w domu seniora. Jeśli jej się spodoba, to kto wie, czy nie zostanie tam dłużej. Jak Happy End, to może i do końca?

Usłyszała dzwonek do drzwi. Dionizy! Przychodził zwykle raz w tygodniu, ale teraz nie wiadomo, kiedy kolejny raz się zobaczą.

Wszedł po chwili. Był w swoim cywilnym ubraniu.

– Klementyna nie nabroiła? – zapytała Wincentyna.

– A czy ona kiedykolwiek nabroiła? – zdziwił się ksiądz.

– Nieustająco się spowiada, to pewnie broi. – Staruszka wzruszyła ramionami. – Jak często ja się spowiadam?

– Dwa razy do roku – burknął Dionizy.

– No widzisz. Po prostu nie potrzebuję częściej. Bo nie grzeszę. Częściej to można na terapię chodzić. Oczywiście o ile ktoś jest w takim wieku, że coś tam jeszcze może zmienić. Te wszystkie celebrytki mają swoje terapeutki. Drogie pieniądze za nie płacą, a też chodzi pewnie o to, by wyznać swoje grzechy i dostać rozgrzeszenie.

– Terapeuta nie może dać rozgrzeszenia – z zawodowego obowiązku stwierdził Dionizy.

– To zależy, czy uwierzymy, czy nie.

– W Boga?

– Albo w Boga, albo w terapeutę.

– A nie można tego połączyć? Ja uważam, że to się nie wyklucza.

– A to zaskakujące… – Zamyśliła się na moment, a potem jakby nigdy nic zapytała: – Kupiłeś mi trzy litry?

– No właśnie się zastanawiałem, po co aż tyle, przecież ja do Happy Endu też chodzę i mogę dostarczać prowiant na bieżąco.

– A jak nie pozwolą nam się spotykać? – zapytała konspiracyjnym szeptem Wincentyna.

– A niby dlaczego mieliby to zrobić? – zdumiał się ksiądz.

– W domach starców to różnie bywa.

W tym momencie zadzwonił telefon.

– To on działa? – kolejny raz tego dnia zdziwił się Dionizy.

– Pewnie. Cicho teraz, może to Mikołaj.

– Mikołaj? Święty? – dodał szeptem.

„Czyżby pani Wici klepki się poprzestawiały? Może to i lepiej, że trafi do tego Happy Endu” – pomyślał.

– Oj, święty to on nie był! – Wincentyna się rozmarzyła. – Cicho! – rozkazała stanowczo i podniosła słuchawkę. – Halo? – powiedziała lekko zachrypniętym głosem. – A, to ty… – Ewidentnie była rozczarowana. – Pewnie, że jestem, a gdzie niby mam być? Nie stój pod drzwiami, tylko wchodź.

– Córka? – zapytał Dionizy.

– Córka. – Westchnęła. – Dzwoni do mnie, czy jestem w domu. A gdzie niby miałabym być? W kabarecie?

– W jakim kabarecie? – zdumiał się ksiądz.

„Jeśli powie, że w tym kabarecie też jest Święty Mikołaj, to ja wychodzę” – obiecał sobie w duchu, nie godząc się na takie bezeceństwa.

Wincentyna machnęła ręką i w tym momencie w progu stanęła Katarzyna.

– Kilka rzeczy ci przyniosłam… Żeby ci tam było miło.

– Jak w niebie? – próbowała dopytać Wincentyna.

– No, jak w niebie. – Kasia się uśmiechnęła.

– Tam to mi się nie spieszy. Najmilej to mi chyba jest we własnym domu. Ale dobrze, na wakacje też jeździłam, by potem docenić powroty.

Katarzyna wyciągnęła z przepastnej torby różne rzeczy. Kubek z Mikołajem, świeczkę, miękki kocyk w renifery i termofor.

– Jakby ci zimno było, mamo. W internecie przeczytałam, jakie tam panują zasady.

– Zasady? – przestraszyła się Wincentyna.

– Tak, żadnych używek, alkoholu, papierosów… – Spojrzała na stół, na którym piętrzyło się piętnaście puszeczek coli zero. – To też są używki.

– Używki? – wydukała Wincentyna.

– Używki? – powtórzył duszpasterz w cywilu, równie zdumiony co staruszka.

„Czyżbym ja więc uprawiał kontrabandę?” – przyszło mu do głowy.

– Pewnie, że używki – bezlitośnie stwierdziła Katarzyna. – Na mnie już pora, ale zajrzę tutaj za kilka godzin, to pomogę ci się spakować.

– Nie kłopocz się – mruknęła Wincentyna. – Stara już jesteś, musisz się oszczędzać.

Gdyby Katarzyna zdawała sobie sprawę z tego, jakie konsekwencje wywołają jej słowa, z pewnością nie odezwałaby się wcale. Była bowiem znana z tego, że mówiła dokładnie to, co myślała, a od dawna już uważała, że kwas fosforowy nie nadaje się do picia, i kompletnie nie rozumiała, co jej stara matka widziała w tym słodkim odkażaczu do rur. I bardzo ją denerwowało, że nawet nie może jej powiedzieć, żeby nie piła tego świństwa, bo to szkodzi zdrowiu. Bo, jak widać, nie zaszkodziło. Matka była najzdrowsza z nich wszystkich.

*

– Nigdzie nie jadę – powiedziała stanowczo Wincentyna, gdy tylko córka zamknęła za sobą drzwi.

– Pani Wiciu! – zdenerwował się Dionizy.

– Mam tak mało przyjemności w życiu, że tej mi nie zabiorą. Bo co mi zostanie? Nic!

– Pewnie można to jakoś załatwić… – zastanawiał się ksiądz.

– A niby jak? Będziemy przemycać, niczym za starych, niekoniecznie dobrych czasów? Kiedy to nie było nic i wszystko trzeba było po kryjomu spod lady załatwiać?

Wincentyna była oburzona.

– Polej mi – wysapała. – Lód jest w zamrażalniku, a szklankę, tę do whisky, musisz umyć.

– A nie za wcześnie na colę? Przecież pani zawsze ją pije wieczorkiem…

– Dzisiaj zasłużyłam na dwie – powiedziała stanowczo staruszka.

W tym momencie znowu zadzwonił telefon. Wincentyna odchrząknęła.

– Może to Mikołaj – powiedziała konspiracyjnym szeptem.

Dionizy kiwnął głową, ale nie skomentował jej słów. Wstał z krzesła i poszedł do kuchni, by umyć szklankę po whisky i nalać colę staruszce.

– Nigdzie nie jadę! – Usłyszał podniesiony głos. – To ten twój konkubent chce mnie tam wysłać! Niedoczekanie! Możesz sobie przychodzić, ale nic nie wskórasz!

Dionizy westchnął głęboko. Już chyba łatwiej było u Klementyny. Ona tylko wyznawała mu grzechy. A niby jak ona mogła grzeszyć, skoro siedziała, a w zasadzie leżała w domu? Problem w tym, że miała sklerozę i opowiadała mu grzechy z lat minionych. I co rusz sobie przypominała coś nowego. Sam już się zastanawiał, czy te jej opowieści są prawdą, czy fikcją, ale rozgrzeszał ją zawsze. A Wincentyna była oryginalną staruszką. Sklerozy nie miała i pamiętała wszystko w najdrobniejszych szczegółach.

– Co znowu, pani Wincentyno? U pani dzisiaj zmiany jak w kalejdoskopie.

– W żadnym kalejdoskopie. Wręcz przeciwnie, stagnacja. Nie jadę. Nawet jak Ewelina przyjdzie mnie namawiać, nie ruszę się na krok. A swoją drogą, czy nie wydaje się księdzu podejrzane, że one obie tak szybko chcą się mnie pozbyć?

– Tam zaraz pozbyć. – Dionizy machnął ręką. – Córki po prostu chcą, by było pani lepiej.

– Lepiej? Bez tego? – Staruszka wzięła do ust słomkę w czerwone paseczki, zamknęła oczy i wypiła łyk. – Mnie się wydaje, że ona mnie konserwuje. Odrdzewia od środka. I ja dzięki niej się tak dobrze trzymam.

*

Ewelina siedziała u matki już trzecią godzinę i wymyślała argumenty, które skłonią staruszkę do wyjazdu do Happy Endu. Niestety przez sto osiemdziesiąt długich minut nie udało jej się przekonać Wincentyny. Ewelina straciła już nadzieję. Siedziała dłuższą chwilę bez słowa i bawiła się termoforem, który był „ubrany” w pluszowy strój renifera.

– Już wiem! – wykrzyknął nagle Dionizy, który był tym wszystkim wyczerpany i bardzo chciał wracać na plebanię.

Doszedł do wniosku, że staruszki męczyły go bardziej niż przedszkolaki, dzieciaki z podstawówki i licealiści, których odwiedzał. A tam też nie było lekko w tym tygodniu…

W przedszkolu, kiedy z zaangażowaniem czytał grupie Motylków opowieść biblijną o stworzeniu świata, dzieciaki wykleiły mu kolorowymi cekinami krzyż na sutannie. Niestety, taki odwrócony do góry nogami. Użyły przy tym jakiegoś kleju silniejszego niż kropelka, bo mimo starań zakłopotanych przedszkolanek musiał z tą wątpliwą ozdobą przeparadować na plebanię, gdzie dopiero niezrównana pani Jadwiga zdołała ją usunąć. Ale co się wstydu najadł, kiedy na jego widok wszystkie okoliczne „komitety ławeczkowe”, złożone z jego najsumienniejszych parafianek, zamaszyście wykonywały znak krzyża, patrząc na niego co najmniej jak na jakiegoś… tfu… satanistę.

W podstawówce za to trafił na próbę jasełkowego przedstawienia, w którą pani Mariolka (najmniej czysty z sopranów ze wszystkich chórów kościelnych świata, a na co dzień nauczycielka biologii) z pełną stanowczością, charakterystyczną dla długoletnich belfrów, postanowiła Dionizego zaangażować. Choć opierał się ze wszystkich sił, a w duchu wznosił modły do Świętego Judy Tadeusza, patrona spraw beznadziejnych! Role były obsadzone, więc przewodnicząca szkoły, rezolutna czternastolatka, wpadła na pomysł, by ksiądz wcielił się w postać wołu. Wskutek tego przez kolejne dwie godziny przemierzał scenę na czworakach, a rozmiłowana w dźwiękach o dziwnej intonacji pani Mariolka kazała mu muczeć przeraźliwie, co chyba będzie mu się śniło w nocnych koszmarach.

A już bliski apopleksji był po wizycie w liceum, gdzie przebrano go w strój mikołaja i zmuszono do odśpiewania przeboju Mariah Carey – Santa Claus Is Coming to Town, bo żeby wprowadzić się w świąteczny nastrój, zorganizowano w szkole karaoke. I wcale nie to było najgorsze, bo głos Dionizy miał niezły (lata praktyki w scholach i w czasie nabożeństw), a w czerwonym kombinezonie poczuł się nawet na tyle pewnie, że i ruch sceniczny miał, nie przymierzając, niemal jak młody Michael Jackson (a przynajmniej tak mu się na scenie wydawało). Najgorsze było to, że licealiści zapomnieli mu powiedzieć, że nagrywają wszystkie występy i wrzucają na szkolny kanał na YouTubie. W związku z tym już po kilku godzinach nagranie z jego autorską aranżacją znanego hitu stało się viralem i zyskało tyle wyświetleń, że następnego dnia zadzwonił rzecznik prasowy kurii z propozycją, żeby założyć Dionizemu profil na TikToku. Podobno nawet specjalnie wynajęta agencja marketingowa nie zdołała wygenerować takiego ruchu w mediach społecznościowych kurii, jak relacja z licealnego karaoke. I może nie byłoby w tym nic złego, bo przecież ksiądz dla dobra sprawy chętnie by się poświęcił, ale kiedy zobaczył swoje podrygi (coś na kształt konwulsji połączonych z atakiem epilepsji), stanowczo obiecał sobie, że poprzestanie na występach wokalnych w czasie mszy…

– Halo, Dionizy, jesteś tu? Co niby wiesz? – zapytała obcesowo Wincentyna, wyrywając duszpasterza z niedawnych, ale jakże bolesnych wspomnień o jego trzódce (choć wołów to on akurat wolał nie wspominać już nigdy).

– Przemycimy to tam. – Wskazał na puszki. – I będzie sobie pani mogła popijać, ile wlezie.

– Niby jak?

– W tym. – Wskazał głową na renifera z termoforem w brzuchu, po czym niemalże wyrwał go Ewelinie.

Poszedł do kuchni. Kobiety usłyszały plusk wody. Najwyraźniej Dionizy płukał termofor. Potem, wnioskując po szumie elektrycznego czajnika, stwierdziły, że miał zamiar go wyparzyć. Wincentynie przyszło nawet do głowy, że jak na duchownego miał spore doświadczenie w temacie przemycania trunków. Po chwili wrócił i bez słowa zaczął działać. Otworzył jedną puszkę. Głośno syknęła. Przelał jej zawartość do termofora. Potem zrobił to z kolejnymi, choć, niestety, nie wszystko weszło, bo to jednak był renifer, a nie hipopotam.

– Na razie pani wystarczy. A ja będę przychodził co tydzień i uzupełniał zapasy. Z Panem Jezusem.

– Pana Jezusa w to oszustwo nie mieszajcie – jęknęła coraz bardziej przerażona tą sytuacją Ewelina. Też już nie była młoda, a samodzielnie mieszkająca matka, lat ponad dziewięćdziesiąt, nie pomagała jej w spokojnym życiu, które ta wreszcie chciała prowadzić.

– Oj tam, zaraz nie mieszajcie – prychnęła Wincentyna. – Jezus też był niezłe ziółko. Przemienił wodę w wino w Kanie Galilejskiej, by ostro poimprezować. To myślisz, że przeszkadzałaby mu cola zero w termoforze? No proszę cię, Ewelinko, nie przesadzaj, moje dziecko.

4.

Anna nie mogła zasnąć tej nocy. Robert był w pracy, a Zosia postanowiła dzisiaj spać u babci Sabinki. Czasem pozwalała córce na nocowanki w Happy Endzie, przecież obie czuły się tam jak w domu. A Zosia od zawsze marzyła o babci. No i przecież dobrze znała to miejsce, bo same mieszkały tam z córeczką przez jakiś czas.

Jednak zgadzając się na to, nie wiedziała, że Robert będzie na służbie. Gdyby wiedziała, że tej nocy zostanie sama… Bardzo tego nie lubiła. Kiedyś kupi sobie psa. Albo przygarnie kota. Tak, kota lepiej, bo z kotem nie trzeba wychodzić na spacery, gdy pada deszcz czy jest siarczysty mróz. Może już niedługo? Podobno koty same znajdują sobie odpowiednie dla nich towarzystwo. Może kiedyś jakiś ją znajdzie?

Wyjrzała przez okno. Przed domem stał Robert i rozmawiał przez telefon. Uchyliła okno, by go zawołać, ale gdy usłyszała jego słowa, zmieniła zdanie.

– To naprawdę nie ma sensu – przekonywał. – Możesz sobie mówić, możesz do niej dzwonić…

Anna wytężyła słuch.

– Tak, zgadzam się, byłem u ciebie wczoraj, przedwczoraj i, co najgorsze, gdy zadzwonisz, że mam przyjść jutro, też to zrobię.

Anna szeroko otworzyła oczy ze zdumienia. Nie mogła tego dłużej słuchać. Nie chciała… Zamknęła okno i usiadła na łóżku. Gdyby tego nie zrobiła, usłyszałaby, jak Robert przez dłuższą jeszcze chwilę komuś tłumaczył, że wypełnia tylko swoje obowiązki i że złoży wniosek o przyznanie mu innej dzielnicy. Niemalże wykrzyczał, że kocha Annę, i to, by rozmówczyni dała mu święty spokój, bo oskarży ją o stalking. Bo to, co się działo, zdecydowanie nosiło znamiona przestępstwa i on tak żyć nie będzie.

Ale Anna, niestety, tego już nie usłyszała. Głęboko przekonana, że jej ukochany rozmawia z inną kobietą, na dodatek przyzwyczajona do tego, że była zawsze tą zdradzaną, położyła się na łóżku. Chciała zasnąć. Zasnąć i uciec. Zabrać Zosię i uciec na koniec świata. Ale jak długo miałaby tak uciekać? Całe życie? Była pewna, że już zacumowała w przyjaznym porcie, a tutaj wyszło jak zawsze.

Robert przyszedł po chwili i bez słowa zamknął się w łazience. Anna usłyszała szum wody lejącej się z prysznica. Robert tym razem nie śpiewał. A przecież zawsze podśpiewywał podczas kąpieli…

Po chwili przyszedł pachnący do niej, do łóżka. Anna leżała odwrócona do niego tyłem. Nie mogła mu spojrzeć w oczy. Przynajmniej nie teraz. Nie wierzyła, że kiedykolwiek się okaże, iż jej idealne życie pękło niczym bańka mydlana.

Jej ukochany jak gdyby nigdy nic, objął ją w pasie i wtulił się w jej plecy. Tak jak robił to niemalże codziennie od prawie dwóch lat. Tak jak myślała, że będzie to już robił zawsze, do końca życia. Zamknęła oczy. Wiedziała, że ta noc będzie najtrudniejsza ze wszystkich. Nawet trudniejsza od tych, gdy leżała pobita przez Artura. Wtedy cierpiało jej ciało, tym razem bolała ją dusza…

Nie wytrzymała i po jej policzkach popłynęły łzy.

– Kotek, ty płaczesz? – zaniepokoił się Robert. – Coś się stało?

Anna pokręciła głową.

– Aniu, kochanie… Pamiętasz, obiecaliśmy kiedyś, że będziemy sobie mówili wszystko? Pamiętasz?

– Słyszałam twoją rozmowę.

– Jaką rozmowę? – Robert zmarszczył brwi.

– Stałeś pod oknem i rozmawiałeś z jakąś kobietą. Mówiłeś, że byłeś u niej i jak będzie chciała, to przyjdziesz też jutro.

– Aldona – westchnął Robert.

– Aldona?

– Tak. Ciągle coś się u niej dzieje. Albo libacja, albo wydaje jej się, że ktoś sterczy pod oknem, albo ją napada…

– I dzwoni po ciebie?

– Zgłasza na policję, ale tam już ją znają i wzywają mnie.

– A ty za każdym razem musisz do niej latać?

– Takie mam obowiązki. – Robert wzruszył ramionami.

– Zapytam wprost… – Anna mocniej naciągnęła na siebie kołdrę. – Masz z nią romans?

– Romans?! Kotek, no co ty?! – oburzył się Robert. – No przecież mnie znasz! Kocham cię i nie interesują mnie inne kobiety.

– Nie możesz zmienić dzielnicy, w której pracujesz?

– Próbuję, ale jak na razie nie ma na to szans. Bo wiesz… Ona od dawna mnie nagabuje…

– Od kiedy?

– Nie wiem dokładnie… Na początku był spokój, potem, chyba latem, faktycznie była u nich jakaś libacja. Te same gnojki, które kiedyś przychodziły do Artura. Interweniowałem. Została pobita, ale nie na tyle, żeby wzywać karetkę. Zawiozłem ją na pogotowie, poczekałem z nią kilka godzin i odwiozłem do domu. Od tamtej pory traktuje mnie jak swojego prywatnego taksówkarza.

– Robert! I ty się tak dajesz?

– A co mam zrobić? Odmówić? A wyobrażasz sobie, co by się działo, gdyby naprawdę potrzebowała pomocy, a ja bym nie przyjechał? Wiesz, do czego ci koledzy Artura są zdolni…

– Szczególnie gdy popiją – westchnęła Anna, z całych sił próbując wyrzucić z myśli złe wspomnienia.

– No właśnie. Tak więc sama widzisz, że sytuacja jest patowa.

– Dlaczego nic mi nie powiedziałeś? Przecież mieliśmy sobie mówić o wszystkim.

– Nie chciałem cię martwić. Ona jest tak bardzo nieważna w moim życiu, że nawet szkoda czasu o niej myśleć, a co dopiero o niej rozmawiać.

– Kocham cię – powiedziała nagle Anna.

– Ja ciebie też. Pamiętaj o tym.

– Wiesz, że dzisiaj Zosi nie ma? – zapytała zalotnie.

– Nie ma? – Robert się uśmiechnął. – Cudownie! – Próbował powstrzymać ziewanie, co wyszło mu średnio.

– Zmęczony jesteś. Nie spałeś całą dobę.

– Na pewne sprawy zawsze znajdę siłę. – Pocałował ją.

– To poczekaj chwilę.

Anna wstała i poszła do łazienki. Kiedy wróciła, Robert już spał. Uśmiechnęła się i przytuliła mocno do niego.

– Ja nie śpię! – Usłyszała donośny głos, gdy pogładziła go po policzku.

Zaraz potem rozległo się głośne chrapanie.

Rozdział 5

19 grudnia, niedziela

1.

Dobry wieczór! W tych urokliwych okolicznościach przyrody, przy ostatniej pełni Księżyca w tym roku, wita was Klemens Wiśniowiecki. Pieczecie już ciasta? Chyba za wcześnie, ale może pachnie u was śledziami? Zawsze się cieszyłem, że ryby u nas w domu robiło się jako pierwsze i potem znikał ten zapach, a w jego miejsce pojawiały się aromaty wanilii i przyprawy korzennej do piernika.

Dajcie znać, czy dzisiaj wam towarzyszę w robieniu rolmopsów, strojeniu choinki czy jeszcze w porządkach.

Mamy 19 grudnia 2021 roku. Jest to 353 noc roku. Do końca roku pozostało ich 12. Księżyc schował się dziś o 8.11, byśmy go znowu mogli zobaczyć o 15.18. Dalej pokazuje nam się w pełni piękna. Pamiętajmy, że w całym roku obecnie najdłużej możemy go podziwiać na niebie, między dzisiejszym popołudniem a jutrzejszym porankiem. W Jastrzębiej Górze, w najdalej wysuniętym na północ skrawku Polski, Księżyc będzie widoczny nad horyzontem aż 18 godzin 31 minut! Na południowym skraju Bieszczad będzie można go dostrzec najkrócej, ale i tak czeka nas wszystkich lunarny festiwal wspaniałości!

Czy słucha nas ktoś z Bieszczad? Dajcie znać, w które zakątki Polski dociera nasza Księżycowa audycja.

Niestety, pogoda bardzo średnia, dosyć duże zachmurzenie, więc będzie nieco ograniczona widoczność. Wyglądajcie jednak często za okno, może się rozpogodzi, bo jest na co popatrzeć. A na razie zamknijmy na chwilę oczy i zatrzymajmy się w „Wiernej Pełni”, jak niekiedy jest nazywana! Pięknie, prawda?

No dobrze, choć z wami „pomilczeć jakże jest ciekawie”, ale przechodzimy do horoskopu… Czy wierzycie w to, że układ ciał niebieskich wpływa na nasze życie? Wiele już razy wam mówiłem, że jestem tego pewien! Warto więc teraz wykorzystać sprzyjające okoliczności. Pełnia Księżyca w Bliźniętach będzie miała wpływ na wszystkie znaki zodiaku, ale Panna, Ryby, Bliźnięta i Strzelec mogą odczuć jej energię najmocniej. Panno i Rybo, znalezienie równowagi między pracą a domem i rodziną będzie dla was ważnym tematem. Rybo, czy poświęcasz wystarczająco dużo czasu na obowiązki domowe? A może nawet za bardzo skupiasz się na rodzinie i zaniedbujesz swoje obowiązki w pracy? Znalazłaś tę równowagę w życiu? A może, droga Rybo, powinnaś wszystko odpuścić? Zaszyć się pod kocem, poczytać i po prostu odpocząć? Schowaj się jak ten śledzik pod pierzynkę i uwierz, że świat się nie zawali, jeśli na moment sobie odpuścisz i dasz przyzwolenie na odpoczynek.

Bliźnięta i Strzelec muszą się przyjrzeć swojemu życiu i granicom. Drodzy Strzelcy, czy stawiacie swoje potrzeby na równi z potrzebami innych? A może zawsze odsuwacie własne pragnienia na dalszy plan? Czasem tak daleki, że o nich zapominacie… Pamiętajcie, w samolotach najpierw zakładamy maskę sobie, a dopiero potem dziecku. Żeby być dobrym rodzicem, trzeba walczyć o własne szczęście. Nie zapominajcie o tym! Czy to wy decydujecie o swoim życiu, a może robi to za was ktoś inny?

I jeszcze kilka słów dla Baranów… Nie zawsze to, co się wam wydaje słuszne, takim jest. Czasem zamiast patrzeć w głąb siebie, należy spojrzeć na innych. Ale Barany to rogate dusze, często robią po swojemu, a potem źle na tym wychodzą. Zastanówcie się nad tym przez chwilę, bo może uda wam się uniknąć kłopotliwych sytuacji.

Dodam jeszcze, że pełnia Księżyca w Bliźniętach jest czasem zrozumienia, współczucia i ciekawości. A najbardziej istotne jest to, że sprzyja rozwojowi na wielu płaszczyznach. Życzę wam więc szczęśliwej pełni!

A muzycznie zaczynamy dzisiaj od szlagieru Mike’a Oldfielda i Maggie Reilly Moonlight Shadow. Niech was porwie księżycowy cień, a może wtedy drzewa wyszepczą wam coś ciekawego…

2.

Pola siedziała w domu matki, na białym krześle przy białym stole. Stole, na którym położone było szkło. Kiedyś Pola włożyła pod nie zdjęcia swoje i Marty i udekorowała ususzonymi kwiatami. Podobało jej się to, ale kiedy przyszła następnym razem, nie było po tym śladu.

– Koncepcję mi zaburzyło – stwierdziła matka.

– Gdzie masz te zdjęcia? – zapytała Pola ze ściśniętym gardłem.

– Nie wiem, gdzieś pewnie leżą – powiedziała Justyna, nie patrząc w ogóle w stronę córki. – No chyba nie jesteś z tego powodu zła?

– Nie – westchnęła Pola. Pewnie gdyby wtedy miała powiedzieć coś więcej, wybuchłaby płaczem.

Desperacko próbowała znaleźć te zdjęcia, ale choć przeczesała pół mieszkania, nigdzie ich nie odszukała.

– Jezu, też mi coś! Afera o głupie zdjęcia. Dam ci kasę, to sobie wywołasz po raz drugi.

Matka nic nie rozumiała… Pola z kolei nie była w stanie pojąć, jak matka może tak słabo znać swoje dziecko i kompletnie nie ogarniać, co się działo w jej nastoletniej głowie. Jasne, słyszała o różnicy pokoleń, ale myślała, że geny choćby w minimalnym stopniu sprawią, że będzie łączyła je jakaś nić porozumienia. Choćby taka najcieńsza…

Matka nie wiedziała, że kilka dni wcześniej wraz z Martą siedziały z telefonem i szukały wspólnych zdjęć. Potem cały wieczór spędziły na rozmowach i oglądaniu starych albumów. Kiedy tata wrócił z pracy, dał im jeszcze przenośny dysk, na który zgrywał wszystkie ich fotografie. Nawet te, które wydawały się zupełnie nieudane. Twierdził, że na tych nieudanych najlepiej widać miłość. Najbardziej na tym pierwszym, zrobionym tuż po narodzinach młodszej córki.

– Co z tymi zdjęciami zrobisz? – zapytała Marta.

– Chcę dać mamie.

– Żeby nas nie zapomniała?

– No co ty? Mama zawsze pamięta o swoich dzieciach. – Pola przekonywała siostrę, ale tak naprawdę sama nie była tego taka pewna. – Mama ma taki duży stół, na którym leży szyba. Chcę jej zrobić niespodziankę i pod tą szybę włożyć nasze zdjęcia. Taki prezent.

Poszły razem je wywołać. A potem Marta wyjęła ze swojej skarbonki dziesięć złotych i dała Poli.

– Czy ten prezent może być też ode mnie? – zapytała.

– Jasne. – Uśmiechnęła się. – Ale przecież nie musisz mi dawać pieniędzy.

– Jak ci dam, będę czuła, że to też ode mnie – powiedziała nad wyraz rozsądnie czterolatka. – Możesz mi jutro dać pieniądze w prezencie. Ale inne! Nie papierowe, tylko takie, co brzęczą i mają orzełka.

– Dobrze, kotek. – Pola mocno przytuliła siostrę. Nikt jej nie rozczulał tak jak ta mała.

*

Potem wieczorem, kiedy Marta już spała, Pola pokazywała wywołane zdjęcia tacie.

– Tego mamie nie dawaj – powiedział, gdy zobaczył zdjęcie Justyny z córeczkami, które zrobił w szpitalu. Uśmiechnął się na jego widok. – Mama bardzo go nie lubi. Kazała mi je skasować, gdy je zrobiłem.

– Ale nie skasowałeś…

– No nie. – Maciej pokręcił głową. – To był taki piękny moment…

– Dobrze zrobiłeś – stwierdziła Pola. – To nie dam mamie, tylko będę na nie patrzeć i wyobrażać sobie, że jest normalnie.

– Przepraszam – wydukał.

– Za co, tato?

– Za to, że nie udaje mi się zapewnić ci normalności. Ale staram się, jak mogę.

– Wiem, tato. – Pola spojrzała poważnie na ojca. – I bardzo to doceniam. Nie wiem, czy gdyby było inaczej, byłabym szczęśliwsza.

*

Justyna zdjęć nie doceniła. Ostatecznie Pola znalazła je w śmietniku, gdy wyrzucała nieudany rysunek.

– Mamo, co to jest? Wyrzuciłaś nasze zdjęcia? Prezent od nas wyrzuciłaś?! – Pola nie umiała już powstrzymać łez.

– No chyba nie ryczysz przez coś takiego? – Justyna spojrzała zdumiona na córkę. – Przecież w każdym momencie możesz je sobie wywołać. Kasę ci dam.

Matka nie rozumiała, że pieniądze to nie wszystko. Nie rozumiała również, że gdy Pola zobaczyła swoje zdjęcie w koszu na śmieci, poczuła się dokładnie jak ten śmieć. Niepotrzebna. Wyrzucona. Pozostawiona sama sobie.

*

Tego dnia, gdy przyszła na chwilę do matki, powiedzieć jej, że nie spędzi z nią całego weekendu, a tym bardziej Wigilii, szyba na stole była nieskazitelnie czysta, a pod nią nie było nawet żadnego pyłku. Matka siedziała w fotelu, z nosem zatopionym w komputerze. Pracowała. Kilka razy prosiła, by córka jej nie przeszkadzała. Pola wyjęła swój telefon i zaczęła przeglądać zdjęcia. Pierwsze było to z dodatkowym zadaniem z matematyki. Polegało na tym, by zaprojektować zupełnie na nowo swoje miejsce na ziemi. Obliczyć, ile potrzeba desek na podłogę, ile tapety na ścianę. Pola rozejrzała się po pokoju. Tu byłoby wszystko do zmiany. Niby stylowo, niby ładnie, ale wnętrze wyglądało jak z katalogu. Nie miało duszy. Kiedy dziewczyna czasem zostawała na noc u matki, spała w pokoju gościnnym. On jeszcze bardziej przypominał pokój hotelowy. Bardzo go nie lubiła, ale nauczona doświadczeniem, nie zmieniała tam nic.

– Miałaś być u mnie wczoraj – burknęła Justyna z pretensją w głosie.

– Byłam już w piątek, by ci powiedzieć, że nie spędzę z tobą całego weekendu. I nie przyjdę w Wigilię. Nie zastałam cię jednak. Ale nie martw się, jestem tu tylko na chwilę i zaraz wracam do domu.

– Już cię ojciec przeciwko mnie nastawił? – Mama w końcu oderwała wzrok od monitora.

– Nie, ojciec nawet nie wie, że tu jestem.

– No oczywiście, zupełnie nie ma nad tobą kontroli! Zgłoszę to.

– Mamo! Zrozum, że to chodzi o mnie!

– Dokładnie… – zgodziła się. – Nastawia dziecko przeciwko własnej matce i kompletnie nie wie, gdzie przebywa w przedświąteczną niedzielę jego córka.

– Jak już mówiłam, byłam tu w piątek, ale cię nie zastałam.

– O której?

– Nie wiem, o czternastej?

– A ty nie powinnaś być wtedy w szkole?

– Tak, ale urwałam się z ostatniej lekcji, bo powiedziałaś, że potem nie możesz się spotkać, bo masz pilates. A ja chciałam porozmawiać z tobą o najbliższych planach.

– Uciekłaś w piątek ze szkoły?! – zbulwersowała się Justyna. – Pola, ja cię muszę jak najszybciej uwolnić od ojca. On się w ogóle tobą nie zajmuje, nie poświęca ci uwagi – rzucała, wciąż nie odrywając wzroku od komputera. – Ty się stoczysz! Stoczysz na samo dno! Ja zupełnie nie rozumiem, że ty tego nie widzisz!

*

– I powiedziała, że się stoczę na samo dno. – Pola zdawała relację Kornelowi, gdy się spotkali tego wieczora.

Chłopak obiecał jej już dawno, że wytłumaczy jej matematykę, ale gdy zaczęli rozmawiać, to o wszystkim, ale nie o tych obliczeniach.

– No jakoś nie widzę, byś się staczała. – Podrapał się po gęstej czuprynie.

– Może gdybym się stoczyła, to wreszcie by się mną zainteresowała? – głośno zastanawiała się Pola. – Chociaż wydaje mi się, że ona nie ma sobie absolutnie nic do zarzucenia. Ciągle wygaduje głupoty o ojcu, a kiedy ją odwiedzam, to nie ma dla mnie ani chwili. Tylko dlaczego ona się nie zastanowi, co jest dla mnie dobre? Dlaczego po prostu mnie nie posłucha?

– Nie wiem, Polcia… – Kornel pokręcił głową. – Może powinnaś z kimś o tym porozmawiać?

– Z kim?

– Z ojcem? Macie przecież dobry kontakt.

– Nie chcę go martwić. On i tak dużo dla nas robi. A w zasadzie wszystko.

– Ostatnio Kuc powiedziała, że nie można się martwić. Bo słowo „martwić się” pochodzi pewnie od słowa „martwy”. Lepiej się troszczyć.

– Może i tak. – Pola wzruszyła ramionami. – Ojciec się o nas bardzo troszczy. I ja nie chcę go martwić w żadnym stopniu. Kuc jest fajna. Może dzięki niej polubię matematykę. Albo przynajmniej przestanę się denerwować przed każdą lekcją.

– A psycholog?

– Zastanawiałam się nad tym, ale wtedy jednak musiałaby powiedzieć ojcu, a co gorsza, matka też się dowie. A potem powie, że to tata tak nas źle wychował, że teraz latam po psychologach. „Doprowadził ją na sam skraj wytrzymałości psychicznej” – dodała, parodiując matkę.

– Kochasz ją? – niespodziewanie zapytał Kornel.

– Kocham… – odpowiedziała po chwili namysłu. – Choć czasami wydaje mi się, że byłoby łatwiej, gdybym w ogóle nie miała z nią kontaktu. I pewnie gdyby nie była moją matką, nie zmuszałabym się, żeby spędzić w towarzystwie kogoś takiego choćby pięć minut. Może i ona ma jakieś zalety, ale ja ich teraz nie jestem w stanie dostrzec. Wyobrażasz sobie, że ona w ogóle nie spotyka się z Martą?

– Pola… Wydaje mi się, że musisz z kimś porozmawiać. Nie wiem, ta Kuc od matmy faktycznie wydaje się w porządku. Może z nią? A może zadzwonisz do jakiegoś telefonu zaufania? I tam ci pomogą?

– Nie wiem, Kornel… Na razie nic nie wiem.

– Dobra, koniec smęcenia, bo mieliśmy robić matmę. Chodź, zaczniemy od tych zadań dla Kucowej.

– Ale one są dla chętnych.

– No, a my przecież jesteśmy chętni. – Uśmiechnął się. – No pomyśl, nie chcesz sobie pomarzyć, jak mógłby wyglądać twój pokój, gdybyś miała kupę kasy?

Jednego Pola była pewna – nie będzie wyglądał tak, jak mieszkanie jej matki.

*

Dwie godziny później wybierali w sklepie internetowym tapety i panele do wyśnionego pokoju Poli. Nawet włożyli wszystko – oczywiście w odpowiedniej, obliczonej przez siebie ilości – do internetowego koszyka.

– Wiesz co, ten wymarzony pokój jest w zasięgu moich możliwości – powiedziała Pola z uśmiechem, gdy wszystko już było rozrysowane i policzone. – Muszę tylko trochę uzbierać…

– No widzisz! Tak naprawdę wszystko jest w zasięgu naszych możliwości – stwierdził Kornel. – Trzeba tylko w to uwierzyć i konsekwentnie do tego dążyć. No może prawie wszystko… – dodał.

– A co nie jest? – zainteresowała się Pola.

– Muszę się zbierać – powiedział. – Za chwilę odjedzie mi ostatni autobus. Do zobaczenia jutro.

– Ej, no co ty? W takim momencie? I pozostawisz mnie w tej niewiedzy? No dobra, do zobaczenia. – Pola mocno przytuliła przyjaciela. – I wiesz co? Udowodniłeś mi, że ta matma jednak na coś się przydaje. Dzięki.

– Nie ma sprawy. A jakbyś chciała naprawdę remontować pokój, pamiętaj, że jestem.

*

Kilkanaście minut później dostała na Messengerze wiadomość. Na początku nie wiedziała, o co chodziło Kornelowi. Z trudem udało jej się powiększyć wysłane przez chłopaka zdjęcie. Telefon po ostatnim upadku słabo kontaktował. Zdjęcie przedstawiało wiatę przystanku autobusowego. Nie miała pojęcia, dlaczego Kornel jej to przysłał. Powiększyła jeszcze bardziej i przyjrzała się szczegółom. Dopiero wtedy na pękniętym ekranie telefonu zobaczyła plakat.

Telefon zaufania dla młodzieży.

Czynny całą dobę.

Dzwoń, jeżeli potrzebujesz rozmowy.

Czy to był znak od życia?

3.

– Czy ty sobie zdajesz sprawę, że twoja córka nie chodzi do szkoły? – usłyszał Maciej, gdy tuż przed dwudziestą drugą odebrał połączenie od byłej żony.

– Jak to nie chodzi? – zdumiał się. Wieszał akurat pranie i telefon przytrzymywał ramieniem. Od razu chwycił go w dłoń. – Przecież dzisiaj niedziela. Nie było szkoły.

– O piątek chodzi! – syknęła zirytowana. – Nawet nie wiesz, że w piątek twoje dziecko było na wagarach?! To zadzwoń tam jutro i się dowiedz!

– Wystarczy, że zapytam Polę. Siedzi w pokoju obok… Właśnie wyszedł od niej kolega.

– O tej porze? Kolega? – zdumiała się.

– Justyna, ona ma prawie osiemnaście lat! A jest weekend przed świętami.

– No właśnie. Prawie – podkreśliła. – To wciąż jeszcze dziecko, a ty zupełnie straciłeś nad nią kontrolę.

– Wcale tak nie jest… – mało przekonująco powiedział Maciej.

Spojrzał na wieszaną przez siebie koszulkę Marty. Plama jednak się nie doprała. Westchnął.

– Winszuję ci dobrego samopoczucia. Co tam się u was wyprawia, Maciek?! Pola ucieka ze szkoły, a ty o niczym nie wiesz. Koledzy wychodzą od niej o północy…

Maciej spojrzał na zegarek. Od północy dzieliły ich jeszcze dwie godziny.

– Zapytam Polę, o co chodzi z tymi wagarami.

– Myślisz, że ci powie? – prychnęła Justyna. – Przecież to nastolatka. One zawsze kłamią. Jaki ty jesteś naiwny! No dobrze, w każdym razie załatw to. A co do urodzin… Spędza je ze mną. Postanowione. Weekend odpuściłam.

– Ale to Wigilia…

– Wigilia, nie Wigilia. Dzień jak każdy inny. Zarezerwowałam już stolik w restauracji.

– Ale Justyna, przecież teraz święta miały być moje.

– No to niech będą. Wigilia nie jest świętem. Zresztą, bądźmy szczerzy, co ty masz jej do zaoferowania na osiemnaste urodziny? Nic.

*

Maciej powiesił resztę prania, zamoczył koszulkę z plamą w misce i nalał odplamiacz, a potem usiadł na tapczanie. Faktycznie był nudnym facetem. Cóż miał do zaoferowania swoim dzieciom, oprócz miłości? Kompletnie nic.

Oczywiście zarabiał, nawet całkiem nieźle, ale tych wydatków było tak dużo… A chciał też mieć jakieś oszczędności, bo nigdy nie wiadomo, co życie przyniesie. Szkoły, śluby, zabezpieczenie córkom przyszłości… Był odpowiedzialny za te młode kobiety, które tak naprawdę były całym jego światem. Nie wyobrażał sobie świąt bez nich ani że nie będzie go przy córce w dniu jej urodzin.

Z niesmakiem stwierdził, że zachowywał się jak baba. Ale w sumie… Czy to coś złego? Zresztą, jak widać, czasem baby zachowywały się zupełnie inaczej. On naprawdę nie miał nic przeciwko temu, żeby Justyna robiła karierę, ale, do cholery, dzieci potrzebują matki i ojca! I tak bardzo by chciał, żeby jego córki miały blisko oboje rodziców. Akurat tego nie mógł im jednak zapewnić, mimo iż zwykle od ręki załatwiał rzeczy niemożliwe.

Wstał i zapukał do pokoju córki. Kiedy usłyszał ciche „proszę”, wszedł i usiadł na łóżku. Nie odzywał się przez chwilę.

– Co jest? – zapytała Pola.

– Nie byłaś w piątek w szkole?

– Byłam! – wykrzyknęła oburzona dziewczyna. – Dlaczego myślisz, że nie byłam?

– Tak tylko pytam…

Maciej nie patrzył córce w oczy. Nie chciał mówić o telefonie od Justyny, bo starał się oddzielać relacje małżeńskie od relacji, które powinny łączyć jego córki z matką. Nie chciał, by jeszcze się pogorszyły. Chociaż czy w tej kwestii mogło być jeszcze gorzej? Marta w ogóle nie widywała się z matką, a Pola traktowała wizyty u niej jak dopust boży. A on codziennie przeżywał fakt, że wybrał sobie na żonę kobietę, która potrafiła zdobyć wszystko oprócz miłości własnych dzieci. Ale najgorsze było to, że Justynie chyba nawet na tym nie zależało…

– Nie byłam na matematyce… I potem jeszcze na dwóch lekcjach – bąknęła w końcu Pola.

– Bo?

– Byłam u mamy. Potem nie mogła się ze mną spotkać, bo miała pilates czy inną jogę. Zresztą i tak jej nie zastałam.

– Rozumiem.

– Widzisz, a ja nie! Ja nic z tego nie rozumiem! – wybuchła. – Dlaczego nie mogę żyć po swojemu?

– Ależ możesz – powiedział Maciej. – No chyba że zamierzasz teraz notorycznie wagarować, to miałbym z tym problem. – Puścił oko do córki, ale najwyraźniej nie była w nastroju do żartów.

– Tak, ale zawsze jest ktoś, kto ode mnie czegoś innego oczekuje. Ja chcę iść w lewo, a wszyscy liczą na to, że pójdę w prawo.

– Kim są ci „wszyscy”?

– No wszyscy! – Zdenerwowała się. – Mama, ty, Marta…

– Jak chcesz iść w lewo, to zawsze możemy przedyskutować temat. Ja chcę dla ciebie najlepiej.

– Wiem, tato… – Pola usiadła obok ojca i przytuliła się do niego. – To wiem na pewno.

– Jeżeli przekonasz mnie, że pójście w lewo cię uszczęśliwi, to będę cię wspierał. A nawet cię podwiozę.

– A jeżeli nie? Jeżeli nie uda mi się ciebie przekonać, że to jedyna słuszna droga?

Maciej się zamyślił.

– Nie wiem… Będę chciał cię chronić.

– Nie pozwolisz mi na to?

– Niedługo będziesz dorosła, więc co ja będę mógł…

– Ty możesz wszystko, tato – powiedziała cicho dziewczyna. – I zawsze tak będzie – dodała.

Siedzieli przez chwilę w ciszy.

– A poza tym wszystko w porządku? – zapytał Maciej.

Pola wzruszyła ramionami.

– Pewnie – westchnęła.

Maciej pogłaskał ją po głowie i wyszedł z pokoju. Czuł jednak, że nic nie było w porządku. Nie umiał jednak o tym rozmawiać. Powinien się tego nauczyć. W ogóle miał tak wiele powinności. Chyba na tym polega życie… I wszyscy tak dążą do tej dorosłości, by iść na przekór światu w lewo, a on bardzo chętnie dałby się poprowadzić za rękę w jakąkolwiek stronę, byleby był obok niego ktoś, kto mu wytłumaczy, że tam właśnie czeka na niego szczęście. Brakowało mu bliskości kogoś dorosłego, kto by go wspierał, a czasem podpowiedział, jak wywabić te cholerne plamy z bluzki Marty.

Westchnął przeciągle… Zaczął się zastanawiać, co by zrobił, gdyby jego córka wbrew niemu zaczęła żyć po swojemu. Co by zrobił, gdyby się z tym zupełnie nie umiał pogodzić? Na te pytania również nie znał odpowiedzi, co tylko utwierdzało go w przekonaniu, że pani Michalina z przedszkola, choć była bardzo sympatyczna, nie znała się na ludziach. Bo jemu to wychowanie dzieci szło jak po grudzie…

Włączył radio. Kiedyś przez przypadek natknął się na Księżycową audycję. Prowadził ją jakiś pogodny staruszek. Nie było tam polityki, nie było hejtu i nienawiści. Trochę gwiazd i horoskopu.

– I jeszcze kilka słów dla Baranów… – usłyszał po chwili. – Nie zawsze to, co się wam wydaje słuszne, takim jest. Czasem zamiast patrzeć w głąb siebie, należy spojrzeć na innych. Ale Barany to rogate dusze, często robią po swojemu, a potem źle na tym wychodzą. Zastanówcie się nad tym przez chwilę, bo może uda wam się uniknąć kłopotliwych sytuacji.

Westchnął. Wstał i znowu poszedł do pokoju córki. Zapukał cichutko, zastanawiając się, czy już spała.

– Co jest? – zapytała nieprzytomnie, gdy powoli uchylił drzwi.

– Nic takiego. Chciałem tylko powiedzieć, że jeżeli będziesz pewna, że droga w lewo jest słuszna, będę cię wspierał.

Pola się roześmiała.

– I sam mnie tam podwieziesz?

– Tego nie wiem. – Uśmiechnął się. – Ale na pewno dorzucę się do taksówki.

4.

– A dla Julka coś mamy? – zapytał Mieczysław przy kolacji.

– Mamy – odpowiedziała Dorota. – Prezenty ogarnięte i już w większości popakowane.

– Nie przesadziłaś w tym roku?

– Dajmy im się cieszyć, póki jeszcze są dziećmi. Potem już nie będą dostawać prezentów – dodała cicho.

Sama się zastanawiała, czy w tym roku Mietek coś dla niej wymyślił. Czy pomyślał choć przez chwilę, o czym marzyła jego żona. Ale skąd on miał to wiedzieć, skoro ona sama nie potrafiła tego określić? Z pewnością nie marzyła o kosmetykach czy nowych ciuchach. Nawet nie o dalekich podróżach… Im dłużej się nad tym zastanawiała, tym była pewniejsza, że chciała tylko, by ktoś o niej pamiętał. By ktoś wreszcie ją zauważył i pomyślał chwilę, czym może jej sprawić przyjemność. Nie chciała dostawać voucherów i bonów prezentowych. Wolałaby jakiś drobiazg od serca.

Mieczysław przy kolacji coś czytał. Dzieciaki już zjadły i oglądały telewizję.

Julek i Karolina – bliźniaki. Długo nie mogła zajść w ciążę. Leczyła się. Chyba wszystko postawiła na jedną kartę i w końcu się udało. Dwie inseminacje i dwa poronienia. Mnóstwo wysiłku, sporo pieniędzy i wiele modlitw do Boga, by wreszcie spełnił ich marzenia. Udało się. Od dziesięciu lat byli razem we czwórkę. I od dziesięciu lat się starała, by ten świat, na który z tak ogromnym wysiłkiem powołali dzieci, był dla nich jak najbardziej przyjazny. Chyba jej się to nawet udawało.

Na początku nie miała poczucia, że robi to swoim kosztem, ale od pewnego czasu wszystko zdawało się ją męczyć. Łączyła to z wypaleniem zawodowym. Czy można mieć również wypalenie rodzinne? Nie czuła się doceniana w żadnym aspekcie swojego życia. W żadnym! A w każdym tak bardzo się starała…

Wstała od stołu i sprzątnęła po kolacji. Do świąt zostało kilka dni, a ona wciąż nie zrobiła wszystkiego, co powinna.

Otworzyła witrynkę z porcelanowymi filiżankami i uśmiechnęła się. Kolekcjonowała je od dwudziestu lat. Wszystkie z motywem maków. Miała tam cudeńka z różnych zakątków świata. W tym roku ich mycie zostawiła na ostatnią chwilę. A nawet się zastanawiała, czy zrobić to w ogóle.

W ubiegłym roku przez nieuwagę upuściła jeden ze swoich najcenniejszych nabytków – porcelanową filiżankę ze starej i cenionej manufaktury francuskiej Martial Redon. Pochodziła najprawdopodobniej z drugiej połowy XIX wieku. Filiżanka zdawała się cieniutka niczym skorupka jajka. Ktoś ręcznie namalował na niej maki. Rysunek wykończony był prawdziwym złotem, podobnie jak uszko filiżanki.

Kiedy spadła na podłogę, rozsypała się, co za ironia, w drobny mak. Zostały tylko talerzyki. Ten do ciasta i ten, na którym powinna stać filiżanka, o ile jej skorupki nie leżałyby w kartoniku po bransoletce, prezencie od uczniów na Dzień Nauczyciela. Nie umiała ich wyrzucić. Przez cały rok szukała takiej samej filiżanki po antykwariatach i sklepach ze starociami. Niestety, bezskutecznie. Kiedyś widziała jedną na eBayu, ale w ostatnim momencie ktoś ją sprzątnął Dorocie sprzed nosa.

Może dla bezpieczeństwa swojej kolekcji nie będzie jednak myła przed świętami filiżanek? Bo przecież za tą szybą nie mogły się tak bardzo pobrudzić…

Jej mama myła wszystko dwa razy do roku. Opróżniała szafki i stawiała szkła na ogromnym stole w kuchni. Myła miękką gąbką, a potem wycierała ściereczką. Porcelana nigdy nie zdawała się brudna, a mimo to mama zawsze ją czyściła. Dorota robiła to raz do roku i miała z tego powodu ogromne wyrzuty sumienia.

Wyciągnęła wszystko na kuchenny stół, tak jak robiła to przez dziesiątki lat jej matka, i zaczęła zmywać. Tego wieczoru nie słuchała Księżycowej audycji. Gdyby to zrobiła, wiedziałaby, że Ryby powinny odpuścić. Zaszyć się pod kocem i odpocząć. Nie wiedziała tego jednak, bo szum bieżącej wody zagłuszył ciepły głos pana Klemensa Wiśniowieckiego.

Rozdział 6

20 grudnia, poniedziałek

1.

Dobry wieczór, kochani. Z tej strony radioodbiornika Klemens Wiśniowiecki. Mamy poniedziałek, 20 grudnia 2021 roku. Jest to 354 noc roku, a więc do sylwestra zostało ich już tylko 10. Czy macie sprecyzowane plany na magiczne pożegnanie mijającego roku? Bale czy domówki? A może będziecie ze mną tutaj, przy radiu? Z pewnością się do was odezwę!

Nie byłaby to Księżycowa audycja, gdybym nie opowiedział wam o… Sami wiecie o czym… Zabrzmiało zupełnie jak w Harrym Potterze. Ha, ha, ha… Otóż zaszedł dziś o 9.05, a pojawił się na niebie już o 16.07. Księżycowym znakiem zodiaku jest Rak.

Nadal na nocnym niebie króluje srebrne koło. Mówię wam, to magiczny czas, który przyniesie wiele zwrotów akcji. Kulminacja wydarzeń w wigilijny wieczór! Wszystko pójdzie inaczej, niż miało iść. I widzę tu ogromne zamieszanie dla wielu znaków zodiaku. Jakby wszyscy razem tańczyli ze sobą jakiegoś kosmicznego rock and rolla! Aż się boję wam powiedzieć, co się wydarzy! Ale to dopiero w Wigilię…

Dla Wodników to początek zmian. Zdecydowanie na lepsze. Wydają się krótkotrwałe, ale pozory mylą. Pamiętajcie o tym. Bądź jak woda, Wodniku! Płyń z prądem, a będziesz szczęśliwy!

Strzelcu, nie rezygnuj z marzeń. I pozwól innym się o ciebie zatroszczyć. Daj sobie szansę na odpoczynek, nie zawsze musisz celować w dziesiątkę i być kierownikiem zamieszania. Odpuść, odetchnij głęboko i upajaj się zapachem bożonarodzeniowego drzewka…

Lwie, los szykuje dla ciebie coś naprawdę fantastycznego. Miej oczy szeroko otwarte i bądź gotowy na nowe bodźce. Zapach miłości może ci zakręcić w głowie, ale proszę, poddaj się temu szaleństwu!

Kiedy dzisiaj patrzę w niebo, wyobrażam sobie Świętego Mikołaja pędzącego do nas swoimi saniami zaprzężonymi w renifery. Widzicie go też na tle księżyca? Myślicie, że spełni wasze marzenia? Ja jestem o tym przekonany. Jest jeden warunek, a właściwie dwa… Po pierwsze, byliście w tym roku bardzo grzecznymi dziećmi. A po drugie, wiecie, o czym tak naprawdę marzycie. Wbrew pozorom czasem trudno określić, co tak naprawdę może nam przynieść szczęście i czego byśmy pragnęli. Zastanówcie się nad tym przez chwilę…

A na razie zaczynamy wyjątkowo, bo „nieksiężycowym” kawałkiem, ale tematycznie związanym ze Świętym Mikołajem. Cudowna Mariah Carey i jej hit Santa Claus Is Coming to Town. Swoją drogą, czy widzieliście na YouTubie występ księdza Dionizego? Jeśli nie, polecam wam serdecznie. Poprawi humor nawet największym Grinchom i przedświątecznym marudom…

2.

– To, że ja zaprowadzałam was do przedszkola czy tam do szkoły, robiłam wam kanapki i czekałam, aż zamknie się za wami brama albo inne wrota, wcale nie znaczy, że wy musicie mnie odprowadzać pod same drzwi domu starców – denerwowała się Wincentyna. – Jeszcze chodzę, zresztą właściwie nieźle mi to… wychodzi… I nawet jeszcze całkiem niegłupia jestem. Swój rozum mam, więc nie traktujcie mnie jak niedołężnej babulinki – gderała z tylnego siedzenia samochodu, którym to córki wraz z nielubianym przez Wincentynę konkubentem Eweliny, Radosławem, wiozły ją do Happy Endu.

Nikt nie podjął wątku, bo wszyscy wiedzieli, że lepiej w takiej sytuacji się nie odzywać.

– Na zesłanie też zawsze odprowadzali nieszczęśnika – kontynuowała staruszka. – I pilnowali, żeby nikt nie zwiał. Wy mi też każecie się pasami przypinać i drzwi zamykacie od środka!

– Pasy są przecież dla bezpieczeństwa… – zaczęła Katarzyna.

Ewelina skinęła na siostrę ręką, by ją uciszyć.

– Mamo, ty się nie denerwuj, przecież to oczywiste, że chcemy cię odprowadzić, ulokować, zadbać tam o ciebie, byś się zaaklimatyzowała – wymieniała młodsza córka. – Zobaczyć, jakie warunki oferują…

– I czym prędzej zostawić – ucięła krótko staruszka. – Ten twój konkubent tak szybko tym swoim autem popyla, jak nigdy dotąd. – Zachowywała się tak, jakby konkubent był głuchy jak pień. – Pędzi, by się mnie pozbyć jak najszybciej.

– Mamo! – oburzyła się Ewelina.

– No co? Ograniczenie do pięćdziesięciu, a on siedemdziesiąt jedzie. – Wzruszyła ramionami. – Ja już wszystko wiem, za stara jestem, żeby nie rozumieć, co się tu dzieje. I wiem, czym to się kończy – dodała pewnie.

– Czym? – zainteresował się popylający jak nigdy dotąd konkubent.

– Policją, więzieniem i mandatami.

W tym momencie wszyscy ujrzeli stojący na poboczu radiowóz i policjanta zamaszyście wymachującego lizakiem. Radosław zaklął, czym zasłużył sobie na pełen dezaprobaty wzrok niedoszłej teściowej, gwałtownie zwolnił i się zatrzymał.

– Wykrakała babcia – wyrwało się partnerowi Eweliny.

– Babcia?! – prychnęła Wincentyna. – Nie jestem twoją babcią. – Po chwili jednak zarechotała. – Ale jesteś taki gówniarz, że gdybym tylko trochę się postarała, mogłabym być – powiedziała i z ciekawością spojrzała na sympatyczną twarz policjanta, która pojawiła się w otwartym oknie samochodu.

– Dzień dobry, panie kierowco. Starszy posterunkowy Michał Jastrzębski. Jechał pan zbyt szybko. Dokumenty poproszę.

– Proszę bardzo – westchnął Radosław, wręczając policjantowi prawo jazdy.

– Spieszyło mu się – mruknęła Wincentyna. – Nawet bardzo. Pewnie gdyby ten jego gruchot mógł jechać szybciej, jeszcze bardziej by zasuwał.

– Ekhm. – Policjant chyba nie wiedział, jak ma skomentować jej słowa.

– Nie zapyta pan, dokąd tak się mu spieszyło? – drążyła Wincentyna.

– Dokąd się panu tak spieszyło? – zapytał mechanicznie, jakby był przyzwyczajony do spełniania poleceń starszych pań.

Konkubent siedział cicho, tylko złowrogo spoglądał na swoją przyszłą niedoszłą teściową.

– Widzi pan? Nie odpowiada nawet! – denerwowała się staruszka. – Jedzie mnie zawieźć do domu starców! Tuż przed samiuśkimi świętami się mnie pozbywa!

– Mamo, sama chciałaś przed świętami! – jęknęła Katarzyna. – Przecież my nie chciałyśmy! Mówiłyśmy, że dopiero po Nowym Roku, ale się uparłaś…

Wincentyna wzruszyła ramionami i z uwagą wpatrywała się w policjanta, będąc ciekawą, jakie wrażenie na nim wywarło jej dramatyczne oświadczenie. Ku jej zaskoczeniu zauważyła, że na jego twarzy nie malowało się ani politowanie, ani też troska. Było natomiast wyraźne zaciekawienie. A zaciekawienie w jego oczach jej zdecydowanie nie satysfakcjonowało.

– Nie pożałuje mnie pan? – zapytała prowokacyjnie. – Nie żal panu starej kobiety?

– Znam jeden dom seniora i powiem pani w sekrecie, że sam chciałbym się tam znaleźć. Nawet już teraz – powiedział niepewnie policjant. – Ale wolałbym się nie wtrącać do rodzinnych sporów. A jakby co, to ten dom nazywa się Happy End.

– O, to my właśnie tam jedziemy zawieźć babcię – powiedziała Ewelina.

– Nie jestem twoją babcią! – zwróciła ponownie uwagę Wincentyna.

– Mamusię – poprawił cicho konkubent.

– Twoją mamusią tym bardziej – wysyczała staruszka.

Policjant spojrzał na nią z uśmiechem.

– Myślę, że będzie tam pani szczęśliwa. Pasuje pani do nich wszystkich. – Rozpromienił się jeszcze bardziej. – Nie dziwię się, że pan tak szybko jechał, ale proszę trochę zwolnić. Dziś skończy się na pouczeniu, ale następnym razem tak łatwo nie będzie.

– I bez mandatu? – Staruszka wyglądała na rozczarowaną.

– Tym razem bez. A co do domu Happy End …będzie pani zachwycona! I nie będzie pani chciała wracać. A kiedy pani skosztuje pierogów, które robi Ania, ukochana mojego kolegi Roberta, to będzie pani w siódmym niebie.

– To ja może jednak wolę jeszcze nie – burknęła Wincentyna. – Zanim trafię do nieba, mam kilka spraw do zrobienia tutaj. Do nieba zdecydowanie mi się nie spieszy. Na wszelki wypadek tych pierogów nie tknę.

*

Do Happy Endu nie było daleko, co zauważyła od razu Wincentyna. Jakby jej się bardzo nie podobało, mogłaby stamtąd wyjść nawet w kapciach i w miarę szybko dotrzeć do domu. Zimą wprawdzie mogłoby to być z lekka problematyczne, ale wszystko jest w głowie, jak to mówił Klemens Wiśniowiecki w swoich audycjach. „Wszystko jest w głowie! Nie masz żadnych ograniczeń! Wszystko możesz!” – zastanawiała się często nad tymi słowami. Prawdę mówiąc, wydawały się jej nieco przesadzone, bo przecież nie mogłaby już na przykład skoczyć na bungee. Ale czy w ogóle chciała? No nie. Gdyby ludzie mieli latać, toby im dobry Bóg dał skrzydła. Chciała natomiast pić swoją colę ze szklaneczki po whisky i spacerować każdego dnia te swoje przydziałowe pięć minut. A to zdecydowanie mogła robić gdziekolwiek. Nawet w tym domu opieki, do którego ją właśnie teraz wieźli.

Tylko dureń mógł się dać złapać policji na tak krótkim odcinku drogi. No cóż… Spojrzała na Radosława, który wyciągał właśnie jej walizki z bagażnika. Tak, tylko dureń…

– Ja tu tylko na miesiąc. Na takie świąteczne wakacje – powiedziała już nie wiadomo który raz, kurczowo trzymając termofor w reniferowym odzieniu w jednej ręce, a czerwony telefon w drugiej. – A jak będę czegoś potrzebować, to mi przywieziecie. Albo Dionizy mi pomoże.

– Dionizy to wiadomo co przywiezie – westchnęła Katarzyna.

– Co przywiezie, to przywiezie. Moja sprawa – fuknęła Wincentyna i dziarskim krokiem ruszyła w stronę drzwi.

*

W progu czekała na nich właścicielka. Jakaś staruszka mówiła do niej „pani Krystyno”. Nawet miło jej z oczu patrzyło.

– Dzień dobry, pani Wincentyno, czekałam na panią. Nieczęsto zjawia się u nas ktoś tuż przed Wigilią. – Uśmiechnęła się.

– Nie chcieliśmy mamusi tutaj przywozić na święta, ale się uparła… – zaczęła się usprawiedliwiać Ewelina.

– A jak mamusia się uprze… – próbowała coś dodać Katarzyna, ale matka jej przerwała.

– Dajcie już spokój! Ja nie jestem ubezwłasnowolniona, więc mogę decydować o sobie. Miałam ochotę spędzić tu święta, to tak będzie. Tylko mam jedno pytanie… – Zawiesiła głos. – Czy to prawda z tymi używkami? – zwróciła się do Krystyny.

– Mamo! – oburzyła się Ewelina.

– No co? – prychnęła staruszka. – Kto pyta, nie błądzi.

– Ale co ma pani na myśli, pani Wincentyno? Nie propagujemy tu żadnych używek. Oczywiście w sylwestra pozwolimy sobie wszyscy na lampkę szampana…

– Nie lubię szampana. – Pokręciła głową. – Odbija mi się po nim. Wolę coś innego.

– Porozmawiamy o tym później, pani Wiciu. – Krystyna uśmiechnęła się niepewnie, w duchu zaklinając rzeczywistość, żeby nowo przybyła pensjonariuszka nie żłopała namiętnie stuletniej whisky prosto z beczułki. – Będzie pani w pokoju z Jagodą. – Zmarszczyła brwi. – Na początku myślałam, że ulokujemy panią gdzie indziej, ale teraz jestem pewna, że się dogadacie. Tak, to będzie najwłaściwsze towarzystwo dla pani.

*

Jagoda już na nią czekała. Spoglądała na nową współlokatorkę z ogromną ciekawością.

– Jagoda jestem. – Mocno uścisnęła drobną dłoń Wincentyny.

– Wincentyna.

– Ja pierdolę, jakie cudne imię! – zawołała z zachwytem. Zaraz potem poczuła na sobie karcący wzrok Krystyny. – Dobrze, dobrze. Ja już nic nie mówię. Nic a nic. No czasem mi się coś wymsknie – dodała na swoje usprawiedliwienie. – Ale bardzo się staram pilnować. Chociaż przecież wolność słowa mamy, prawda? Może ja coś wezmę od ciebie? Termoforek?

– Termoforka nie ruszaj – powiedziała stanowczo Wincentyna, chowając za siebie reniferkowego stwora.

– Rozumiem – zgodziła się Jagódka. – Każdy ma swoje słabości. – Chrząknęła i podeszła do drzwi. – To wy tu sobie wszystko układajcie, a ja będę na dole. Jakbym była potrzebna, wystarczy zawołać. Tu można krzyczeć, bo wszyscy słabo słyszą i nikomu naprawdę to nie przeszkadza.

– A radio? – zapytała Wincentyna.

– Radia też czasem słuchamy. Rozpakuj się, a potem ci wszystko opowiem. I wszystkich przedstawię. Ja pierdolę, jest o czym mówić! Cieszę się, że wreszcie będę miała towarzystwo! Przepraszam, szefowo – dodała, widząc ostrzegawczą minę Krystyny. – Obiecuję, że się poprawię. Ja się przecież staram. Nieustająco!

– Pani Wincentyno, proszę się rozgościć, rozpakować, a potem zapraszamy na dół na herbatkę – powiedziała właścicielka Happy Endu. – Da pani radę?

– Taka stara jeszcze nie jestem, żeby sobie nie dać rady – obruszyła się ponaddziewięćdziesięcioletnia Wicia i z zapałem dzierlatki przystąpiła do rozpakowywania walizki.

*

Wincentyna rozejrzała się po pokoju. Było czysto i schludnie. Tak jak lubiła.

– Jest tu lodówka? – zapytała Jagodę, która na chwilę zjawiła się jeszcze w pokoju, bo zapomniała talii kart.

– Na korytarzu. A co chcesz chłodzić?

Wincentyna wskazała na termofor.

– Chłodzić to będziesz? – zdziwiła się Jagoda.

– Tak. Zimno mi pomaga. Nie słyszałaś o tym? To się nazywa krioterapia.

– To może rozbierz go z tego futra? – zasugerowała Jagoda. – Będzie mu zimniej.

– Nie będę się spoufalała z gołym termoforem – powiedziała wyniośle Wincentyna. – Za stara jestem na takie numery. Mój wiek wymaga trochę przyzwoitości. Choćby tę przyzwoitość miał zapewnić wyłącznie listek figowy czy przebranie renifera.

*

Kwadrans później Wincentyna zeszła na dół. Zaciekawieni pensjonariusze przypatrywali się jej z uwagą. Najwyraźniej była z nich najstarsza, ale całkiem dziarsko szła w ich stronę.

– Część naszych cudnych gości wyjechała na święta, ale są też tacy, którzy wolą Boże Narodzenie spędzać tutaj – poinformowała Krystyna. – Witamy panią Wincentynę. Proszę się rozgościć, zaraz podam herbatkę.

– Ja tu tylko przyjechałam na wakacje – zastrzegła Wincentyna. – Na krótkie wakacje – doprecyzowała.

– Każdy tak mówi, a potem zostaje – stwierdził Zenon. Odłożył na bok tablet, który jeszcze przed chwilą intensywnie użytkował. – Niektórzy zostają aż do śmierci. – Westchnął i wyjął z kieszeni zdjęcie Eleonory. Położył je obok talerzyka i się lekko uśmiechnął. – Zostają tak długo, aż się wybiorą.

Tereska natychmiast zaczęła głośno płakać i śpiewać: „Dobry Jezu, a nasz Panie, daj jej wieczne spoczywanie”. Jagoda jej ochoczo zawtórowała.

– Ona ma tak zawsze – westchnęła siwa babuleńka, obok której usiadła Wincentyna. – Jestem Aniela.

– Aniela z imienia i z charakteru – dodała Krystyna z uśmiechem.

– Nie tylko z imienia i z charakteru. Aniela to istny anioł! – dodał Zenon rubasznie.

Aniela poczerwieniała.

– Jeszcze Eleonora nie ostygła, a ty już zaczynasz! – strofowała go.

– Jak to nie ostygła? To ona była aż taka gorąca, że stygnie dwa lata? – zainteresowała się Wincentyna.

– Oj, była, była… – rozmarzył się Zenon. – Ach, jaka ona była gorąca.

– Niestety, nikt już tego nie potwierdzi ani nie zaprzeczy. – Malwina wzruszyła ramionami. – Możesz sobie opowiadać różne historyjki, które wcale nie muszą być prawdą. Eleonora w grobie się przewraca przez te twoje konfabulacje!

– Spaliliśmy ją przecież, to jak ma się przewracać? – zainteresowała się Tereska.

– No tak się tylko mówi! – zdenerwowała się Malwina. – Nie powiesz przecież, że prochy się w urnie przesypują! Ja to bym chciała w przyszłości być drzewem. – Rozmarzyła się. – Na przykład wierzbą płaczącą. Albo leszczyną. Brzozą też mogłabym być.

– Tak, byłabyś drzewem i psy by pod tobą sikały – zadrwił Zenon.

– No ale mnie już by to wcale nie obchodziło – powiedziała Malwina. – Może nawet jakbym była drzewem, to byłabym z tego powodu zadowolona. Zresztą urynoterapia jest zdrowa.

– Ja pierdolę! – Jagoda pokręciła głową. – Nie martw się, Wincentyno, takich ekscesów tutaj nie ma.

– No chyba żeby ktoś nalegał – dodała zagadkowo Malwina.

– Nie mów, Krycha, że się godziłaś na takie rzeczy?! – Jagoda spojrzała na Krystynę.

– Krycha się godziła na różne rzeczy. – Z twarzy Zenona nie znikał błogi uśmiech.

– Panie Zenonie! – Krystyna próbowała sprowadzić mężczyznę na ziemię. Jednak bezskutecznie, bo nadal fruwał gdzieś w przestworzach.

– No co? – zdziwił się. – Przecież wszyscy wiedzą, że jak trzeba, to pani nieba uchyli.

– Ja jeszcze nie chcę do nieba – wtrąciła.

– A ile masz lat? – zapytał Zenon.

– …siąt pięć – wymamrotała niewyraźnie Wincentyna.

– Możesz powtórzyć, bo nie dosłyszałem? – zapytał uprzejmie Janek, który dopiero wszedł do pokoju.

– Ty od zawsze masz problemy ze słuchem – powiedział Zenon.

– No to ile?

– …siąt pięć! – powtórzył Zenon. – To bardzo piękny wiek, moja droga. – Skłonił się Wincentynie i pocałował ją w rękę. – Nie za młoda, nie za stara, lecz w sam raz.

Aniela spojrzała na niego zdegustowana, ale Zenon tego nie widział, bo znowu zanurzył się w wirtualny świat swojego tabletu.

*

– To ja może wszystkich po kolei przedstawię – odezwała się nagle dotąd milcząca Irenka. Nie była zadowolona, że ktoś grał pierwsze skrzypce w ich towarzystwie, zwykle to właśnie ona była najważniejsza. A tu teraz przyszła jakaś taka z termoforem i przyćmiła nawet ją. – Ja jestem Irenka. Jestem tu najdłużej, więc mam też największe prawa.

Krystyna chrząknęła.

– Pani Irenko, wszyscy pensjonariusze mają u nas takie same prawa… – próbowała delikatnie prostować właścicielka domu seniora.

– Ten dziwak z góry też? – zainteresowała się Jagoda.

– Pan Jan ma tylko osobny pokój. On płaci za jedynkę.

– Jestem ciekawy, na czym on się tak dorobił – mruknął Zenon – że go stać na jedynkę.

– Na astrologii – stwierdziła Malwina. – On się na tym zna.

– Jasne. I kupi ci gwiazdkę z nieba – skwitowała Jagoda.

– Widziałam u niego jakieś skrzynie – szepnęła konspiracyjnie Tereska. – Takie ogromne. – Podniosła ręce, żeby zademonstrować, ale coś ją najwyraźniej zabolało, gdyż się skrzywiła.

– Teresa, a co ty robiłaś u niego? – zapytał zaciekawiony Zenon, który na chwilę oderwał się od internetu. – Byłaś w jego pokoju? Po co, hę?

– Nie twoja sprawa – burknęła obrażona Tereska. – Co robiłam, to robiłam. – Odwróciła głowę.

– Patrz, cicha woda brzegi rwie – zaczął śpiewać Zenon.

– Nie wiesz nawet jak i gdzie – zawtórowała mu ochoczo Irenka. – Nie zdążysz nawet zabezpieczyć się, bo nie zna nikt metody, by się ustrzec cichej wody.

– Cicha woda brzegi rwie w jaki sposób? Kto to wie? Ma rację, że tak powiem, to przysłowie: cicha woda brzegi rwie. – Śpiewali już wszyscy, oprócz Tereski.

– To wcale nie było śmieszne – mruknęła, na dobre obrażona. – Wcale.

– Ja pierdolę, Tereska, trochę luzu! – krzyknęła Jagoda. – Nie ma to jak luz w życiu.

– Ja jestem wyluzowana. Najważniejsze to znaleźć wewnętrzny spokój. Każdy może go osiągnąć, nawet ty, Jagodo – powiedziała spokojnym głosem Malwina. – A tobie by się przydał najbardziej, gdyż ten swój niepokój uzewnętrzniasz w dziwny sposób. Mówisz brzydkie wyrazy, które zaburzają naszą aurę.

Jagoda przewróciła oczami.

– Ale do rzeczy… – Irenka jak zawsze próbowała wszystkich ustawić. – To ja mam mówić czy sami się przedstawicie?

– Ty nie będziesz mówić prawdy. – Sabinka pokręciła głową.

– Całej prawdy i tylko prawdy, tak jej dopomóż Bóg – dodał Zenon, przesuwając palcem w górę po ekranie.

– Ty Boga w to nie mieszaj – powiedziała poważnie Tereska. – Irenko, opowiadaj, a my będziemy prostować niektóre fakty, jak będziesz za bardzo konfabulować.

*

Wincentyna nie mogła uwierzyć, że opowieści Irenki i spółki nie są jedną wielką konfabulacją. Ściskając kurczowo swój największy skarb, czyli termofor wypełniony colą zero, uznała, że miała bardzo nudne życie i jest z tego towarzystwa najnormalniejsza. Zaczęła się nawet zastanawiać, dlaczego tak późno tu przyszła, wszak zapowiadała się całkiem niezła nieustająca impreza. Do sylwestra z pewnością zostanie, a potem może na karnawał też. Musi zapytać Dionizego, czy jak człowiek ma dziewięćdziesiąt lat, obowiązuje go też zapis o tym, iż zabaw hucznych nie urządzać. I czy to o urządzanie chodziło, czy o uczestniczenie. I jak tu nie robić hucznych, skoro wszyscy przygłusi i trzeba to radio pogłośnić. No, ale to dopiero w Wielkim Poście, bo teraz adwent, zaraz karnawał, to może przecież być hucznie.

Rozejrzała się jeszcze po twarzach nowych znajomych. Zdecydowanie każdy z nich był oryginałem.

Poznała Irenkę, która zwykle dzierżyła pilot do telewizora i nikt nie śmiał zaprotestować, a podobno jak jeden taki się znalazł, to umarł zaraz następnego dnia. Kto wie, czy mu w tym nie pomogła?

Poznała Sabinkę, która mieszkała tu już od dawna, ale jej córka Anna tu pracowała. Miała też cudowną wnuczkę Zosię. A może to była jakaś fałszywa córka? Kiedy opowiadały tę historię, Tereska zalała się takimi łzami, że Wincentyna nie mogła nadążyć za fabułą, gdyż musiała pocieszać rozedrganą staruszkę.

Od Malwiny dowiedziała się kilku ciekawych rzeczy na temat Księżyca i zgadały się, że obie kochają słuchać audycji Klemensa Wiśniowieckiego. Tylko Malwina robiła to z rzadka. Jedynie w czasie pełni i nowiu, gdy budziła się w środku nocy na medytację księżycową.

– Ja chodzę spać z kurami – powiedziała z łagodnym uśmiechem.

– Różne ludzie mają upodobania seksualne – szepnął Zenon do Wincentyny. – Malwinka lubi kury.

– Zenek, ja pierdolę, ty tylko o jednym – westchnęła Jagoda.

Malwina w ogóle wydała się Wincentynie interesująca. Była eteryczna i kolorowa niczym motyl. I taka biła od niej energia! No, ale była zapewne młodsza od Wici o jakieś dwadzieścia lat, więc nic dziwnego. Gdy Wincentyna była w jej wieku, to też tryskała energią! Jednak nie umiała stać na głowie, a Malwina potrafiła, co od razu zademonstrowała. Na środku pokoju!

– Każdy może stanąć na głowie. Wystarczą trzy tygodnie na ćwiczenia – przekonywała Malwina, a Krystyna spojrzała na nią wtedy z trwogą.

Wincentyna poznała również pana Janka, który wydawał się najspokojniejszy z tego towarzystwa.

– Jest jeszcze drugi Jan – powiedziała Irenka. – Ale o nim może Tereska opowie.

– Co ja, co ja? Przecież ja go wcale nie znam.

– No on to do nas prawie nigdy nie schodzi. Taki dziwak i samotnik. Tylko w gwiazdy patrzy.

– Ale medytować ze mną podczas pełni nie chciał. – Malwinka pokręciła głową. – Mówił, że nie ma czasu. Kto w nocy czasu nie ma?

– Niektórzy faktycznie nie mają. – Zenon roześmiał się rubasznie. – Za młodu to w nocy nigdy czasu nie miewałem!

Malwinka popatrzyła na Zenona z wyraźną dezaprobatą.

– Zapomnieliśmy o Róży. – Aniela ziewnęła.

– O Róży?

– Róża, nasza artystka. Kiedyś tańczyła w rewii, a teraz głównie słucha muzyki.

– Ona nas jeszcze nieraz zaskoczy i zatańczy. Zobaczycie – stwierdziła Irenka. – Czasem można zmienić swoje życie o sto osiemdziesiąt stopni.

– Trzysta sześćdziesiąt – poprawiła Tereska.

– Ja pierdolę, trzysta sześćdziesiąt to pełne koło. Nie zmienisz wtedy nic!

– Aniela, ty byłaś nauczycielką. Na pewno sto osiemdziesiąt? – poprosiła o wsparcie Irenka.

– Na pewno – powiedziała zamyślona Aniela. – Zwrot o sto osiemdziesiąt stopni i można się stać zupełnie innym człowiekiem.

*

Wincentyna była mile zaskoczona atmosferą panującą w Happy Endzie, ale była też już zmęczona. Ledwo przyswoiła fakt, że w pierwszy dzień świąt odbędzie się ślub szefowej Krystyny. Chyba coś źle usłyszała, bo ten ślub miał być podobno z jej własnym mężem! Zupełnie tego nie rozumiała, no bo jak można brać ślub z własnym mężem? No i po co? Powoli akceptowała fakt, że w tym dziwnym domu nie należy się niczemu dziwić.

Pensjonariusze żyli trochę ślubem, a trochę Bożym Narodzeniem. Wszyscy, którzy byli obecni tego wieczoru, zostawali na święta i bardzo się na nie cieszyli. Pakowali własnoręcznie przygotowane prezenty, robili ozdoby świąteczne i podśpiewywali kolędy, a potem już wszystko jak leciało, w różnych konfiguracjach.

Kiedy tamtego dnia Wincentyna zasypiała w nowym łóżku, wpatrując się w księżyc i słuchając Księżycowej audycji, była zmęczona, ale bardzo ciekawa tego, co przyniosą jej kolejne dni. Termofor zostawiła na stole w jadalni. Ku swojemu zaskoczeniu zupełnie o nim zapomniała w natłoku informacji. No nic, weźmie go jutro, bo teraz nie chciało jej się schodzić po ciemku. Nie byłoby to zbyt rozsądne, a Wincentyna uważała się za roztropną kobietę.

Klemens Wiśniowiecki umilał jej wieczór. Na szczęście Jagoda, uzbrojona w pomarańczowe zatyczki do uszu, głęboko już spała. Wincentyna zasnęła zaraz po tym, jak Klemens powiedział: „Dla Wodników to początek zmian. Zdecydowanie na lepsze. Wydają się krótkotrwałe, ale pozory mylą. Pamiętajcie o tym. Bądź jak woda, Wodniku! Płyń z prądem, a będziesz szczęśliwy!”.

Dobrze, że nie dała się córkom zatrzymać na święta w domu. Musiałaby znowu patrzeć na Radosława i zastanawiać się przez cały wieczór nad niestosownością jego związku z jej młodszą córką. Dziesięć lat różnicy! Wincentyna zupełnie nie rozumiała, jak matka Radosława mogła akceptować ten fakt. No, ale trafiła jej się dobra synowa, to jej pewnie osłodziło gorycz własnej porażki wychowawczej. Teraz, po tylu latach, to Wincentyna nic już nie zrobi. Jedynie powinna posłać do nich Dionizego, by ich rozgrzeszył. Ewelinka już niemłoda i nie wiadomo, czy jej kostucha nie dopadnie. Lepiej dmuchać na zimne.

Napiłaby się coli. Zimnej… No nic, następnego dnia wyjmie z zamrażarki dwie kostki lodu, wrzuci je do termofora, zanurzy tam słomkę i pociągnie ogromny łyk. Nieważne, że po tylu dniach nie było tam gazu. Jej renifer już teraz dostarczał prezent…

Wincentyna uśmiechnęła się do swoich myśli. Fajnie jest gdzieś wyjechać bez dzieci. Stanowczo zbyt rzadko wyjeżdżała sama.

3.

Pola wpatrywała się w zdjęcie, które dostała od Kornela poprzedniego dnia. Mogłaby zadzwonić do tego telefonu zaufania, ale po co? Co by im powiedziała? Że jest jej smutno, bo rodzice się rozwiedli? W tych czasach to normalka. W ogóle obecnie wiele dziwnych sytuacji uchodzi za normalne. Za wiele… Pola była zdania, że z tą dziwną normalnością jest żyć niełatwo. Czasem nie wiadomo, co jest dobre, a co złe, co właściwe, a co nie, bo zawsze można powiedzieć „to zależy”.

Jeżeli zadzwoniłaby do tego telefonu zaufania, ten psycholog, czy kto tam siedzi po drugiej stronie, powiedziałby jej, że musi się nauczyć z tym żyć. Jak ze wszystkim. Wielokrotnie sama sobie mówiła, że musi wziąć się w garść i zebrać do kupy. Zazwyczaj nie pozwalała sobie na słabość. Wiedziała, że ogólnie rzecz biorąc, to sobie dobrze radzi w życiu, chociaż ostatnio jakby trochę gorzej. Jej oceny były coraz słabsze i coraz częściej ogarniały ją czarne myśli. Kornel wielokrotnie pytał, czy potrzebuje pomocy, ale ona dawała sobie radę sama i była przekonana, że tak będzie zawsze.

Jednak coś się posypało. Miała ochotę leżeć w łóżku i krzyczeć, by jej wszyscy dali święty spokój. Chociaż pewnie nawet nie miałaby siły krzyczeć. Zdawała sobie sprawę, że swoją frustrację wylewa na ojca i na Martę. Było to dziwne, bo przecież ich kochała najbardziej.

– Co robisz? – usłyszała nagle. Do pokoju weszła jej siostrzyczka. – Co rrrobisz. – Podkreśliła „r”, gdyż od niedawna umiała je wymawiać.

– Śpię – burknęła Pola. – I chrrrapię!

– Tata chrapie. Ty nie chrapiesz. – Dziewczynka wpakowała się pod kołdrę i przytuliła do siostry. – Ty najwyżej trochę sapiesz – dodała. – Nie idziesz dziś do szkoły?

– Nie, już mam wolne. Ty chyba też do przedszkola nie pójdziesz, co?

– Muszę. – Dziewczynka pokręciła głową.

– Dlaczego? – zapytała zdumiona Pola. Obowiązkowa i systematyczna siostra była jej zupełnym przeciwieństwem.

– No jak to, nie wiesz? O czymś zapomniałaś!

– O czym niby?

– Pierniczki!

– No, pamiętam, robiłyśmy pierniczki. I co to ma wspólnego z przedszkolem?

– Muszę dać prezent pani Misi. Wczoraj zapakowałam trochę pierniczków. Wzięłam kilka tych, co ja malowałam, ale też parę tych, co tata robił.

– Teraz rozumiem. Fakt, pierniczki dla pani Misi są bardzo ważne. – Uśmiechnęła się do młodszej siostry. – Mogę cię zaprowadzić do przedszkola, jeśli chcesz.

– Będzie super! – wykrzyknęła Marta. – A przyjdziesz po mnie przed leżakowaniem? Nie cierpię leżakowania!

– Pewnie – obiecała Pola. – A kokardkę zawiązałaś na prezencie dla pani Michaliny?

Dziewczynka pokręciła głową.

– Nie umiem, czekałam z tym na ciebie. – Małe łapki przytuliły ją mocno.

– To przynieś te pierniczki. Razem zawiążemy najpiękniejszą kokardkę na świecie.

Po chwili usłyszała, że bose stópki Marty uderzają o podłogę. Pola uśmiechnęła się do siebie. To dla młodszej siostry jeszcze jej się czasem chciało. Choćby zawiązywać kokardki.

Nie minęło kilka minut, a pojawiła się mała, niosąc kartonik z pierniczkami. Pewnie gdyby Pola zajrzała do środka, zauważyłaby, że na samej górze leży piernik do złudzenia przypominający panią Misię. Poprzedniego wieczora pod ostre dyktando córeczki wykonał go Maciej.

– Kropki większe – instruowała. – Ona ma taką sukienkę w czerwone kropki. I pieprzyk ma na policzku. I nie jest taka chuda, tato. Ona jest cała ciepła i miękka.

Pierniczek przedstawiający ciepłą i miękką, i „nie taką chudą” Michalinę był uroczy. I z pewnością słodki. Podobnie jak pierwowzór, o czym Marta wiedziała od dawna, a jej ojciec wspominał o tym coraz częściej, choć zupełnie nie zdawał sobie z tego sprawy.

*

Chwilę później opatulone ciepłymi szalikami siostry szły do przedszkola. Zwykle Martę odprowadzał tata, więc to, że robiła to Pola, naprawdę było dla Martusi świętem. Dojście zajęło im dużo więcej czasu niż zwykle (no chyba że uwzględnić sytuacje, kiedy sprawdzali z Maciejem, gdzie mieszka ślimak), bo spadł śnieg, trzeba było zrobić małego bałwana, orzełka i wydeptać ich imiona tuż pod oknem. A potem jeszcze starannie wydeptać imię taty. Bardzo dużo obowiązków wywołała ta biała pierzynka, która otuliła miasto. Dużo obowiązków, ale jeszcze więcej radości…

Dobre czterdzieści minut później obie siostry z zaróżowionymi policzkami dotarły do przedszkola.

– Będzie już po śniadaniu – powiedziała cicho Marta. – Ja bardzo nie lubię się spóźniać, ale to takie trudne być zawsze na czas! Bo świat jest piękny i tyle rzeczy ładnych trzeba oglądać i robić! Rrrobić!

Pola się uśmiechnęła. Jakoś zatraciła umiejętność patrzenia na świat w ten sposób. Nie zachwycała się już tak życiem, jak jej młodsza siostra. Chyba nie potrafiła.

Kiedy wracała do domu, świat już poszarzał. Nie był taki jasny, beztroski, jak jeszcze kilka chwil wcześniej. Tym bardziej że zadzwonił telefon…

– Cześć, mamo – powiedziała po krótkim wahaniu, czy w ogóle odebrać.

– Cześć. Czy ta co zawsze ci odpowiada? – zapytała Justyna.

– Ale co za „ta co zawsze”? – Pola zupełnie nie rozumiała, o co mamie chodzi.

– Restauracja – westchnęła Justyna, jakby musiała tłumaczyć córce oczywistości. – Rezerwuję restaurację na dwudziestego czwartego.

– Mamo, święta spędzam z ojcem w domu. I z Martą.

– Wigilia to nie święta. To twoje urodziny.

– My zaczynamy świętowanie od wieczerzy wigilijnej. I mam takie plany, by ten wieczór spędzić w domu. A co do restauracji, to naprawdę nie mam ochoty ani na sushi, ani na stek. Jestem wegetarianką.

– Jeszcze ci nie przeszło? Gratuluję zacięcia. To teraz taka dziwna moda. I nie wiem, czy do końca zdrowa…

Pola westchnęła. Już nie miała ochoty na tłumaczenie matce wszystkiego od początku. Postanowiła robić swoje.

– No nic, może być bez steków, na pewno znajdziesz w menu coś dla siebie – powiedziała tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Spędzimy sobie razem czas. Zaprosiłam kilka osób na imprezę.

– Tatę i Martę też?

– No chyba nie wyobrażasz sobie, że będę spędzać wolny czas z byłym mężem?

– Nie wiem, mamo, jak to sobie zaplanowałaś. Ale ja nie wyobrażam sobie, że będę spędzać urodziny bez ojca, który mnie wychował, a że przez przypadek on jest twoim byłym mężem…

– Jak ty się do mnie odzywasz?! – fuknęła matka. – A poza tym to chyba niezbyt dobrze, skoro nie chcesz spędzać czasu z matką, która cię urodziła…

– To urodzenie mnie to był tylko moment w całym moim życiu. Bardzo ważny i jestem ci za to wdzięczna, ale potem też cię potrzebowałam. A ciebie przy mnie nie było… Pa, mamo.

– A gdzie ty w ogóle jesteś? – zapytała.

– Odprowadziłam Martę do przedszkola.

– Tuż przed świętami? – zdziwiła się Justyna. – Dlaczego?

– Bo chciała iść do przedszkola – westchnęła Pola.

– Wiedziałam! Coś jest nie tak, skoro dziecko woli iść do przedszkola, kiedy wszyscy siedzą w domu i mogłoby po prostu być z wami. Nie wiem, co tam się u was dzieje.

– Ty masz jakąś manię prześladowczą!

– Po prostu obserwuję świat i wiem, że na pewne rzeczy trzeba reagować na bieżąco. Gdybym nie reagowała natychmiast w swoim biznesie, już dawno byłabym skończona…

*

Pola słuchała Justynę jednym uchem – jak zwykle, kiedy się mądrzyła – i jej słowa dotarły do córki dopiero kilka godzin później. Czasem matce zdarzało się powiedzieć coś mądrego. Miała rację! Na problemy w rodzinie nie reagowała natychmiast, ba, nie reagowała w ogóle, i dlatego ta rodzina się rozpadła. Jej życie prywatne legło w gruzach.

Poli było żal matki. Nie rozumiała zupełnie, jak można sobie spieprzyć życie na własne życzenie. Przecież ma się tylko jedno. I tak naprawdę w dużej mierze zależało od nas, jak je przeżyjemy.

Po chwili znowu pomyślała o matce. Doszła do wniosku, że to, jak zorganizujemy sobie życie, zależy również od tego, jak bardzo będziemy umieli przeciwstawić się temu, kto nam przeszkadza. I czy będziemy potrafili iść swoją drogą, mimo iż ktoś ciągnął nas w zupełnie innym kierunku.

Jednak nigdy nie było tak prosto. Pola zaczęła sobie zdawać sprawę, że życie zależy od wielu czynników. Od zbyt wielu. I zdecydowanie nie było na dobre życie recepty. A może była? Może wystarczyło tylko z kimś pogadać? Ale przecież z ojcem nie będzie gadała, bo on się tylko zmartwi. I tak zwykle ogarniał zbyt wiele.

Wyciągnęła telefon ze stłuczonym ekranem. Jeszcze raz spojrzała na przesłane przez Kornela zdjęcie plakatu reklamującego telefon zaufania dla młodzieży. Już chciała zadzwonić, kiedy zobaczyła wiadomość.

Kornel: Pomóc ci w lepieniu pierogów?

Pola: A jak dzisiaj ulepię, to się nie popsują do Wigilii?

Kornel: Zamrozisz. Moja mama wszystko mrozi. Nawet makowiec.

Pola: Zazdroszczę.

Kornel: Mrożonego makowca czy mamy?

Pola: I tego, i tego.

Kornel: Makowiec dla ciebie już zamówiłem u mojej mamy, przyniosę ci. A mama zaprasza też na inne ciasta. No a pierogi można zrobić, to nic trudnego.

Pola: Ja dziś wolę chyba być w domu.

Kornel: Autobus mam o dziesiątej. Przywiozę mąkę i kapustę z grzybami. Tylko je ulepimy.

Pola: Ale ja nie wiem, czy chcę się z kimkolwiek spotykać. Nawet z tobą…

Kornel: Najwyżej zostawię wszystko pod drzwiami i sama będziesz lepić. Ale uwierz mi, że ze mną pójdzie szybciej!

Pola się uśmiechnęła. Nie miała ochoty na spotkania z nikim, ale przy Kornelu czuła się tak zwyczajnie. Mogła nie udawać nikogo innego, mogła nie być w humorze i mieć tłuste włosy. Albo pryszcza na nosie… Miała wrażenie, że jemu zupełnie, ale to zupełnie nic nie przeszkadza. Lubiła z nim spędzać czas. Mogłaby z nim nawet lepić te pierogi. Albo nawet ich nie lepić. Mogła wszystko i on się niczemu nie dziwił.

*

– Możemy nie robić w tym roku śledzi? – zapytała ojca, gdy wróciła do domu. – Ja nie jem, Marta nie lubi, a dla ciebie może trochę się kupi.

– Pewnie – powiedział Maciej. – Przecież to nie jest najważniejsze. Możemy wszystko.

– Dużo masz pracy? – Usiadła na tapczanie w pokoju, w którym pracował.

– Obiecałem pani Misi, że pomogę jej podzielić ten duży strych na dwa mniejsze pomieszczenia.

– I oczywiście nie weźmiesz za to kasy – westchnęła Pola.

– Oczywiście, że nie wezmę. – Roześmiał się. – Czasem, gdy robimy coś za darmo, sprawia nam to dużo więcej satysfakcji niż jakiś dobrze płatny projekt. A potem się okazuje, że przynosi nam to nie tylko satysfakcję, ale coś jeszcze…

– Lubisz ją – stwierdziła Pola.

– Kogo? – Spojrzał na córkę nieprzytomnym wzrokiem.

– Panią Michalinę.

– Lubię…

Roześmiała się.

– Ty ją BARDZO lubisz. Zaczerwieniłeś się!

– Bardzo to ją lubi Marta. Wczoraj, gdy malowaliśmy pierniczki, kazała mi nawet zrobić jeden na podobiznę pani Misi. W sumie nieźle mi to wyszło. Zadbałem o wszystkie jej… największe atuty.

– Tato! Przypominasz, że rozmawiasz ze swoją córką.

– Ale córka za chwilę będzie już dorosła…

– Tylko na papierze. Zawsze będę twoim dzieckiem.

– Pokażę ci tego pierniczka – powiedział Maciej, zmieniając temat.

Wstał i poszedł do kuchni. Rozłożył wszystkie zrobione przez siebie i młodszą córkę pierniki na stole i szukał tego przedstawiającego panią Misię.

– Nie ma! A wczoraj jeszcze był. I Marta czerwonym lukrem domalowała na odwrocie takie ogromne serce.

– Marta dziś zanosiła jakieś pierniki do przedszkola – powiedziała Pola z uśmiechem. – Dla pani Misi w prezencie. Coś mi się wydaje, że jej podobizna wraz z dorysowanym sercem była w tym kartoniku.

Maciej jęknął.

– Niestety, nie zajrzałam do środka, choć sama pomagałam jej zawiązywać kokardkę na opakowaniu.

– Mam przechlapane – wydukał ojciec.

– Oj tam, oj tam. Albo przechlapane, albo otwierają się przed tobą zupełnie nowe możliwości. A jak mi powiedziała Marta, pani Michalina jest miękka i ciepła, i nieprawdopodobnie słodka.

– Młoda damo, przypominam ci, że rozmawiasz ze swoim ojcem! – Maciej próbował ją strofować, ale po chwili nie wytrzymał i parsknął śmiechem.

– Przecież już za chwilę będę dorosła – przypomniała mu Pola.

– Wychowałem potwora. – Pokręcił głową.

– Powiem ci w sekrecie, że matka też tak twierdzi.

– Co z nią? – zaniepokoił się Maciej. – Widziałyście się?

– Nie. Dzwoniła. Z zupełnie niezrozumiałych dla mnie powodów zaprosiła do restauracji swoich znajomych, żeby świętowali ze mną urodziny. Ciebie nie zaprosiła?

– Nie – burknął tata.

Pola już dawno to zauważyła – samo wspomnienie matki sprawiało, że nawet doskonały nastrój taty błyskawicznie pikował ku… dołowi.

– Powiedziałbyś mi, prawda? – Spojrzała bacznie na ojca. – Nawet gdyby to miała być niespodzianka?

Przez chwilę ojciec patrzył uważnie na swoje dziecko.

– A chciałabyś, żebym ci powiedział?

– Tak. Wiesz, że ja jestem z tych, co lubią niespodzianki. No ale nie te od mamy...

Przez chwilę Maciej milczał. Pola poczuła przyspieszone bicie serca. Może mama postanowiła jej jednak zrobić niespodziankę? Może dlatego tak nalegała, żeby urodziny odbyły się właśnie w tej restauracji, bo zaprosiła ojca, Martę, może nawet Kornela i innych jej przyjaciół? Może po prostu chciała jej sprawić przyjemność? I to, że tata jej o wszystkim powie, popsuje jej radość z tego wszystkiego? To nawet brzmiało sensownie.

– Tato… Jeżeli mama planuje dla mnie imprezę niespodziankę, to powiedz mi tak, żebym nic nie wiedziała, ale jednak tam poszła. – Wyczekująco spojrzała na ojca.

Niestety Maciej zdawał się zatroskany. Nie miał charakterystycznych dla siebie iskierek w oczach, gdy coś kombinował, by jej sprawić radość. Wiedziałaby.

– Nie, Pola – wyszeptał w końcu. – Niestety nic nie wiem o niespodziance. Mama po prostu zarezerwowała restaurację, ale nie mam pojęcia, kto tam ma być.

– Nie pójdę – westchnęła Pola.

– Urodziłaś się w Wigilię nad ranem. Będziesz miała osiemnaście lat, więc nie mogę cię zmusić.

– A chciałbyś, bym tam poszła?

– Nie – powiedział szczerze Maciej. – Chciałbym, by Wigilia była naszym czasem. I wiesz co? Pokażę ci jeden prezent.

– Ale ja nie chcę! – zaprotestowała dziewczyna.

– Chcesz! – przekonywał ją tata.

– Nie chcę! – śmiała się Pola.

– Nawet nie wiesz, że chcesz! Zaraz się przekonasz…

Wyciągnął z górnej półki w szafie trzy pakunki. W każdym z nich była poskładana identyczna świąteczna piżama i para grubych skarpet w renifery. Wszystko w rozmiarach odpowiednich dla mężczyzny, młodej kobiety i czteroletniej dziewczynki.

– Nie chciałam wiedzieć… – Pola przytuliła się do ojca, udając obrażoną.

– Wiem, ale musiałem ci to pokazać. Tak właśnie sobie wyobrażam święta i twoje urodziny. Będziemy siedzieć w tych piżamach i robić to, na co będziemy mieli ochotę.

– Cudownie, tato. – Uśmiechnęła się. – A swoją drogą, mógłbyś zmienić już tę skrytkę na prezenty. – Dziewczyna wskazała na szafkę. – Od lat chowasz je właśnie tam.

– Skąd wiesz? – zaniepokoił się Maciej.

– Któregoś roku odkryłam przez przypadek. Och, jaka ja byłam wściekła! Ja nigdy nie chcę wiedzieć, co dostanę. Zdecydowanie wolę niespodzianki… I potem na wszelki wypadek w terminie przedświątecznym w ogóle do tej szafki nie zaglądam. Ale pewnie za chwilę Marta też odkryje twoją kryjówkę.

– Żadnych tajemnic nie można mieć przed tymi bachorami. – Maciej z dezaprobatą pokręcił głową.

– Żadnych – przyznała Pola.

– Prawie żadnych… – Ojciec się zamyślił.

– Chciałbyś mi coś powiedzieć? – zaciekawiła się.

– Ja? No w sumie… Marta organizuje mi randkę z panią Michaliną. – Uśmiechnął się. – I choć wcześniej zupełnie o tym nie myślałem, to kiedy ona zaproponowała pani przedszkolance w moim imieniu drinka…

– Tato!

– No mówię ci, że za szybko dorastacie i ja nie jestem na to gotowy. Nawet Marta.

– Chyba masz rację. Myślę, że po tym prezencie, który dzisiaj pani Michalina dostała od Marty, z pewnością skorzysta z propozycji drinka. Daj tylko znać, kiedy mamy się urwać z domu.

– Ty już niedługo będziesz mogła legalnie pić drinki, więc w niczym mi nie przeszkadzasz.

– Tato, to przecież randka!

– A to nie można tak… no, rodzinnie? Kurczę, już nic z tego randkowania nie pamiętam. Dawno na żadnej nie byłem. – Zamyślił się.

4.

Właściwie to nie pamiętał, by kiedykolwiek chodził na randki. Oczywiście w ramach wszechstronnej edukacji swoich córek oglądał z nimi komedie romantyczne i wiedział, że mężczyźni zapraszają kobiety na drinka czy na kolację, i zdawał sobie sprawę, czym jest randka. No ale on nigdy tego nie robił. Zupełnie nie wiedział, skąd Marta wykombinowała tę historię. O nim, o Justynie i o drinku.

Z byłą żoną poznali się na imprezie sylwestrowej u wspólnych znajomych. Oboje studiowali, ledwo wiązali koniec z końcem i na drinki czy restauracje zwyczajnie nie było ich stać. Potem zamieszkali razem, urodziła się Pola, a Justyna zaczęła intensywnie pracować, więc też nie chodzili na randki.

A w ogóle to on zupełnie nie wiedział, czy ma ochotę na coś takiego, jak randka. W zasadzie podejrzewał, że nie ma. A nawet był tego pewny. Mógł się spotkać, pogadać, ale nie miał pomysłu o czym. No z Michaliną to mógłby o tym strychu rozmawiać. O tym, jak z tego jednego szaroburego pokoju zrobić dwa śliczne pomieszczenia. Jedno dla Pszczółek, a drugie dla Ważek. Na to dla Pszczółek już miał pomysł. Spodoba się pani Misi. Na jednej ścianie przyczepi takie kosze w paski. I gdy ktoś do niego wejdzie, będzie wyglądał jak pszczółka. W tych koszach będą trzymane zabawki. Miał prawie wszystko rozrysowane, tylko trzeba było to pokazać. Ale w tym celu musieli się specjalnie umówić, by mieć czas wszystko obgadać. By mogli usiąść przed komputerem, bo przecież istniała taka ewentualność, że trzeba będzie jeszcze coś na bieżąco zmieniać w projekcie.

Czy to też była randka? Przecież umawiał się z różnymi swoimi klientami i klientkami i nigdy tak tego nie traktował. Kiedyś Pola powiedziała mu, że na pewno niektóre kobiety tak to odbierały, tylko on zupełnie tego nie dostrzegał. Czasem wydawało mu się, a nawet był przekonany, że jego starsza córka zdecydowanie była od niego życiowo dużo mądrzejsza.

O ile byłoby łatwiej, gdyby miał jedną żonę od początku do końca. Ale nie taką, jaką miał. Zdawał sobie sprawę, że bez Justyny był szczęśliwszy. Ułożył sobie życie z dziewczynkami po swojemu i było im razem dobrze. Rysą na tym życiu były chwile, gdy Justyna sobie przypominała, że ma dzieci, a na dodatek chciała mu te dzieci zabrać. Wiedział, że tak naprawdę dla niej Wigilia czy święta były nieistotne. Nigdy też nie przykładała wagi do urodzin czy imienin, więc tym bardziej dziwił się jej desperackim staraniom, by spędzić z córką Wigilię.

– Dzień jak co dzień – mówiła zawsze. – Gdybyś mnie na ten spacer wywlókł dzień wcześniej, urodziłabym dwudziestego trzeciego. Gdybym siedziała w domu, Pola miałaby urodziny w Boże Narodzenie. Co za różnica, kiedy kto przyszedł na świat? I tak tego nie pamięta. Bardziej istotne jest to, kiedy z tego świata odejdzie.

Justyna bała się śmierci, podobnie jak starości. Nie przyznawała się nigdy do swojego wieku. Pola w towarzystwie innych osób musiała się do niej zwracać po imieniu. Dlatego Maciej zupełnie nie rozumiał, co się stało w tym roku, bo jego była żona nagle chciała pokazać światu, że jest dobrą matką osiemnastoletniej córki. A może zmądrzała? Może nie miała w tym żadnego celu, tylko chciała zrobić Poli przyjemność? Brał taką ewentualność pod uwagę. Wierzył, że ludzie się zmieniają.

Nagle ktoś zadzwonił do drzwi. Poszedł otworzyć. W progu stał Kornel i energicznie wycierał swoje zaśnieżone buty o wycieraczkę. Lubił tego chłopaka. Pola przy nim częściej się śmiała i była bardziej otwarta, wesoła. Miała ochotę na wiele rzeczy, a nie tylko zaszywała się w swoim pokoju z telefonem w dłoni.

– Pierogi przyszedłem lepić – poinformował Kornel od progu. – Mama powiedziała, że ma się pan nie martwić, bo oprócz makowca dostanie pan śledzie. Mama wie, że Pola nie je ryb i mięsa i będzie pan poszkodowany. A mama robi takie pyszne…

– Dzięki, Kornel. To miłe z waszej strony. – Uśmiechnął się. – A pierogi z czym?

– Z kapustą i grzybami.

– Tak, tato, kuchnię posprzątamy. – Ze swojego pokoju wyłoniła się Pola.

– Ufff. To najważniejsze. – Roześmiał się. – Dobrze, to wy sobie gospodarzcie, a ja pojadę po Martę. Może potem jeszcze skoczymy na ostatnie zakupy, choć centrum handlowe przed świętami przeraża mnie okrutnie. Zatem pewnie wrócimy późno.

*

W przedszkolu zostały już tylko Marta i pani Michalina. Kiedy Maciej je zobaczył, gdy siedziały pochylone nad jakąś wyklejanką, od razu poczuł się wyrodnym ojcem. Zaraz jednak mu przeszło…

– Tatusiu, ale było super! Byłam dzisiaj sama! – zawołała ucieszona Marta, wybiegając mu na spotkanie, kiedy tylko wszedł do przedszkola.

– Cały dzień byłaś sama? – przestraszył się.

– Niestety nie. – Dziewczynka pokręciła głową. – Na początku były inne dzieci, ale potem już byłam sama.

– To jesteś z tego powodu zadowolona czy nie? – nie rozumiał.

– Nie – powiedziała dziewczynka.

Maciej się zmartwił. Jednak kolejny raz zawalił.

– Jestem niezadowolona, że nie byłam sama od rana. Ale jak jutro mnie przyprowadzisz, to może będę. Jutro nikt nie przychodzi, tylko ja i pani Michalina. Zaraz musisz mnie zapisać.

– Ale może pani Michalina chce sobie odpocząć?

– Co ty, tata?! Przed świętami w domu będzie ciężko pracować, a tutaj będziemy razem odpoczywać. Mamy nawet leżaki do leżakowania. I zapalimy taką lampkę, która będzie nam świeciła prosto w oczy, i będziemy udawać, że jesteśmy na słonecznej wyspie.

W tym momencie pojawiła się pani Michalina.

– Dzień dobry!

– Pani Michalino, ja bardzo przepraszam, że tak późno…

– Ależ naprawdę nie szkodzi – powiedziała nauczycielka. – Dziękuję za prezenty. – Uśmiechnęła się uroczo.

– Coś czuję, że pani dostała pierniczka, którego robiłem pod dyktando mojej córki… – Zakłopotany Maciej nie wiedział, gdzie ma podziać wzrok.

– Zastanawiałam się chwilę, kogo on przedstawia. – Roześmiała się. – Ale Marta szybko mi to wytłumaczyła.

– Duże podobieństwo.

– Ogromne.

– Mówiłam tacie, że jesteś miękka – powiedziała Marta. – A dzisiaj to cała pachniesz piernikami. Tata, chodź! – Złapała ojca za rękę i pociągnęła go w kierunku Michaliny.

– Co ty, dziecko, robisz?

– No chcę, żebyś powąchał! – Przytuliła się do pani Michaliny i pociągnęła noskiem. – O! Zrób tak samo.

Zupełnie nie wiadomo jak, ale Maciej zbliżył się do szyi Michaliny. Natychmiast poczuł aromat świąt. Faktycznie nauczycielka pachniała pierniczkami.

– Pachnie pani jak Gwiazdka – stwierdził. – W sensie pachnie pani świętami i takim ciepłem… Poczułem się przez chwilę jak w domu rodzinnym. U mamy. – Uśmiechnął się.

– Dzisiaj rano, zaraz przed wyjściem do pracy, z szafy wysypała mi się na głowę przyprawa do piernika. – Michalina spuściła oczy. – Nie zdążyłam umyć włosów, bo tuż przed świętami jestem w przedszkolu tylko ja i nie chciałam, by dzieciaki czekały.

– Nie wiedziałem, że przyprawa do piernika tak dobrze robi włosom.

– Tata, zapisałeś mnie już? – niecierpliwiła się Marta.

– Martuś, ale pani Michalina nie będzie specjalnie dla ciebie tutaj jutro przychodzić. Może zrobimy jej przyjemność i jutro będzie miała wolne?

– Przyjemność? – zdziwiła się Marta. – My jej wtedy zrobimy nieprzyjemność! Ogromną nieprzyjemność!

– Panie Maćku, nie ma problemu. Ja i tak jutro tutaj będę, bo chcę wszystko dobrze wywietrzyć i jeszcze raz spojrzeć, co jest do zrobienia. Marta będzie dla mnie miłym towarzystwem. A chyba dla niej bycie jedynym dzieckiem w przedszkolu to wyjątkowa atrakcja.

– Zapisz mnie, tato! – poprosiła Marta.

– No dobrze. Zapisuję.

– Super! Rano przyprowadzi mnie Pola, a potem ty mnie odbierzesz – zarządziła dziewczynka.

– Poradzi sobie w życiu, prawda? – Maciej mrugnął do pani przedszkolanki.

– Bez wątpienia – zgodziła się pani Misia.

– A może gdy przyjdę po Martę, znajdzie pani chwilę… Jutro nie mogę, ale może w środę?

– Na drinka? – upewniła się Marta.

– No może nie na drinka… – Maciej uśmiechnął się do córki. – Ale może przejrzymy razem projekty tego strychu? W środę będę już mógł pani coś pokazać.

– Z przyjemnością! – Michalinie zaświeciły się oczy. – Myślałam, że pan o tym zapomniał, bo rozmawialiśmy tak niezobowiązująco…

– Nie zapomniałem, skądże! Jak ja się do czegoś zobowiązuję, nawet niezobowiązująco, to dotrzymuję słowa. Nie wiem, co musiałoby się wydarzyć, żebym nawalił… No ale nie będę się już reklamował… W każdym razie będzie mi bardzo miło, jeśli znajdzie pani chwilkę. Mam sporo fajnych pomysłów, które chciałbym z panią obgadać.

– Cieszę się na to spotkanie – powiedziała nauczycielka z uśmiechem.

– Ja też, nie mogę się doczekać pani reakcji na to, co przygotowałem.

– Zdążę zmyć z włosów przyprawę do piernika.

– Nie trzeba, pięknie pani pachnie – wypalił Maciej i zaraz trochę się zmieszał, ale mimo wszystko dodał: – Tak jak wszystko powinno pachnieć w święta. Chyba za tym tęsknię…

*

Cały wieczór czuł zapach pierników. Kardamon mieszał się z wanilią, cynamonem i aromatem skórki pomarańczy. Miał wrażenie, że pachniały nimi jego dłonie, sweter, koszula, a potem poduszka, na której spał. Nie mógł się pozbyć tego zapachu, ale czy chciał? Zupełnie nie! Chciał go zachować jak najdłużej… najlepiej na zawsze. Był nim odurzony. Wprowadzał go w taki zupełnie mu dotąd nieznany stan szczęścia. A może znajomy, tylko dawno przez niego zapomniany?

Zamknął oczy i uśmiechnął się sam do siebie. Był przekonany, że wszystko idzie w dobrym kierunku. Nie wiedział jeszcze, jaki będzie to kierunek i dokąd los go zaprowadzi. Miał jednak wrażenie, że to zmiany na lepsze. Że to nieprzewidywalne do tej pory życie szykuje dla niego coś, z czego będzie bardzo zadowolony i świat wokół niego również. Bo ten świat był dla niego najważniejszy – Pola, która skończyła lepić pierogi i zamknęła się w swoim pokoju, oczywiście wcześniej nie uprzątnąwszy kuchni, i Marta, która spała już w swoim łóżku, przykryta kocem w renifery. Jego mały świat… Do tej pory wydawało mu się, że niczego więcej nie potrzebował…

Założył słuchawki i włączył playlistę. Dziwnym trafem proponowała mu piosenki, których na co dzień słuchała jego córka. Był na czasie z muzyką młodzieżową i nawet z tego zalewu przekleństw, który serwowali zbuntowani artyści, udawało mu się wydobywać głębszy sens i przesłanie. Słuchając trójmiejskiego muzyka, Rocha, wszedł do kuchni. Nie miał pojęcia, od czego zacząć. Wszędzie była mąka. A na dodatek ta mąka na pierogi się jakoś bardziej kleiła… „Tato posprzątamy” – przypomniał sobie słowa córki i parsknął śmiechem. W słuchawkach zaraz po Rochu usłyszał Budkę Suflera. „Nie wierz nigdy kobiecie”. Nigdy nie zrozumie algorytmów Spotify. Nucąc, zabrał się za sprzątanie.

Przeklęta mąka. Lepiła się do wszystkiego. Chwilowo był nawet zły na córkę, że złamała daną mu obietnicę. Czuł, że musi wszystko posprzątać tego dnia, by złość na nią przeszła mu do rana. Jeszcze by powiedział zbyt wiele i potem żałował. No nic…

„Już taki jestem zimny drań” – usłyszał w słuchawkach. Z tym się zupełnie nie zgadzał i brudnym od mąki palcem dotknął ekranu komórki, by puścić następną piosenkę. Kacperczykowie śpiewali, że dziękują rodzicom za kasę na szlugi i korepetycje, a Maciej się autentycznie wzruszył. Wolałby Poli nie dawać kasy na głupoty, ale wiedział jak jest. Zdawał sobie sprawę, że nie ochroni jej przed całym światem, musiał więc wierzyć, że wychowa ją tak, by sama umiała dobrze wybierać. Chyba nawet w tym temacie odniósł sukces…

Uśmiechnął się sam do siebie. Przetarł ponownie już zupełnie czysty kuchenny blat i puścił piosenkę raz jeszcze.

Rozdział 7

21 grudnia, wtorek

1.

Dobry wieczór! Czy u was też biało? Obiecywałem, że gdy tylko minie pełnia, pogoda się zmieni. Jest szansa na białe Boże Narodzenie! Dzisiaj jest wtorek, 21 grudnia. Za nami 355 dzień w roku! Zobaczcie, ile nocy już sobie towarzyszymy. Bardzo wam za to dziękuję.

Księżyc zaszedł rano o 9.50, a pojawił się ponownie na niebie o 17.09. Znowu jest „garbaty”, ale tym razem go ubywa. Oświetlona część się zmniejsza i zmierzamy w stronę nowiu.

Pewnie was nie zdziwi stwierdzenie, że Księżyc zawsze mnie fascynował. Czy gdyby ktoś wam zaproponował podróż na Księżyc, skorzystalibyście? Ja, mimo swojej fascynacji, długo musiałbym się zastanawiać. Gdybyście to rozważali, to wam powiem, że czysto hipotetycznie taka podróż samochodem trwałaby 130 dni, rakietą – 13 godzin, a jeśli poruszalibyście się z prędkością światła, to zajęłoby wam to jedynie 1,52 sekundy. To jaki środek lokomocji wybieracie?

Księżycowym znakiem zodiaku jest Rak. A ja ze swojej strony chciałbym wszystkim Wodnikom powiedzieć, że dostaną wiadomość, na którą długo czekali, choć nawet nie zdawali sobie z tego sprawy.

Strzelce natomiast uzyskają pomoc, ale z zupełnie innej strony, niż można się było tego spodziewać. Nie bójcie się mówić o problemach. Szczerość przede wszystkim. Chociaż… czasem budujemy sobie własny wizerunek, który nie ma nic wspólnego z prawdą. I czujemy się doskonale w tej iluzji, jednak po jakimś czasie wstajemy pewnego dnia rano i zastanawiamy się, kim my właściwie jesteśmy. Takie dwie twarze to domena Bliźniąt. Powiem wam, że coś w tym jest, bo każdy z nas ma w sobie takich bliźniaków…

Noc mruży swoje oko, bo przecież Księżyc jest okiem nocy, a teraz go ubywa. Może dlatego bardziej boimy się w mroku, bo zdajemy sobie wreszcie sprawę, że ktoś poza gwiazdami patrzy na nas z góry? I nie mam tu na myśli Pana Twardowskiego.

Pewnie nie wiecie, ale było to tak… Słońce zakochało się w Księżycu. Nie ukrywało zupełnie swoich uczuć, ale Księżyc nie wierzył w szczere intencje Słońca. Zaproponował, że jeśli dostanie w prezencie szatę, która będzie na niego pasowała, z przyjemnością poślubi Słońce. Zabrało się ono zatem do pracy. Postanowiło przygotować najpiękniejszą szatę w całej galaktyce. Przygotowania trwały latami, ale prezent okazał się, niestety, zbyt mały. Zakochane Słońce przygotowało drugą szatę, która również nie pasowała. Potem jeszcze jedną i jeszcze jedną… Za każdym razem ubranie było zbyt duże lub zbyt małe. Teraz Księżyc chudnie, ale Słońce o tym nie wie i szyje kolejną szatę… Wciąż próbuje zdobyć serce ukochanego, ale nigdy mu się nie uda spełnić jego oczekiwań… Trochę to smutne, prawda? Chociaż nie sposób odmówić determinacji Słońcu, które nadal się będzie starać, od nowiu do pełni. I tak do końca świata…

Posłuchajmy więc tym razem o słońcu. Duński duet Laid Back i Sunshine Reggae – mam nadzieję, że wprowadzi was w doskonały nastrój. Zostańcie ze mną do zachodu Księżyca.

2.

Dorota siedziała w fotelu, słuchając Księżycowej audycji. Wokół niej leżała sterta książek kucharskich i zeszytów z przepisami, które należały jeszcze do jej babci i prababci. Na różnokolorowych samoprzylepnych karteczkach zapisywała drobnymi literami poszczególne punkty. Niektóre wykreślała, do innych dodawała wielkie znaki zapytania albo wykrzykniki. Robiła listę. A właściwie kilka list.

Wokół niej panował bałagan. Miała wrażenie, że z tych karteluszków mogłaby sobie uszyć kreację na święta. We wszystkich kolorach tęczy.

Na różowej karteczce zapisała listę prezentów. Liczyła na palcach, czy o nikim nie zapomniała. Nigdy jej się to nie zdarzyło, ale pewnie dlatego, iż zawsze przywiązywała do tego ogromną wagę. Mąż, dzieciaki, babcia, dziadek… Jej brat i bratowa, bo choć nie spędzali z nimi świąt, wypadało wysłać jakiś drobiazg. Na zielonej karteczce, ze sprawami do załatwienia, jeszcze przed świętami dopisała drukowanymi literami: POCZTA.

Naprawdę pilnowała, by nikogo nie pominąć w tym świątecznym szale. Planowała również jeden prezent dodatkowy, neutralny, bo nie wiadomo, czy ktoś nie przyjdzie niezapowiedziany. Kupiła piękny kubek z motywem świątecznym. Już go nawet zapakowała, by nic nie zostawiać na ostatnią chwilę.

W tym roku mieli być w Wigilię sami – ona, Mieczysław i dzieciaki. Pierwszy raz w tak niewielkim gronie. Zawsze było ich przy stole więcej, ale jej brat postanowił spędzić święta z teściową.

Choinkę chyba będą stroić w piątek. Zawsze robili to dopiero w Wigilię, ale może nie warto z tym czekać, skoro później jeszcze tyle rzeczy do zrobienia. A może jednak w Wigilię, bo tak nakazywała tradycja? A Dorota była ogromną tradycjonalistką – dwanaście potraw, prezenty po wspólnej wieczerzy, siadanie do kolacji dokładnie wtedy, gdy na niebie pojawi się pierwsza gwiazdka, a pod białym obrusem koniecznie musiało się znaleźć sianko. Na pasterkę nie lubiła chodzić, bo zawsze wieczorem było jej zbyt zimno, ale tradycja zobowiązywała. No ale robiła to, odkąd tylko pamiętała i nawet sama przed sobą nie przyznawała się, że tego nie lubi. Owszem, kochała odświętny klimat bożonarodzeniowego kościoła i mocny dźwięk organów, gdy stary organista śpiewał, że moc truchleje. Ale nie uśmiechało jej się wychodzenie z domu w wigilijną noc, marzyła wtedy, by zaszyć się pod kocem i wpatrywać w migocące lampki na choince. I robić nic… a nie pędzić z tym życiem do przodu.

To właśnie jedna z tych karteczek zapisana była notatkami, o czym nie wolno jej zapomnieć w święta. Bo przecież gdyby zapomniała, to zawaliłby się świat. Nie mogła sobie pozwolić na to, by z czymś nawalić. Pasterka znajdowała się na pierwszej pozycji. Czy Dorota była religijna? Niespecjalnie. Ale wyjście na pasterkę nie miało podłoża religijnego. Było po prostu tak oczywiste, jak oddech.

Kolejna karteczka dotyczyła tego, że powinna wstawić pranie. Bo jeżeli go nie wstawi, to białe koszule Mietka i Julka nie wyschną. A przecież do spotkania przy wieczerzy wigilijnej musiała być biała koszula. Na szczęście aksamitna sukienka córki była wyprana i wisiała w szafie. A co ona włoży? Jeszcze się nad tym nie zastanawiała. Sobą zawsze zajmowała się na samym końcu, najpierw musiała zadbać o innych.

Kolejna karteczka to ta z potrawami na wigilijny stół. To nic, że od zawsze były takie same. Chociaż czasem pozwalała sobie na odstępstwa i robiła jakieś eksperymenty. Ale najlepiej schodziło to, co zawsze. Pod tym względem jej bliscy byli naprawdę nudni.

Lista zakupów była najdłuższa, a szczegółowy harmonogram przedświątecznych przygotowań, w zasadzie rozpisany co do godziny, zajmował dwie kartki formatu A4, złączone czerwonym spinaczem.

Nie angażowała w te prace rodziny, gdyż uważała, że po prostu sama wszystko zrobi najlepiej. Chciałaby czasem, by jej pomogli, ale jeśli musiałaby im krok po kroku tłumaczyć od początku… No po prostu wolała sama wszystkim się zająć. Bo potem i tak by poprawiała po nich. Przecież pewnie zrobiliby to nieidealnie albo przynajmniej nie tak, jak ona tego oczekiwała.

Tak samo było z ubieraniem choinki. Dlaczego oni nie zdawali sobie sprawy, że duże bombki mają być na dole, a małe u góry? Przecież to było takie ważne! Albo to, że łańcuch ze światełkami powinien być równo rozłożony na całym drzewku. Czy tylko ona to widziała, że jeżeli jest nierówno, niestarannie, to jest po prostu brzydko? A w święta wszystko powinno być idealne, bo czeka się na nie przecież cały rok!

Zamknęła na chwilę oczy. Była naprawdę zmęczona. Za dużo tego wszystkiego na głowie. Miała ochotę rzucić swoim telefonem o ścianę. Zupełnie niepotrzebnie odebrała go wieczorem. Myślała, że ktoś dzwoni z życzeniami, a to jakiś rodzic chciał się użalać na system oświaty. Oczywiście, wszystko, o czym mówił, było prawdą, ale ona musiała się stosować do rozporządzeń i ani na system, ani na swoją dyrekcję nie miała żadnego wpływu.

Wdech, wydech… Otworzyła oczy, bo przypomniała sobie, że jeszcze trzeba kupić choinkę. To też co roku było na jej głowie. Bo, jak wiadomo, choinki są różne, a ona zawsze miała obraz takiej wymarzonej. Nawet raz udało jej się taką wybrać. W całym swoim dorosłym życiu tylko raz…

Musiała zatem pojechać razem z Mietkiem po choinkę, bo bała się, że on wybierze taką brzydką, że jej popsuje całe święta. Kiedyś tak było, chyba cztery lata temu. Dorota była mocno zaziębiona i naprawdę nie mogła tego dopilnować. Specjalnie wtedy w Wigilię usiadła tyłem do choinki, by jej nie widzieć. Rozebrała ją już w sylwestra, bo nie mogła na nią dłużej patrzeć. A potem przez cały rok czuła się tak, jakby świąt nie było.

Od tamtej pory zawsze kupowała jodły. Były ładniejsze i tak szybko się nie obsypywały. I zawsze miały idealny kształt. Jak z bajki. Nie rozumiała, dlaczego dzieciaki niechętnie ubierały tę choinkę. Przecież to powinna być frajda dla całego domu! W filmach zawsze wszyscy się śmiali, żartowali i stroili choinkę przyniesionymi ze strychu ozdobami, a u nich na hasło „ubieramy choinkę” każdy nagle miał ważniejsze sprawy na głowie.

Ona też miała stare ozdoby. Jeszcze po babci. Szklany aniołek zawsze wisiał po prawej stronie. Po lewej była wielgachna ręcznie malowana bombka, lekko uszkodzona, ale miała do niej ogromny sentyment. Dorota bardzo dbała o to, by wszystko było tak, jak zawsze. Jak wiele, wiele lat temu.

Dopisała na karteczce z zakupami, że trzeba kupić szpic. W ubiegłym roku stary się stłukł i jakby nie kupiła, nie byłoby w ogóle. Przecież musiał być!

Naprawdę nie rozumiała, dlaczego nikt w jej domu nie lubił ubierać choinki. Chociaż, jak sama musiała się przyznać, nie było to frajdą nawet dla niej, mimo iż włączała kolędy zespołu Mazowsze (takich zawsze słuchało się w jej domu) i zabierała się do strojenia. Kochała święta, ale od lat jej przygotowaniami rządziło poczucie obowiązku. Czuła się zobowiązana wobec siebie, bliskich i tradycji rodzinnych, by wszystko przygotować jak najlepiej. A musicie wiedzieć, że Dorota miała ogromne wymagania. W szkole podobnie – dość spore wobec swoich uczniów, ale największe wobec samej siebie. I bardzo rzadko spełniała swoje oczekiwania. W zasadzie nie zdarzało jej się to wcale.

Rodzina jej nie pomagała. Nie potrafiła ich do tego zachęcić. Nie rozumieli jej walki o to, by było idealnie. Szkoda tylko, że ani przez chwilę nie zastanowiła się nad tym, że idealnie dla jej męża nie wiązało się z tym, że szpic znajduje się na środku choinki. Idealnie dla jej dzieci nie wiązało się z powieszeniem bombki po babci po lewej stronie. A to, czy na stole leżał biały obrus czy kremowy, wszystkim domownikom było zupełnie obojętne. Gdyby Dorota dowiedziała się o tym wszystkim, byłaby zdumiona.

Ona się starała ze wszystkich sił i już nawet nie wymagała nic od nich. Robiła, co mogła, by wszystko było zapięte na ostatni guzik. Trochę było jej przykro, że była niedoceniana, ale próbowała o tym nie myśleć. Nie spodziewała się jednak, że żal z tego powodu wybuchnie w najmniej oczekiwanym przez nią momencie – kiedy wszystko wreszcie zdawało się idealne i perfekcyjne.

Gdyby ktoś spojrzał na nich przez okno ich mieszkania, zobaczyłby właśnie taką filmową rodzinę. Uśmiechniętą i zadowoloną ze wszystkiego. Ale to już za chwilę, za kilka dni… Aktualnie Dorota walczyła z karteczkami i nie mogła sobie przypomnieć, do czego zwykle wykorzystywała tę białą. Z pewnością do czegoś, ale do czego?

– Zrobić jakieś zakupy? – zapytał Mieczysław.

– Nie. Wszystko zrobię sama. – Pokręciła głową, przygryzając ołówek.

– Może chociaż jakieś napoje kupię? Nie będziesz musiała dźwigać.

– Napoje? Dobrze. Mógłbyś jeszcze wędlinę kupić. Ale pamiętaj, musi być taka różowa i świeża. Najlepsza jest taka, która ma niezbyt dużą warstwę tłuszczyku wokół… Wiesz co, wędliny nie kupuj. Załatwię to.

– Dobrze, może tak będzie lepiej. Jeszcze kupię nie taką, jak trzeba i będziesz niezadowolona.

– Jasne – zgodziła się Dorota. – Kupię.

Zupełnie nie wiadomo kiedy, zasnęła w fotelu. Śniły jej się idealne święta. Tylko nie wiedziała, dlaczego w te święta była zupełnie sama. Wszystko było, jak chciała. I bombki po właściwych stronach i łańcuch świetlny ułożony równo na symetrycznym świerku. Ale nie było jej bliskich. Pewnie pochowali się w swoich pokojach.

Obudził ją jej głos, gdy wołała męża.

– Wszystko w porządku? – Przyszedł po chwili, zaspany.

– Tak, zasnęłam.

– Chodź już do łóżka.

– Tak, zaraz przyjdę.

Posprzątała bałagan na stole, włączyła zmywarkę i zamiotła jeszcze raz zupełnie czystą podłogę. Dopiero potem poszła do łazienki, umyła się i przebrała w piżamę. Nawet nie pamiętała, jak dotarła do łóżka, była tak zmęczona.

3.

Wincentyna obudziła się dość późno. Chociaż, jakby nie patrzeć, dochodziło południe i była zaskoczona, że nie spała do czternastej, jak to jej zdarzało się zazwyczaj.

Oczywiście i Krystyna, i Jagoda próbowały ją wołać na śniadanie, ale zupełnie bezskutecznie. Wincentyna kategorycznie odmówiła jakiejkolwiek rozmowy na temat późnego wstawania i porannego śniadania. Nawet namowy na pyszną kawkę pozostały bez echa.

Kiedy wstała i ubrała się, po raz pierwszy odczuła brak balkonu. Przecież zawsze wychodziła na spacer. No nic, będzie musiała nabrać nowych przyzwyczajeń, aczkolwiek kiedy się ma …siąt pięć lat, bywa to trudne.

Okryła się szydełkową chustą od córek. Był to ubiegłoroczny świąteczny prezent. Spojrzała uważnie na ścieg. Połowa chusty została zrobiona ciasno, ścieg był tak gęsty, że dzianina robiła się sztywna, a połowa luźno. Czyżby tym razem robiły ją razem? Jedna zaczęła, a druga skończyła? Wincentyna nie dowierzała temu, co widzi. Dobrze je wychowała, skoro po tylu latach potrafiły współpracować.

Otworzyła szafę i przez chwilę się zastanawiała, w jakim kolorze jeszcze nie ma chusty. Chyba w czarnym. Ale czarnej nie chciała, bo ta by się tylko do trumny nadawała, a – jak już dawno ustaliła – na to jeszcze było za wcześnie.

Okryła się jedną z najcieplejszych i największych, bo na zewnątrz temperatura zapewne była minusowa. Przez ogromne okna widziała drzewa przykryte grubą warstwą białego puchu. Wzięła swój czerwony telefon i z trudem zeszła na dół. Zawsze musiało minąć trochę czasu, zanim jej kości i stawy się rozruszają o poranku. O ile samo południe można nazywać porankiem.

Na dole siedzieli chyba wszyscy pensjonariusze i każdy oddawał się swoim ulubionym rozrywkom. Ku swojemu zaskoczeniu Wincentyna pamiętała ich imiona. Każdy z nich był wyjątkowy. Powiedziałaby nawet, że wszyscy byli dziwakami. Czy oni też ją tak postrzegali?

Jagoda układała pasjansa, niektórzy czytali, inni udawali, że czytają, a tak naprawdę przysypiali, a Zenon zupełnie się nie krył z tym, że śpi, co manifestował głośnym chrapaniem.

Jedna z kobiet, szczupła, z włosami upiętymi w ciasny kok, wyprostowana jak struna siedziała na krześle. Wincentyna nie widziała jej poprzedniego dnia. Kobieta miała na uszach ogromne słuchawki. Wyglądały dziwnie, otaczając jej drobną, starą, ale piękną twarz. Kobieta najwyraźniej bardzo przeżywała to, co słyszy, gdyż zamknęła oczy i poruszała rękami w rytm muzyki, jakby dyrygowała orkiestrą.

Wincentyna, wciąż trzymając stary czerwony aparat telefoniczny, chodziła po jadalni, robiąc przy tym trochę hałasu. Wszyscy, którzy zmrużyli na chwilę oko, momentalnie się obudzili.

– Ja pierdolę, a ta co z tym telefonem tak chodzi? – wyszeptała Jagódka na tyle głośno, by wszyscy mogli ją usłyszeć.

– Czeka na telefon od ukochanego – stwierdziła rozanielona jak zawsze Aniela. – Opowiadała mi wczoraj o nim. Przystojny, szarmancki…

– Ukochanego? – prychnęła Jagoda. – Przecież oni zawsze obiecują, że zadzwonią, i nic z tego nie wychodzi. Ja pierdolę, ile ja się w życiu naczekałam! – Machnęła ręką.

Przez chwilę z zainteresowaniem obserwowała Wincentynę, która w dalszym ciągu z telefonem pod pachą miotała się po pokoju. Kabel, który powinna włączyć do gniazdka, smętnie ciągnął się po ziemi. W końcu Wincentyna zrobiła miejsce na środku stołu, postawiła telefon tuż obok maselniczki i przez chwilę się w niego wpatrywała, po czym posmarowała sobie bułkę masłem.

Jagoda z dezaprobatą pokręciła głową i wyszła z jadalni.

*

– Nie żebym chciała się wtrącać… – powiedziała po dłuższym czasie Aniela. – Ale on nie zadzwoni. – Troskliwie pogładziła dłoń Wincentyny.

– Nie zadzwoni? – zdziwiła się Wicia, przeżuwając kanapkę.

– Nie – jęknęła smutno Aniela, a w jej oczach pojawiły się łzy.

– Jezu, ta znowu ryczy – westchnęła Tereska. – Ona zawsze jest taka uczuciowa.

– Czy mógłbym się wtrącić…? – zaczął nieśmiało Zenon.

– Nie! – powiedziała Aniela nad wyraz stanowczo. Zupełnie ta stanowczość do niej nie pasowała.

– Nie – dodała Wincentyna równie pewnym głosem.

Zenon wzruszył ramionami.

– Żeby potem nie było, że nie mówiłem… – burknął pod nosem, udając, że nic oprócz tabletu go nie interesuje.

– Obiecał, że zadzwoni, to zadzwoni. – Wincentyna podniosła wzrok i popatrzyła z wyższością na Anielę.

– A kiedy to obiecał? – zainteresowała się Sabinka.

– Nie pamiętam… – Rozłożyła bezradnie ręce. – Będzie już kilka lat.

– No to marne szanse – westchnęła Sabina.

Wincentyna przez chwilę siedziała z zamkniętymi oczami.

– A ty co, zasnęłaś? – zapytał Zenon. – Przecież dopiero wstałaś.

– Cicho, liczę – powiedziała. – Liczę, ile to już lat czekam. Będzie sporo. Obiecał mi to w czterdziestym piątym.

– Ja pier… – wyrwało się nad wyraz spokojnej i łagodnej Anieli.

– Kto z kim przestaje, takim się staje, he, he – skwitował Zenon. – Ale czy ja mogę się wtrącić?

– Nie! – zawołały jednocześnie Aniela i Wincentyna.

– No, żeby nie było… – Zenon podniósł rękę w obronnym geście.

Wincentyna przysunęła telefon do siebie i nadal wpatrywała się w niego. Aniela wpatrywała się w Wincentynę, a Zenon najwyraźniej chciał coś powiedzieć, ale – o dziwo – nie miał śmiałości. Kiedyś onieśmielała go Eleonora, która w końcu się wybrała tam, gdzie najbardziej chciała, a teraz dokładnie to samo robiła z nim Aniela.

– Jak mówił, że zadzwoni, to zadzwoni. – Wincentyna delikatnie pogładziła słuchawkę czerwonego telefonu.

Siedzieli we trójkę w milczeniu. Ciszę przerwały kroki Jagody, która nagle weszła z powrotem do jadalni.

– Ja pierdolę! – powiedziała głośno, kręcąc głową. – Może i byście się doczekali, gdybyście go w ogóle podłączyli.

– A chciałem się wtrącić – szepnął z wyrzutem Zenon.

Jagoda spojrzała na niego z wyższością, po czym zwinnym susem i zupełnie żwawo zanurkowała pod stół, a potem przeszła na czworakach przez całą jego długość, z niesmakiem spoglądając na nogi swoich współlokatorów. Podłączyła telefon do sieci i po chwili tą samą drogą wróciła. Wyszła, otrzepała kolana i z trudem się wyprostowała.

– Zenek, pocerowałbyś sobie skarpety – westchnęła, spoglądając na niego.

Chciał coś odpowiedzieć, ale właśnie w tym momencie czerwony telefon zadzwonił. Wincentyna złapała się za serce.

*

Wpatrywali się wszyscy w dzwoniący telefon.

– No odbierz! – nie wytrzymała Aniela.

– Ale że ja? – zdumiała się Wincentyna.

– No a kto, przecież to twój telefon. – Zenon wzruszył ramionami. – Łazisz z nim ciągle.

– Ja pierdolę, czeka na telefon od czterdziestego piątego, a kiedy wreszcie zadzwonił, to nie odbiera. – Jagoda z dezaprobatą pokręciła głową.

Wincentyna powoli podniosła słuchawkę.

– Halooo – powiedziała niepewnie.

W jadalni zapadła taka cisza, że można było usłyszeć oddechy pensjonariuszy, nawet tych, którzy zajmowali pokoje piętro wyżej. Wszyscy nachylili się w stronę Wici.

Po drugiej stronie kabla nikt nic nie powiedział.

– Halo! – Słuchawkę wyrwała Jagoda. – No halo! Jest tam kto?

– Dawaj, to mój telefon! – krzyknęła z wyrzutem Wincentyna. Powiedziała to na tyle stanowczo, że nawet Jagoda bez słowa oddała jej słuchawkę. – Halo?

– Dzień dobry. – Usłyszała delikatny dziewczęcy głos.

– Dzień dobry – odpowiedziała spokojnie. Spojrzała na siedzących przy stole i pokręciła głową. – To nie on – dodała bezgłośnie.

– Czy to telefon zaufania? – zapytała dziewczyna.

Słychać ją było dość dobrze, nawet gdy nie przykładało się ucha do słuchawki.

Wincentyna ze zdumienia szeroko otworzyła oczy. Zenon, Aniela i Jagoda kiwali głowami. Kobieta spojrzała na nich, marszcząc brwi.

– No tak, powiedz, że tak – wyszeptała Aniela.

– Tak – rzuciła do słuchawki, zaskoczona swoimi słowami Wincentyna. – Tak, ja jestem godna zaufania.

– To dobrze… – Rozmówczyni po drugiej stronie kabla najwyraźniej odetchnęła z ulgą. – Bo ja bym chciała z kimś porozmawiać… – zaczęła cicho.

Aniela poprawiła aparat słuchowy, który pisnął. Jagoda spojrzała na nią z dezaprobatą.

– Bo ja mam problem – powiedziała dziewczyna. – A w zasadzie same problemy. I zupełnie nie wiem, jak mam je rozwiązać. – Wszyscy zamienili się w słuch. – I chyba nie mam o tym z kim porozmawiać, więc postanowiłam zadzwonić tutaj.

4.

– Nie odpuszczę ci tej kolacji – zaznaczyła Justyna, rozmawiając z córką przez telefon. – Na święta przyjeżdża mój szef z Finlandii, bardzo chce cię poznać.

– A nie zastanawiałaś się, czy ja chcę poznać jego? – zapytała Pola.

– Nie bądź bezczelna! Czasami trzeba się nagiąć – powiedziała stanowczo matka.

– No właśnie, czasami trzeba się nagiąć – zgodziła się Pola. – Tylko dlaczego zawsze muszę to robić ja? Dlaczego uważasz, że będę wolała spędzać Wigilię i zarazem dzień moich osiemnastych urodzin z jakimś obcym facetem, a nie z moim ojcem i siostrą?

– I z matką – poprawiła Justyna.

– Mamo, jakoś do tej pory nie zależało ci na tym, żebym spędzała z tobą jakiekolwiek okazje. Do świąt czy urodzin miałaś stosunek wybitnie obojętny.

– Pola, ostrzegam! – wysyczała matka. – Jeżeli nie pójdziesz ze mną na tę cholerną kolację, zgotuję wam piekło… Odbiorę was ojcu – dodała przeraźliwie opanowanym tonem.

– Mnie już nie będziesz mogła komukolwiek odebrać. Za chwilę będę pełnoletnia.

– To odbiorę mu Martę. To go najbardziej zaboli – stwierdziła bezlitośnie Justyna.

– Mamo! – Pola była zdumiona zacietrzewieniem matki.

– Mam nadzieję, że teraz się zastanowisz. I gdy już zjawisz się na tej kolacji, będziesz się zachowywać przyzwoicie i nie przyniesiesz mi wstydu.

Justyna rozłączyła się bez słowa pożegnania, nie czekając na odpowiedź córki.

*

Kolejna kłótnia z matką. Pola miała dosyć. Wykręciła numer telefonu Kornela. Chciała się po prostu wygadać. Nie odbierał. Włączyła radio. Księżycowa audycja Klemensa Wiśniowieckiego. Lubiła go bardzo. Miał taki spokój w sobie i w jego świecie wszystko wydawało się piękne. Nawet niespełniona miłość Słońca do Księżyca…

– Strzelce natomiast uzyskają pomoc, ale z zupełnie innej strony, niż można się było tego spodziewać. Nie bójcie się mówić o problemach. Szczerość przede wszystkim – usłyszała.

Jeszcze raz sięgnęła po telefon. Kornel nadał nie odbierał. Napisała do niego kilka słów na Messengerze.

Kiedy scrollowała stare wiadomości, znowu się natknęła na wysłane przez przyjaciela zdjęcie przystanku autobusowego. Nie zastanawiała się długo. Przepisała ciąg cyfr na kartkę, po czym wybrała numer. Przez dłuższą chwilę nikt nie odpowiadał, nagle jednak usłyszała zachrypnięte „Halo”. Sądząc po głosie, telefon odebrała starsza pani.

– Dzień dobry, czy to telefon zaufania? – zapytała nieśmiało.

Po drugiej stronie słuchawki zaległa cisza, przerywana jakimś niezrozumiałym gwarem w tle.

– Tak – powiedziała po chwili kobieta. – Tak, ja jestem godna zaufania.

– To dobrze… – Dziewczyna odetchnęła z ulgą. – Bo ja bym chciała z kimś porozmawiać… Bo ja mam problem. A w zasadzie same problemy, i zupełnie nie wiem, jak mam je rozwiązać.

– Chętnie z tobą porozmawiam. Nazywam się Wincentyna, a ty jak masz na imię, moje dziecko?

– Pola.

– Co cię trapi, kochanie? Usiądź wygodnie i opowiadaj.

*

Pola opowiedziała o wszystkim. O rodzicach, o tym, że już dawno się rozstali. Dodała, że nawet ją cieszy, że rodzice nie są razem, bo w domu jest teraz spokojniej. Ale od pewnego czasu mama za bardzo chce się wtrącać w jej życie, a ona zupełnie nie jest do tego przyzwyczajona.

Opowiedziała również o tym, że Kornel nie odbierał telefonu i że tak naprawdę ma tylko jego. Oczywiście oprócz taty i Marty, ale siostra była za mała, by z nią poważnie porozmawiać, a ojciec i tak miał sporo na głowie, i nie można mu dokładać zmartwień.

Powiedziała też, że czasem jej się wydaje, jakby tego wszystkiego było za dużo i chciałaby po prostu zasnąć. Nawet jej przyszło do głowy, że chciałaby zasnąć na zawsze, ale stwierdziła, że wtedy ojciec będzie cierpiał, a więc też życie Marty się posypie.

Wyznała, że ma wrażenie, jakby niosła na plecach jakiś ogromny plecak, zwany życiem. I nikt jej nie pomoże w dostarczeniu tych wszystkich życiowych zmartwień i trosk do celu. Ale gdzie jest ten cel? Dokąd miała to wszystko zanieść? Nie miała pojęcia. Była pewna, że po prostu będzie to wszystko dźwigać tak długo, jak wytrzyma. A była tym wszystkim zmęczona. Bardzo zmęczona. I bała się, że jeszcze jedna drobna rzecz, a po prostu już nie da rady i stanie się tak, że ona upadnie, a z plecaka wysypią się wszystkie jej życiowe radości i smutki i znikną gdzieś w oddali. I wtedy zostanie tylko pustka. Nie będzie już niczego, ani zmartwień, ani radości. Nie będzie też jej…

5.

Wincentyna po kilkunastu minutach zakończyła rozmowę. Przez chwilę wszyscy trwali w milczeniu.

– Ja pierdolę – burknęła w końcu Jagoda.

– Ja też – wyszeptała Aniela. – Ja też…

– Co ty? – zdziwiła się Jagoda.

– No też… – Bezgłośnie dodała „pierdolę”.

– Nawet ja – zgodziła się Tereska.

– Musimy pomóc temu dziecku – zarządził Zenon. – A co do meritum, to ja też pierdolę. – Tym razem nawet on siedział skupiony i nie zaglądał do internetu.

– Za dużo klniemy – uznała Jagoda.

– Ohoho, i kto to mówi? – zwróciła uwagę Malwina.

– Musimy szefowej powiedzieć, żeby nam lepszy telefon kupiła.

– Ten jest dobry – oburzyła się Wincentyna.

– Nie, bo słychać tylko, kiedy się człowiek mocno do ciebie przytula – dodała Aniela.

– Ja tam się mogę przytulać – ochoczo zareagował Zenon.

– Za stara jest dla ciebie – powiedziała Aniela.

– W tym wieku to już się nie zwraca uwagi na wiek. Bierze się wszystko, co się rusza. – Irenka spojrzała na Wincentynę. – A nawet nie musi się ruszać…

– Irenko! – Do pokoju weszła Krystyna.

– Szefowa nie mówi, że nie mam racji, bo mam. Szefowa jeszcze zobaczy, jak to jest, kiedy będzie w naszym wieku.

– W twoim – poprawiła Malwina.

– Ty też jesteś w moim.

– Niekoniecznie…

– Przestańcie – przerwał Zenon. – Do mnie jest kolejka.

– Jaka kolejka? – zainteresowała się Irenka.

– Długa. – Uśmiechnął się z rozmarzeniem. – Kolejka kobiet chętnych się ze mną spotkać.

– Żartujesz chyba – prychnęła Sabinka.

– Nie. – Zenon pomachał tabletem. – Kolejka.

– To niby na co czekasz, skoro masz takie szalone powodzenie? – zapytała złośliwie Jagoda. – Jakoś tu żadnej narzeczonej nie widziałam.

– Czekam na to, aż Janek na chwilę wyjedzie. Wtedy będę miał wolny pokój.

– Tylko ja nie mam w planach wyjazdu. – Janek pokręcił głową.

– To trzeba ci coś zorganizować. – Zenon spojrzał na współlokatora. – Poza tym spotkam się z nimi po wizycie u kardiologa. Randki randkami, ale nie chciałbym jeszcze umierać. A one wszystkie młode…

– Znając ciebie, to marzysz o takiej śmierci – powiedziała Aniela. – Ale do rzeczy.

– Coś ode mnie chcieliście? – zapytała zrezygnowana Krystyna.

– Tak – stwierdziła Irenka. – Potrzebujemy nowego telefonu.

– Wcale nie – zaoponowała Wincentyna, jednak nikt nie zareagował na jej protest.

– Potrzebujemy telefonu – wtrącił się Zenon. – Takiego, co słychać głośno i wszyscy mogą rozmawiać.

– Jednocześnie – dodała Irenka. – Nawet Aniela.

– Właśnie – zawtórowała Tereska. – Wszyscy naraz.

– Czy wy czasem czegoś nie kombinujecie? – zainteresowała się zaniepokojona Krystyna, spoglądając wielce podejrzliwie na pensjonariuszy.

– Ależ w żadnym wypadku! – Jagoda położyła lewą ręką na sercu, a prawą podniosła w geście składania przysięgi.

– Janeczku?

Janek nie patrzył na Krystynę, unikał jej wzroku. On jeden zawsze mówił prawdę. Właścicielka Happy Endu wiedziała, że „w dochodzeniu” Janek był najsłabszym ogniwem, które mogło zdradzić ich niecne plany. Westchnęła. Zdecydowanie coś knuli. Zastanawiała się tylko, czy to knucie będzie się dla niej wiązało z wzywaniem straży pożarnej, policji czy karetki pogotowia. A może tym razem egzorcysty? Tego jeszcze u nich nie było. Bardzo chciałaby się przygotować na to, co ma nadejść, ale staruszkowie byli nad wyraz kreatywni i choć Krysia miała bogatą wyobraźnię, naprawdę nie umiała przewidzieć wszystkich ich ruchów.

Mimo iż ze względu na wiek i stan zdrowia byli nieco spowolnieni, to jeżeli chodzi o wszelakie wybryki, wstępowała w nich nowa siła niewiadomego pochodzenia. I Krystyna zawsze miała wątpliwości, czy powinna się cieszyć z ich sił witalnych, bo oznaczałoby to, że są w dobrej formie, czy ich trochę temperować, by zapobiec w porę nieszczęściu. Niestety, nikt jeszcze jej nie odpowiedział na to pytanie, musiała zawierzyć intuicji. A tę miała całkiem niezłą.

6.

Krystyna kochała swoją pracę. Od dwóch lat w ogóle kochała życie i świat. Nawet kochała swojego byłego męża, który już w pierwszy dzień świąt miał się stać jej mężem po raz drugi. Uśmiechała się sama do siebie na tę myśl.

Wigilia sprzed dwóch lat wszystko zmieniła. Było radośnie, chaotycznie i tak po prostu świątecznie. Tak jak powinno być. Chyba jakieś dobre duchy nad nią czuwały. Syn znalazł miłość, ona znalazła miłość. A w zasadzie uświadomiła sobie, że miłość jest tuż obok niej. Przecież zawsze czuła, że wciąż kocha Adama, tylko skrywała to jakoś głęboko w sobie.

Od tamtego czasu pomagała jej Anna, która najpierw zamieszkała u niej, a potem wyprowadziła się do Roberta. Bo oni z Adamem zdecydowali się zbudować nowe życie. Niewielki domek za miastem. Ich oazę. Tam cieszyli się sobą i odpoczywali, i tam zamierzali spędzić starość. Oczywiście do czasu, gdy nie staną się pensjonariuszami Happy Endu, ale o tym na razie jeszcze nie myślała.

Krystyna nie potrzebowała do szczęścia ślubu, ale Adam nalegał. Powiedział, że po śmierci nie chce leżeć obok obcej baby, tylko obok swojej żony. Była pewna, że żartował. No cóż, nie żartował… Po jakiej śmierci? Prawie dwa lata ją namawiał na ten ślub. Potem, gdy zaczęli ją namawiać również pensjonariusze, musiała ulec.

– Ja pierdolę! – zaczęła któregoś dnia Jagoda. – Przecież szefowa nie może nam zabronić bawić się na szefowej weselu. Gdyby dobrze spojrzeć, to z pewnością jest łamanie konstytucji. Przecież jeżeli szefowa nas nie zaprosi, to już nikt tego nie zrobi. Nigdy! – kontynuowała dramatycznie. – Szefowa jest naszą ostatnią szansą na weselną zabawę, a nam zostało niewiele czasu. Za rok to już niektórych z nas nie będzie…

– Co się tak na mnie patrzysz? – obruszyła się Irenka, czując na sobie wzrok koleżanki.

– Po to mam oczy. – Jagoda wzruszyła ramionami. – Coś ty taka nabzdyczona?

– Ja was przygotuję do pierwszego tańca! – podekscytowała się Róża. – A z wami… – Spojrzała na staruszków. – …zrobię układ!

– Może lepiej bez układu – westchnęła Krystyna.

– Ja będę wodzirejem! – rozmarzył się Zenon i zaczął śpiewać. – Ona temu winna, ona temu winna, pooocałować go powinna!

– I będziesz rzucać bukiet – powiedziała Aniela do szefowej. – Toć my tu same panienki.

– Z odzysku – zwrócił uwagę Zenon. – Panienki z odzysku – podkreślił jeszcze raz.

– Już wam wspominałam, że w pewnym wieku wszystko przestaje mieć znaczenie. – Jagoda spojrzała na niego karcąco. – A teraz bardzo modny jest recycling.

– I filozofia zero waste – dodała Malwina.

– Właśnie – zgodziła się Irenka. – Nic się nie może zmarnować. Nawet gdy się ma siedemdziesiąt lat.

– Chciałabyś być taka młoda – westchnęła Tereska.

*

Zenon w każdym razie nie miał zamiaru marnować ani siebie, ani okazji, które mu sprzyjały. Jego przyjaciel zza oceanu, trzydzieści lat od niego młodszy Mike, którego poznał kiedyś na turnieju golfa, aby mieć z Zenkiem lepszy kontakt, podarował mu tablet. W golfa Zenon grał w dawnych czasach. Na tyle zamierzchłych, że już nawet nie pamiętał, jak kiedyś usiłował sobie (i światu) wmówić, że golf jest jego życiowym powołaniem. Stało się inaczej. Kije golfowe kiedyś w ataku furii połamał, piłeczki rozdał dzieciakom, które bawiły się nimi później przed jego domem, ale stare golfowe przyjaźnie zostały.

Ta z Mike’em była najtrwalsza. Dzieliły ich tysiące kilometrów, ale Mike, czyli po prostu Michał Nowak, na co dzień mieszkający w Stanach właściciel myjni samochodowej, w jego życiu pozostał na zawsze i zajmował szczególne miejsce w sercu Zenona. Rozmawiali często i Mike’owi te rozmowy bardzo utrudniał fakt, że jego przyjaciel nie może być dostępny o każdej porze dnia i nocy. Przecież gdyby miał tablet albo chociaż smartfon i dostęp do internetu, mógłby gadać z nim cały dzień, i to na dodatek zupełnie za darmo.

– Za stary już jestem na takie nowinki – próbował protestować Zenon.

– Ty? Stary? – zdziwił się Mike. – Ty nigdy nie będziesz stary. Urodziłeś się młody i umrzesz młody. Mówię ci, wejdziesz w świat internetu i wsiąkniesz! Tam są nieograniczone możliwości.

– Nawet dla takich starych pryków jak ja? – dopytywał Zenon.

– Sam zobaczysz.

*

Na początku Zenon w ogóle nie wiedział, o co w tym chodzi, jednak pod bacznym okiem wszystkich, którzy tylko chcieli mu pomagać, a w zasadzie tych, którzy mieli do niego cierpliwość, udało mu się nauczyć bardzo dużo. A w każdym razie tyle, by mógł korzystać z tego, co cywilizacja zaplanowała dla starszych panów w internecie.

Zaczęło się zupełnie niewinnie, bo od tego, że Zosia, córka Anny, a przyszywana wnuczka Sabinki, pokazała mu gry dla dzieci.

– Zobacz. Ja gram w to. I ja tutaj jestem Zosia09, bo tyle miałam lat, gdy się tutaj rejestrowałam. Samej Zosi, w sensie takiego nicku, nie było.

– Rozumiem – powiedział Zenon, ku swojemu zaskoczeniu naprawdę coraz więcej rozumiejąc.

– Mama nie lubi, kiedy w to gram, bo to czas zajmuje, a w tym czasie nie mogę się uczyć. Ty już nie musisz się uczyć, więc możesz sobie marnować czas. – Wzruszyła ramionami. – Na pewno są takie specjalne gry albo strony dla dorosłych, ale to musiałbyś wpisać w wyszukiwarkę lub kogoś zapytać. O! Możemy wpisać w wyszukiwarkę. Pisz: „strony dla dorosłych”.

Na szczęście Zenon odwiódł dziewczynkę od tego pomysłu i zajął się tym, gdy został sam. Był przerażony dostępem do wszystkiego… Był przerażony, że jeden taki mały kawałek plastiku może go zaprowadzić wszędzie. I do ekscytujących ogrodów rozkoszy i na wysokie ośnieżone szczyty, i do wnętrza ziemi. Ku swojemu zaskoczeniu uznał, że ekscytującymi ogrodami rozkoszy znudził się nader szybko, ale kanały podróżnicze na YouTubie mógł oglądać przez całą noc.

– I to bez wychodzenia z domu! – Z zachwytem wraz z himalaistami zdobywał K2. – I bez odmrożeń!

Po kilku tygodniach natknął się na Tinder, gdzie zarejestrował się zgodnie z zaleceniami Zosi co do nicków. „Zenon”, „Zenek” i „Zenuś” były zajęte, w to, ile miał naprawdę lat, nikogo nie chciał wtajemniczać, więc postanowił się nieco odmłodzić. Od tej pory miał zamiar zdobywać świat jako zenek69!

– Zenonie, co ty robisz? – zapytała go któregoś dnia Krystyna, wpatrując się, jak z uwielbieniem przesuwa palcem po ekranie.

– Wyrywam laski jednym palcem! – wykrzyknął z radością w oczach.

Rozdział 8

22 grudnia, środa

1.

Dobry wieczór, kochani! Dzisiaj mamy środę, 22 grudnia. Jest to 356 noc roku, a do jego końca pozostało już tylko dziewięć zachodów słońca. I znowu będziemy starsi… Spójrzcie, jaki to paradoks: często czekamy na coś cierpliwie i tak nas to absorbuje, że nie myślimy o mijającym czasie, którego już nigdy nie odzyskamy… Widzicie sami, że jestem dzisiaj w melancholijnym nastroju, ale lecimy dalej!

Ale to przecież Księżycowa audycja, a więc co widzimy, patrząc teraz przez okno? Srebrna tarcza ciemnieje, ubywa jej. Kiedy byłem dzieckiem, babcia zawsze mówiła, że gdy księżyc przypomina literę C, to ciemnieje, a gdy wygląda jak D, to się dopełnia. Zapamiętajcie na zawsze! I dzisiaj znowu mówimy o nim, że jest garbaty. Pamiętacie opowieść o zakochanym Słońcu i szytej przez niego szacie? Nie będzie pasowała na szczupłego, garbatego dżentelmena, którym dziś jest nasz Księżyc. Widzimy coraz więcej zachodniej części jego tarczy. Czekamy na nów.

Z ważniejszych księżycowych informacji muszę dodać, że dzisiaj się nam schował o 10.20, a pojawił się ponownie na niebie o 18.17. Kocham te długie grudniowe wieczory!

A teraz chciałbym wam opowiedzieć trochę o tym, co się wydarzy. Jakie macie plany na dzisiejszy wieczór i jutrzejszy dzień? Ha, zanim odpowiecie, muszę was zmartwić. Nieważne, jakie macie plany, nieważne, jak intensywnie zamierzacie spędzić najbliższe dni… To nie wyjdzie. Gwiazdy wiedzą wszystko. Och, gdyby można je zapytać o przyszłość.

Pamiętajcie, wasze życie w nadchodzących dniach będzie przebiegać bardzo intensywnie, ale wszystko ułoży się zupełnie inaczej, niż tego oczekujecie. Może więc nie warto nic planować? Może trzeba raz w życiu iść na żywioł? Rozwiązać krawat, rozpiąć górny guzik koszuli, a nawet ten od spodni, poluzować gumki i po prostu poczuć wolność?

Nie stresujcie się jednak. Gwarantuję wam, że wszystko będzie tak, jak ma być. I tak, jak to jest od dawien dawna zapisane w gwiazdach. Tego nic nie zmieni, nawet poczynione dzisiaj założenia. Przecież ktoś kiedyś w tych gwiazdach zapisał każdą minutę waszego życia. I to, że w tym momencie będziecie słuchali Klemensa Wiśniowieckiego w Księżycowej audycji również. A nawet to, że pewnie teraz postanowiliście działać na przekór gwiazdom i zmienić swoje plany…

W księżycowym zodiaku króluje dziś Lew. Och, Lwie drogi, spotkanie, na które czekasz, bardzo zmieni twoje życie. Jeżeli nie pomożesz losowi, coś wspaniałego może ci przejść koło nosa. Albo możesz po to sięgnąć zbyt późno. A po co czekać? Przecież szczęście trzeba łapać za rogi i wyciskać jak cytrynę!

W każdym razie nastawcie się na to, że zaczyna się czas zmian. Dla wszystkich znaków będzie to okres nowych wyzwań. Niektóre rzeczy staną na głowie, by zaraz wrócić do poprzedniego stanu, a inne na tej głowie będą stać już zawsze. I tak ma być! Po prostu zmiany są wpisane w nasze życie i należy się im poddać. Dużo łatwiej się płynie z nurtem rzeki niż pod prąd. A życiowe rewolucje czasem są potrzebne.

A teraz posłuchajcie Edyty Geppert i jej Pytania do księżyca. O co byście go zapytali, gdybyście mieli ku temu okazję? „Nie wiem – dla innych żyć czy dla siebie, czy cudzych spraw bagaż brać wciąż na grzbiet, czy własnym życiem wreszcie zająć się?”. Napiszcie mi koniecznie, co o tym sądzicie…

2.

– Wincentyno, wstawaj! – Jagoda od piętnastu minut próbowała obudzić współlokatorkę. – Wstawaj, kochana! – Zaczęła ją szarpać za ramię, bo wszelkie próby obudzenia staruszki były bezskuteczne. – Naradę mamy.

– Jaką naradę? – Wincentyna wreszcie otworzyła oczy.

– Wojenną – konspiracyjnie wyszeptała Jagoda.

– Wojenną? – Wincentyna zerwała się z łóżka.

– Jezu, Wicia, ja pierdolę, jaka ty jesteś oczywista – westchnęła Jagoda. – Nic nie rozumiesz. – Wzruszyła ramionami.

Wincentynie od razu odechciało się spać. Zawsze jej się wydawało, że nie jest „oczywista”, że jest wyjątkowa. Zresztą Mikołaj jej to mówił wielokrotnie. Poza tym ku swojemu zaskoczeniu rozumiała jeszcze całkiem sporo, więc o co chodziło tej Jagodzie?

– Gdzie mój telefon? – zapytała.

– Na dole, przecież wczoraj dzwonił. No właśnie, słuchaj… ten twój fagas nie zadzwoni. Jeśli tak długo się nie odzywał, to już raczej tego nie zrobi. – Usiadła na łóżku. – Zresztą w tym wieku to on pewnie jest ślepy i przygłuchawy.

– On był w moim wieku – burknęła Wicia.

– To pewnie już w ogóle go nie ma albo jest gdzieś, lecz nie wiadomo gdzie. A faceci wolniej dojrzewają, ale potem się szybciej robią starzy. – Pomyślała przez chwilę. – Chociaż właściwie oni nigdy nie robią się starzy, oni od razu umierają. Bo zobacz, Wiciu, taki sześćdziesięciolatek to jeszcze w kwiecie wieku jest. Można by się nim zainteresować. Nawet od biedy wypielęgnowanym siedemdziesięciolatkiem. A baba? Baba, która ma lat siedemdziesiąt, to już starucha.

– Nie o takie coś walczyłyśmy! – wykrzyknęła buńczucznie Wincentyna, która uznała, że już w zasadzie nie chce się jej spać, i przeciągnęła się, szykując do wstania.

– Zdecydowanie nie – zgodziła się Jagoda. – Ale chodź, bo wszyscy są już na dole. Nawet nasz niedotykalski Toporek zszedł ze swojej jaskini.

– Z jaskini to mógł wejść na górę – poprawiła Wincentyna.

– Oj, nie łap mnie za słówka. A jak jaskinia jest wysoko w górach? Przylazł w każdym razie i już się mądrzy. Opowiada, że gwiazdy szaleją i wszystko się zmienia, i nieważne, co ustalimy, bo wszystko i tak będzie inaczej, więc może nie ma sensu nic planować. Jak mnie denerwuje, kiedy ludzie od razu chcą iść na łatwiznę!

*

– Naprawdę nie rozumiem, jakie to ma znaczenie. – Wincentyna znała ten głos! Słuchała go co wieczór!

– Kto to? – szepnęła konspiracyjnie do Jagody.

– Janek z góry. Potworek. Nie, nie Potworek, czekaj, jakoś podobnie. O, Toporek! Zawsze mi się nazwiska mylą.

– Ma podobny głos do takiego jednego z radia…

– Prawda? – ucieszyła się Jagoda. – Też czasem słucham tej audycji. Ale gwarantuję ci, że to nie on. Tamten z radia jest sympatyczny, a ten nasz jest zdrowo popierdolony.

– Jagódko! – obruszyła się Wincentyna.

– No co? Mówię jak jest, zresztą sama zobaczysz.

– Naprawdę nie rozumiem, jakie to ma znaczenie – powiedział Jan Toporek. – Gwiazdy mówią, że żadne plany, które poczyniliście, nie wyjdą. Znaczy efekt będzie łatwy do przewidzenia, ale po drodze bałagan nieziemski.

– Tej samej stacji chyba słuchamy – odparła Wincentyna. – Klemens Wiśniowiecki to mówił.

– Ja żadnego radia nie słucham – rzucił ostro Jan. – Media kłamią.

– Zależy jakie – stwierdziła z przekąsem Irenka.

– No właśnie, zależy jakie – zgodziła się Tereska. – Moje nie kłamią.

– Właśnie twoje kłamią! – oburzyła się Irenka.

– O, i dlatego słucham Klemensa Wiśniowieckiego w Księżycowej audycji – poinformowała Wincentyna. – Chociaż tutaj ciężko, bo mnie budzicie o świcie.

– Jedenasta jest. – Malwina pokręciła głową. – To już prawie pora obiadowa.

– Chyba w Bangladeszu – skwitowała Wincentyna.

– Ja już jestem głodna – powiedziała Tereska.

– Ty zawsze jesteś głodna – westchnęła Malwina.

– A ty nigdy. – Tereska wzruszyła ramionami. – Na samej trawie żyjesz. Wegetarianie to tylko paszę jedzą.

– Weganie – poprawiła Malwina.

– Jeszcze gorzej.

– Dziewczynki i chłopcy… – powiedział Zenon. – Usiądźmy wszyscy przy stole. Szefowa zrobiła nam herbatkę. – Zaprosił gestem do zajęcia miejsc.

Wincentyna usiadła jako pierwsza.

– Proszę. – Aniela z uśmiechem wręczyła jej termofor. – Zostawiłaś go wczoraj na dole. Specjalnie go położyłam na kaloryferze, żeby był ciepły i żeby było ci miło.

Wincentyna zmroziła ją wzrokiem. Pomyślała o chłodnym napoju, na który teraz miała ogromną ochotę. Niestety to, co kilka dni wcześniej Dionizy wlał do termoforu, a potem zostało podgrzane na kaloryferze, nie nadawało się zupełnie do niczego. A przynajmniej nie nadawało się do picia. Chociaż może potem spróbuje, ale to nad zlewem, by w razie czego mogła szybko wypluć…

– Lubię robić ludziom drobne przyjemności – powiedziała Aniela, nachylając się do Wincentyny.

– Dzię… Dziękuję – zająknęła się Wicia, ale, prawdę mówiąc, miała ochotę wylać zawartość termoforu na głowę Anieli.

– No dobrze, panie i panowie, zaczynamy – zarządził Janek – Porządek obrad.

– A ty co, pierwszy sekretarz? – Tereska zachichotała.

– Ja pierdolę, może wreszcie zaczniemy. Kto jak kto, ale my powinniśmy wiedzieć, że każda minuta naszego życia jest cenna, wszak niewiele ich nam już zostało – westchnęła Jagoda.

– Chyba tobie – oburzyła się Aniela.

Zenon uderzył łyżeczką w szklankę. Przy stole zapanowała cisza.

– Pierwsza sprawa to ślub szefowej – powiedział. – Nie mamy prezentu.

– I nie mamy kasy – dodała Irenka.

– To pozamiatane – jęknęła Aniela. – Patowa sytuacja, bo zarobić nie zdążymy.

– Jakbyś bardzo chciała… – zaczął Zenon. – Ludzie mają różne upodobania.

– Cicho! – zdenerwowała się Tereska.

– Zawsze jest jakieś wyjście z sytuacji – stwierdziła Malwina. – Trzeba medytować, afirmować, wizualizować.

– Jasne, będziesz afirmować i nagle deszcz pieniędzy spadnie ci z nieba. – Irenka wskazała na sufit.

– A może i tak – burknęła Malwina. – Kto wie?

– Ile nam potrzeba? – rzeczowo zapytała Teresa. – Co w ogóle chcemy kupić?

– Kwiaty – zaproponowała Róża. – Najlepiej róże.

– Kwiaty zwiędną. Najlepiej kupić coś, co będą mieli na pamiątkę. – Aniela ukradkiem otarła łzę wzruszenia. – Coś, co im zostanie, gdy nas już nie będzie na tym świecie. – Rozpłakała się na dobre, a wraz z nią Tereska.

Wszyscy posmutnieli.

– Możemy jej kupić urny na nasze prochy – zaproponowała Malwina.

– Jasne, postawi sobie na kominku – westchnęła Róża.

– Ja pierdolę, nas tu tylu jest, że z tych urn mogłaby sobie niezły kalendarz adwentowy stworzyć. A może prościej, weźmiemy kalendarz adwentowy, który Tereska skitrała w swoim pokoju, zeżremy te czekoladki, których jeszcze nie zdążyła zjeść, i będzie miejsce na prochy. Przez kilka lat się uzbiera dwadzieścia cztery. Ja mogłabym być tam, gdzie Wigilia.

– Ja nie jem słodyczy. Mam cukrzycę – zaprotestowała Tereska.

– Jasne, widziałam, jak ty nie jesz słodyczy. Aż ci się uszy trzęsą!

– I co innego też. – Zenon zarechotał rubasznie.

– Zenonie! – oburzyła się Tereska.

– A gdybyście mieli pieniądze, dużo pieniędzy, to co byście im kupili? – zainteresował się Jan Toporek.

– Ile? – zapytała konkretnie Jagoda.

– No nie wiem… Dwa tysiące.

– O, panie! – Malwina się rozmarzyła. – Kubki by dostali. Taki serwis geriatryczny. Każdy z podobizną innego pensjonariusza.

– Świetny pomysł – ironicznie stwierdziła Jagoda. – A potem, gdy już dojdzie co do czego, to w tych kubkach będą trzymać nasze prochy… Droga Jagódko, teraz sobie stoisz na kominku, a wcześniej tak dobrze z tego kubka smakowała kawka – zaczęła przedrzeźniać Krystynę.

– No może to faktycznie zły pomysł – westchnęła Malwina.

– Nie, dlaczego, dobry – uznał Jan Toporek. – Ja wam pożyczę te dwa tysiące.

– Widzicie? – ucieszyła się Malwina. – Pieniądze jednak spadną nam z góry. – Uśmiechnęła się, wskazując na sufit, gdzie Jan Toporek miał swój pokój. – Czasem, aby szczęście spadło z nieba, wystarczy krótka wizualizacja.

– Nie minęło nawet pięć minut od czasu, gdy to powiedziałaś – burknęła Tereska.

– Widzisz? Jak ktoś ma wprawę, to pomaga nawet bardzo krótka wizualizacja – z dumą stwierdziła Malwina.

– No dobrze, ale nadal nie wiemy, jak oddamy później kasę Jankowi.

– Możemy nie oddawać – stwierdziła Róża beztrosko.

– Co to to nie! – zaprotestowała Tereska. – Ja chcę iść do nieba.

– Powiedz tylko słowo, Teresko, a ja cię tam zaprowadzę. Choćby dzisiejszej nocy – rozmarzył się Zenon.

– Nie jestem zainteresowana – zirytowała się.

– Akurat – mruknęła Malwina.

– No dobra, ja mam pomysł, jak zwrócić te pieniądze Janowi – poinformowała Aniela.

– A już zwątpiłem w sukces – ucieszył się Jan.

– Otóż gdy byłam nauczycielką, mieliśmy taki słoiczek. I tam wrzucaliśmy złotówkę za każdy brzydki wyraz wypowiedziany przez ucznia.

– Ja pierdolę, to na to wygląda, że ja sama ten prezent zasponsoruję – obruszyła się Jagoda.

– Nie przeszkadzaj, Jagódko – upomniała ją Aniela moralizatorskim tonem, jakby przemawiała do dziecka. – U nas będzie podobnie, tylko będziemy wrzucać dychę. Musimy zrobić głosowanie. Kto jest za?

Wszyscy prócz Jagody podnieśli ręce. Ta siedziała naburmuszona.

– Kto jest przeciw?

Jagoda jako jedyna podniosła dłoń.

– Kto się wstrzymał?

Jak można się było spodziewać, nikt nie podniósł ręki.

– Ja pierdolę, w takiej sytuacji uzbieracie to w trzy dni – mruknęła Jagoda, po czym zasłoniła dłonią usta.

– I mamy pierwszą dyszkę – ucieszyła się Aniela. – Jagódko, wyskakuj z kasy.

Niechętnie sięgnęła do kieszeni i wrzuciła do słoja dwadzieścia złotych.

– Będę miała jeden raz w zanadrzu. Tylko pamiętajcie, że już zapłacone na zaś!

*

Chwilę potem, gdy wszystkie ustalenia zostały spisane przez Anielę, nagle zadzwonił czerwony telefon.

– Dzień dobry, to znowu ja, Pola.

– Dzień dobry, kochanie – powiedziała Wincentyna. – Jak u ciebie? Wszystko w porządku?

– Nic się od wczoraj nie zmieniło. Ale tak sobie pomyślałam, że zadzwonię, bo zawsze to fajnie z kimś pogadać.

– A czy ty, dziecko, nie masz żadnego przyjaciela? – zmartwiła się Wincentyna.

– Ależ mam! Kornela.

Wszyscy odetchnęli z ulgą. Pola mówiła poprzedniego dnia o jakimś chłopaku, ale mogło im się przesłyszeć, więc dobrze, że potwierdziła.

– No i…? Co z nim? – zapytała staruszka.

– Nic, wszystko w porządku. Jest świetny i naprawdę mogę mu o wszystkim opowiedzieć.

– Taki przyjaciel to skarb – uznała Wincentyna.

– Zapytaj, czy to tylko przyjaciel czy jest jakaś szansa na miłość? – wyszeptała Róża, teatralnie łapiąc się za serce.

– A to tylko przyjaciel? Czy może coś więcej? – drążyła temat Wincentyna.

– Nie, nie… – szybko zaprzeczyła Pola. – Tylko przyjaciel. Nie będzie między nami nic więcej, bo nie chcę go stracić. Poza tym nie ma chemii.

– Aha, rozumiem – mruknęła Wincentyna, chociaż rozumiała niewiele.

Porozmawiały jeszcze trochę, Pola zostawiła swój numer telefonu (staruszka prosiła, aby trzy razy powtórzyć, a wszyscy seniorzy skrzętnie zapisywali, by z pewnością numer był poprawny).

– Też kiedyś miałam takiego przyjaciela – powiedziała Róża, gdy Wincentyna odłożyła słuchawkę na widełki. – Och, jak ja go kochałam. A on mnie.

– I zakończyło się szczęśliwie? – z nadzieją w głosie próbowała się dowiedzieć Aniela.

– Spaprałam to – westchnęła Róża.

– Ha! Wrzucasz dychę! – ucieszyła się Jagoda.

– Za co? – zdziwiła się Róża. – Przecież to nie było brzydkie słowo!

– Było – upierała się.

– Nie było! – protestowała stanowczo Róża.

– No dobrze, nie kłóćmy się. Uznajmy, że było takie za pięć złotych, dobra? – Aniela próbowała wybrnąć z sytuacji.

Róża wzruszyła ramionami i z torebki wyciągnęła niewielką portmonetkę, skąd wysupłała monetę, którą wrzuciła do słoika.

– No i proszę! Już jest dwadzieścia pięć!

– Ale dycha w kredycie – przypomniała Jagoda.

– Nie minie pięć minut, a już nie będzie w kredycie.

– Ja pierdolę, ale zaufanie! – wymsknęło się Jagodzie. – O ku…

– Dokładasz dwie dychy! – wykrzyknęła Tereska.

– Jak to dwie?

– Nie udawaj, Jagoda, że nie wiesz, o co chodzi – zdenerwował się Zenon. – Najpierw powiedziałaś „pierdolę”, a potem „ku…”.

– I proszę bardzo, mamy kolejne dwadzieścia złotych – stwierdziła Aniela. – Bardzo szybko to idzie. – Podsunęła słoiczek Zenonowi.

– Ja już się nie będę wcale odzywać – burknęła Jagoda. – Wcale. Do czasu, aż uzbieracie.

– Jagódka… – westchnęła Tereska. – Ale jak ty, kochana, się nie będziesz odzywać, to my wszyscy szybciej pomrzemy, niż uzbieramy potrzebną kwotę.

– Na to ja się nie zgadzam – zaprotestował Jan. – Pożyczka to rzecz święta. Ale o czymś rozmawialiśmy…

– Opowiadałam o swoim przyjacielu i Jagoda mi przerwała – stwierdziła Róża.

– I był ślub?

– Ślub był, ale z kimś innym. Jego tak nie kochałam, jak tamtego.

– Ja pierdolę, ja nic z tego nie rozumiem… Dobra, dobra, już płacę. – Wyciągnęła dziesięć złotych z kieszeni i wrzuciła do słoika. – Ja nic z tego nie rozumiem – powtórzyła. – Kochałaś jednego, a wyszłaś za drugiego? Ten pierwszy cię nie kochał?

– Kochał! – obruszyła się Róża. – Kochał nad życie!

– To dlaczego za niego nie wyszłaś? – zdziwiła się Aniela.

– Wspólnie uznaliśmy, że w małżeństwie to różnie bywa. Można się pokłócić, można się rozwieść. I wtedy stracilibyśmy siebie wzajemnie na zawsze. Woleliśmy być razem obok siebie, ale za to do końca naszych dni.

Jagoda poczerwieniała. Wstała i zrobiła kilka głębokich wdechów i wydechów, po czym wrzuciła do słoika pięćdziesiąt złotych.

– Ale przecież ty nic nie powiedziałaś, Jagódko – zaoponowała Tereska.

– Nie powiedziałam, ale pomyślałam. I powiem wam, że tyle pomyślałam i w taki sposób, że nawet ja uznałam, iż to jest warte co najmniej pięć dyszek.

Zenon ze zrozumieniem pokiwał głową.

– Jeszcze musimy zorganizować Krystynie wieczór panieński – podsunęła pomysł Aniela.

– A ona chce? – zdziwiła się Malwina.

– Pewnie, że chce. Która by nie chciała?

– Może by z nią o tym porozmawiać? – zapytał Zenon. – W razie czego ja mogę zatańczyć.

– Ale po co? – zapytała Jagoda.

– No na wieczorze panieńskim zawsze jest jakiś tancerz.

– A jak nie umie tańczyć, to przynajmniej jest młody i ładny. I przyjemnie na niego popatrzeć – dodała Róża. – Chociaż jeszcze lepsza opcja jest taka, że jest młody, ładny i świetnie się rusza.

– Nie można mieć wszystkiego – powiedział Zenon.

– Ależ można – stwierdziła Róża.

– Akurat – uznała kąśliwie Jagoda. – Przecież ty nie miałaś tego, którego kochałaś.

– A skąd wiesz, że go nie miałam?

– Zdradziłaś męża? – zainteresował się Zenon.

– A ty co, ksiądz, żebym ci się spowiadała?

– No właśnie! A ksiądz Dionizy kiedy przyjdzie? – zapytała Wincentyna. – Bo ja się z nim muszę spotkać – dodała, ściskając kurczowo termofor.

– Ja też na niego czekam. – Tereska się ucieszyła, że znalazła bratnią duszę. – Powinien być jutro z rana.

– Z rana? – jęknęła Wincentyna.

– Tak. Tuż po porannej mszy o szóstej!

Wincentyna spojrzała na zegarek. Szósta rano… Może w ogóle nie opłacało jej się iść spać tego dnia?

*

Ku ogromnej rozpaczy pensjonariuszek Krystyna nie chciała słyszeć o żadnym wieczorze panieńskim.

– Ale przecież ze mnie żadna panna – próbowała je przekonać.

– A ile nam jeszcze wieczorów panieńskich w życiu zostało? – zapytała szczerze Aniela. – Czego nam żałujesz? Odrobiny zabawy na twoim panieńskim? Przecież to tylko jeden wieczór!

– Krycha, nie bądź taka – dodała Jagoda.

– No właśnie – zgodziła się Aniela. – Ty nic nie będziesz musiała robić, my wszystko zorganizujemy.

– No właśnie, w odpowiednim momencie panie zostaną w pokoju, a panowie wyjdą…

– Na cygaro – wtrącił Janek.

– Ja mam cygara! – ucieszył się Jan Toporek.

– Kto bogatemu zabroni – westchnął Zenon. – Nam pozostanie żucie słomek.

– Słomy – poprawił Janek. – Tej spod wigilijnego obrusa.

– Zawsze możemy jeszcze zatańczyć na wieczorze panieńskim szefowej – przypomniał Zenon.

– Może lepiej nie… – przestraszyła się Krystyna. – Dobrze, niech wam będzie. Po wigilii wszyscy sobie grzecznie usiądziemy i zrobimy wieczór panieński i kawalerski.

– Ale razem?

– No a dlaczego nie?

– A szefowa wie, co się robi na wieczorze panieńskim? – zapytała poważnie Jagoda.

– I kawalerskim? – doprecyzował Zenon.

– Ja pierdolę, jeszcze po tym wszystkim do tego ślubu nie dojdzie – wyszeptała Jagoda, ale i tak ją wszyscy usłyszeli. – Bywały już takie przypadki.

– Dycha, koteczku – powiedział słodko Zenon.

– Jaka dycha? – zainteresowała się Krystyna.

– Odzwyczajamy Jagódkę od mówienia brzydkich wyrazów. – Tereska uśmiechnęła się szeroko.

– Tak mnie odzwyczajają, że ja niedługo będę goła chodzić. Wszystkie pieniądze mi zabiorą.

– Czy ja powinnam interweniować? – zatroskała się Krystyna.

– Ależ w żadnym wypadku – stwierdził autorytarnie Janek. – W żadnym… – powtórzył i niemalże wypchnął Krystynę za drzwi.

3.

Pola wpatrywała się w swój smartfon. Dziwny był ten telefon zaufania. Myślała, że to wygląda nieco inaczej. Skąd jednak mogła wiedzieć, jak jest naprawdę? Ku swojemu zaskoczeniu lubiła tam dzwonić. Wydawało się jej, że pani po drugiej stronie słuchawki była wyraźnie zainteresowana tym, co się u niej dzieje. Wypytywała o rodziców, o przyjaciół, a nawet o miłość. Pola po raz pierwszy w życiu mogła powiedzieć wszystko, co chciała. Nie musiała się zastanawiać, czy kogoś zrani swoimi słowami albo obrazi. Mówiła po prostu to, co myślała, i ktoś chciał tego słuchać! Do tej pory chyba słuchali ją tak tylko ojciec i Kornel, a nawet im nie chciała wszystkiego opowiadać.

Czasem myślała źle o matce i miała z tego powodu ogromne wyrzuty sumienia. Prawdę mówiąc, źle o niej myślała często. A w zasadzie bardzo często. Jedynym momentem, w którym zdarzało jej się za nią tęsknić, był ten, gdy wyciągała zdjęcie zrobione w szpitalu przez ojca. Ona, mama i mała Marta. Wtedy mama miała coś takiego w oczach, czego nigdy wcześniej ani nigdy później Pola u niej nie zobaczyła. Miłość? Czułość? Delikatność? Zupełnie jak nie ona.

Teraz mama wyglądała inaczej. Pola była pewna, że w jej czole, a nawet w całej twarzy tkwi za dużo botoksu. Może zamiast krwi w jej żyłach płynął botoks albo jakiś inny kwas? Kiedy mama mówiła, jej nastrój można było wyczuć tylko po tonie głosu oraz wypowiadanych słowach. Mimika niemalże się nie zmieniała. Na tym zdjęciu sprzed lat mama wyglądała na zmęczoną. I nawet miała w kącikach ust lekkie zmarszczki. Była piękna… W tych rozczochranych włosach i szpitalnej koszuli nocnej.

Czasem Pola długo oglądała to zdjęcie, a czasem nie mogła na nie patrzeć i chciała je podrzeć. Bo ta fotografia była fikcją. Taką ulotną chwilą, która była iluzją. Niekiedy jednak Pola próbowała uwierzyć, że to było prawdziwe. Że chociaż przez chwilę ich matka czuła właśnie to, co wyrażały jej oczy.

Bardzo skomplikowane były te ich relacje, ale Pola nauczyła się z nimi żyć. Nauczyła się funkcjonować w świecie, w którym nie było mamy. Przyzwyczaiła się do tego i chciała, by tak już zostało. Dlatego każda próba ingerencji Justyny w ich życie była dla niej bardzo trudna. Na tyle trudna, że Pola chciałaby się schować. Przed wszystkimi. Albo zniknąć…

4.

Maciej podśpiewywał podczas kąpieli. Zaraz miał iść po Martę i postanowił się przed wyjściem ogolić. A jak już wszedł do łazienki, to pomyślał, że najlepiej będzie, gdy weźmie jeszcze raz prysznic. Jakimś nie do końca odkrytym i nazwanym zmysłem odbierał, że powinien pójść do przedszkola ogolony i pachnący. Czuł się tak, jakby za chwilę miała nastać wiosna. Może to i prawda? Był dwudziesty drugi grudnia, dni były coraz dłuższe i za chwilę ptaki będą już śpiewać, bociany przylecą i wszystko wokół będzie kwitło. Kobiety zaczną nosić kolorowe sukienki. Na przykład pani Michalina miała taką czerwoną w kropki. Tę samą, którą tak dokładnie odwzorował na pierniczku. Sukienkę z dość dużym dekoltem, który nieustająco sobie poprawiała, gdy odsłaniał zbyt wiele. Zupełnie niepotrzebnie go poprawiała…

Uśmiechnął się do swoich myśli. Szkoda, że teraz była zima. Golfy, grube spodnie, obszerne swetry. Ale też ciepłe koce, kominek i ogromny kubek gorącej herbaty z pomarańczą i goździkami. Tak, każda pora roku ma swoje zalety.

Wyszedł z łazienki, w dalszym ciągu podśpiewując. Zazwyczaj nie prasował sobie koszulek, ale teraz stwierdził, że powinien. Przecież, jak będzie jedynym ojcem, który odbiera dziecko z przedszkola, pani Michalina z pewnością zwróci na niego uwagę. Od razu zauważy wszelakie zagniecenia na jego koszulce. Źle ją powiesił, ale to chyba tylko dlatego, że nie mieściły mu się skarpetki Marty i musiał ją trochę ścisnąć.

Wyciągnął żelazko i rozstawił deskę do prasowania.

– Tato, ty prasujesz? A co to za okazja? – Do pokoju weszła Pola.

– Okazja? – zdziwił się. – Po prostu jadę odebrać moją córkę z przedszkola, a potem mam spotkanie.

– Z…?

– Z… panią Michaliną.

– Czekaj, ja chyba czegoś nie rozumiem. Idziesz odebrać swoją córkę z przedszkola, pachniesz jak najlepsza perfumeria i prasujesz sobie koszulkę? Randka?

– Tam zaraz randka – prychnął Maciej. – Idę omówić z nią projekt nowych sal dla Pszczółek i Ważek.

Pola wybuchła śmiechem.

– Pszczółek i Ważek powiadasz. – Pokiwała głową. – Brzmi bardzo poważnie. Baw się zatem dobrze i jakbyś chciał zaszaleć, to pamiętaj, że masz prawie dorosłą i prawie odpowiedzialną starszą córkę, która z przyjemnością się zaopiekuje twoją młodszą pociechą, żebyś mógł się w spokoju oddać randkowaniu.

– To nie randka – zaoponował ojciec, ale już mniej stanowczo. Założył jeszcze ciepłą od żelazka koszulkę.

– Dobrze wyglądasz, tato. – Pola uśmiechnęła się promiennie. – Wyglądasz tak dobrze, że nawet jeżeli dzisiaj to nie jest randka, to z pewnością będzie następnym razem.

Maciej spojrzał na nią z nieskrywaną radością.

*

Kilka minut później pachnący jak perfumeria Maciej zjawił się przed drzwiami przedszkola. Nacisnął klamkę. Zamknięte. Ale już za chwilę usłyszał zgrzyt przekręcanego klucza.

– Czekałyśmy na ciebie! – zawołała Marta.

– Nie mogłyście się doczekać? – zapytał Maciej, próbując się wyplątać z uścisku córki.

– Wcale nie – powiedziała dziewczynka. – No może trochę – dodała po chwili. – To, że przyjdziesz, oznacza, że zaraz będę musiała iść do domu, a jeszcze nie chcę. – Odeszła na chwilę od ojca. – A co ty tak pachniesz? Rozlały ci się perfumy?

Maciej poczerwieniał. Próbował spojrzeć na córkę znaczącym wzrokiem, ale ona już na niego nie zwracała uwagi.

– Pani Misiu, kiedyś mi się wylały perfumy w łazience. Potłukły. I wytarłam je ręcznikiem. I potem ten ręcznik pachniał i pachniał, i pachniał, i było jedno pranie, i drugie, i trzecie…

– A on wciąż pachniał – przerwała jej pani Michalina.

– Tak! – ucieszyła się dziewczynka. – Na mojego tatę pewnie też się wylały perfumy i będzie pachniał, i pachniał. Nawet jak się umyje i wypierze.

Maciej pod wpływem wzroku nauczycielki rozłożył bezradnie ręce.

– W ogóle jesteś, tata, jakiś inny dzisiaj… – dodała Marta, przypatrując mu się uważnie. – Taki wypielęgnowany.

– Wypie… co? – jęknął Maciej.

– Wypielęgnowany – dodała wyrodna córka, podskakując radośnie. – Słyszałam takie słowo w reklamie.

Michalina nie była w stanie dłużej powstrzymać śmiechu.

– No widzi pani? Tak to jest z dziećmi.

– Znam Martę nie od dziś.

– No tak, więc wie pani, na co ją stać.

– Wszystkie jej możliwości to chyba zna wyłącznie pan. Chociaż też nie jestem o tym przekonana.

*

Chwilę później w troje pili sok i siedzieli na dywanie w przyszłej sali Ważek tudzież Pszczółek. Maciej z entuzjazmem opowiadał o zmianach, które zaplanował.

– Przyjąłem dwa warianty. Trochę droższy i tańszy.

– To ja poproszę tańszy – stwierdziła od razu Michalina. – Biznesplany jednak kłamią. Albo ja jestem na początku zbyt wielką optymistką.

– Dobrze wierzyć, że zawsze będzie dobrze.

– Ja wierzę, że będzie tak, jak to sobie wypracujemy. – Zamyśliła się na chwilę. – I wtedy zawsze będzie dobrze, bo wybierzemy dla siebie najlepsze rozwiązanie. Tak czy inaczej będzie happy end.

– Wierzy pani w happy endy?

– Tu nie ma co wierzyć. To fakt.

– Chyba jednak nie… – Maciej pokręcił głową. – Czasem życie kończy się śmiercią, a miłość… rozwodem.

– Życie zawsze kończy się śmiercią – powiedziała spokojnie Michalina. – I nikt z nas nie wie, co jest dalej. Może ta śmierć jest najwspanialszym happy endem?

– Trochę to creepy, jakby powiedziała moja starsza córka.

– Może tak, ale takie jest życie. Ja je przyjmuję takim, jakim jest. Po prostu. W każdym wydarzeniu można znaleźć happy end.

– W rozwodzie też?

– Pewnie! Czasem sama decyzja o rozstaniu jest początkiem szczęśliwego końca.

Maciej siedział zamyślony.

– Ma pani taką pewność w głosie, jakby pani wiedziała, o czym mówi. – Spojrzał na kobietę uważnie.

– Bo wiem – odparła z przekonaniem. – Dla mnie to był najwspanialszy happy end na świecie. Początek nowego życia. A ile jeszcze przede mną…

– Wszystko – powiedział cicho Maciej. – Nigdy na rozstanie z żoną nie patrzyłem w kategoriach sukcesu. Bardziej w kategoriach porażki.

– Bo rozwód nigdy nie jest sukcesem. Ale czasem wnioski, które wyciągniesz z porażki, mogą cię doprowadzić do sukcesu. Przepraszam, mogą pana doprowadzić.

– Możemy sobie mówić po imieniu? – Wyciągnął rękę do Michaliny. – Maciej.

– Michalina. – Uśmiechnęła się.

– Zawsze potrafisz znaleźć szczęście?

– Zawsze. W każdym razie się staram.

– Zazdroszczę. – Spojrzał na kobietę z podziwem.

– Mogę cię nauczyć. To nie jest takie trudne, jak się wydaje.

– Musimy się umówić – zaproponował Maciej.

W tym momencie nadbiegła Marta.

– Umówić! Na drinka! Czy w Wigilię można pić drinki? Pani Michalino, jak pani spędza Wigilię?

– Marta! – zawołał oburzony Maciej.

– Pod kocem. W domu.

– A będzie pani miała śledzie?

– Nie. – Roześmiała się.

– To ma pani dobrze. Śledzie śmierrrdzą. – Skrzywiła się zabawnie. – My też nie mieliśmy mieć, ale mama Kornela je zrobi i Kornel przyniesie. Kornel to taki prawie chłopak mojej siostry. Ona nie ma jeszcze osiemnastu lat, więc nie może go zaprosić na drinka, ale pewnie jak już go zaprosi, to będzie jej chłopakiem.

– Rozumiem… – Pani Michalina starała się nadążyć za tokiem rozumowania tego niezwykłego dziecka.

– To dobrze.

– Ale ja lubię śledzie. Tylko dla siebie samej nie warto robić…

– My pani damy – zaproponowała Marta. – Tata dostanie pewnie za dużo, a my z Polą nie jemy. One są fuj!

– Martuś…

– Tata zawsze mówi, że nikt nie powinien być sam w Wigilię. Może pani przyjdzie do nas? Prawda, tato?

*

Zupełnie nie wiedział, jak to się stało. Kilka minut później ustalili, że pani Michalina, a w zasadzie Michalina, przyjdzie do nich o szesnastej i wspólnie będą czekać na pierwszą gwiazdkę. A potem pomoże mu zjeść śledzie, bo przecież jak zostaną, to cała lodówka będzie nimi śmierdzieć. Oczywiście słowo „śmierdzieć” zostało wypowiedziane przez Martę z akcentem na „r”, tak że całe przedszkole zaczęło drgać.

Martwił się trochę, co na te nietypowe odwiedziny powie Pola, ale podświadomie był pewien, że nie będzie miała nic przeciw.

Wypili sok, herbatę, potem kawę, omówili pokoje Ważek i Pszczółek, a także ustalili plan działania. Oczywiście Maciej obiecał, że we wszystkim pomoże i absolutnie nie będzie chciał za to żadnych pieniędzy. Po godzinie rozmowy czuł się, jakby byli już z Michaliną najlepszymi przyjaciółmi.

– Podwieźć cię do domu? – zapytał, gdy wychodzili wszyscy z przedszkola.

– Nie, dziękuję. Jeszcze coś muszę załatwić – powiedziała, zamykając drzwi na klucz. – Na pewno jutro nie chcesz przyprowadzić Marty?

– Na pewno. Odpocznij sobie trochę.

– I upiecz placek na święta – dodała dziewczynka.

– Masz rację. To dobry pomysł.

– Ja lubię brownie.

– Przyniosę brownie. – Uśmiechnęła się. – A to… zaproszenie to tak na poważnie?

– Pewnie – powiedział Maciej. – Będziemy tylko we trójkę. Zawsze mamy dodatkowy talerz dla gościa. Zapraszamy.

– Dziękuję.

Nie pytał, dlaczego taka kobieta jak ona miała być sama w święta. Jak będzie chciała, opowie mu. Jak nie, widać nie jest to na tyle ważne, by o tym mówić.

*

Wieczorem, gdy myślał, że Marta już zasnęła i chciał wyjść z jej pokoju, nagle złapała go za rękę.

– Tato?

– Tak?

– Fajna jest pani Misia, prawda?

– Fajna.

– Nie dziwisz się, że lubię chodzić do przedszkola?

– Zupełnie się nie dziwię. Sam bym chętnie codziennie chodził do takiego przedszkola – dodał, ale Marta już spała.

Okrył ją kołdrą, pogładził po policzku, zgasił lampkę nocną i cicho wyszedł z pokoju.

Rozdział 9

23 grudnia, czwartek

1.

Dobry wieczór. To ostatnia noc przed Wigilią, w której mogą zdarzyć się cuda. Mamy czwartek, 23 grudnia. Do końca roku pozostało już tylko osiem nocy! Zawsze w tym okresie ogarnia mnie dziwna melancholia. Czy to tęsknota za tym, co minęło?

Księżyc dzisiaj zniknął z nieba o 11.48, a wzeszedł o 19.30. Coraz później zjawia się na naszym niebie i coraz krócej tam wizytuje. To chyba znaczy, że lato jest coraz bliżej! Nie wiem, czy wypada cieszyć się nadchodzącym latem w wigilię Wigilii, ale ja się cieszę każdym dniem!

Księżyc nadal zmierza w stronę nowiu, a na gwiaździstym niebie w dalszym ciągu króluje Lew. Jutro postaram się być z wami, ale wiem, że będziecie w gronie rodzinnym. A może mnie również porwie świąteczna atmosfera? Na pewno nie zostawię was samych. Będzie wspólne kolędowanie, no i chcę wam złożyć życzenia.

Księżycowym znakiem zodiaku jest Panna. Horoskop na dziś? Dla wszystkich! Nie dajmy się wciągnąć w świąteczny pośpiech. Znajdźmy chwilę dla siebie, by się zatrzymać w ferworze codziennych spraw i pomyśleć. Spoglądam dzisiaj w niebo, pewnie tak jak wiele lat temu robili to Trzej Królowie, którzy zobaczyli Gwiazdę Betlejemską. Według ewangelisty Mateusza pojawiła się ona na wschodzie i wskazała mędrcom drogę do nowo narodzonego Jezusa. To właśnie ze względu na tę opowieść siadamy do wieczerzy wigilijnej tuż po pojawieniu się na niebie pierwszej gwiazdki.

Nauka i religia. Szkiełko i oko. Ale gdyby tak się zastanowić, czym tak naprawdę mogło być opisane w Biblii zjawisko? Istnieją dowody na to, że dwa tysiące lat temu na niebie można było zaobserwować pewne planetarne koniunkcje. A może to tylko legenda?

Podobno nasza pierwsza gwiazdka nie mogła być meteorem, ponieważ te gasną zaraz po wejściu w ziemską atmosferę. Nie była to też supernowa. Żadna z kultur nie uwzględniła takiego zjawiska w swoich historycznych zapisach. Dopiero chińscy astronomowie zarejestrowali je w 185 roku n.e. Ale to już było trochę za późno…

A może była to kometa, jak w przeszłości sugerowali niektórzy astronomowie? Komety są widoczne na niebie przez tygodnie lub nawet miesiące. Trzej Królowie mogli spokojnie za nią podążać. Jednak dawniej ludzie postrzegali komety jako symbole zbliżającej się zagłady, więc mało prawdopodobne jest to, żeby trzej mędrcy zinterpretowali ją jako zwiastun narodzin Zbawiciela.

A może kometa to po prostu znak zmian? Często powtarzam, że zmiany są konieczne. Nie zawsze przyjemne, ale konieczne, i mogą prowadzić do dobrego życia!

Popatrzmy w niebo i posłuchajmy Margaret! Coraz bliżej święta, a zaraz potem nieco mniej świątecznie, ale tak bardzo mi pasuje na dzisiejszą noc – „Planety szaleją, szaleją, szaleją i śmieją, się śmieją”, czyli oczywiście Maanam.

2.

Pola umówiła się z Kornelem w galerii handlowej, by kupić jeszcze ostatnie rzeczy przed świętami.

– Ja nie wiem, kto kupuje prezenty dzień przed. – Kręciła głową, gdy wracali.

Na szczęście znaleźli wszystko, co mieli w planach.

– Ja? – Kornel wskazał na siebie.

– No niestety – westchnęła dziewczyna. – Czy ty wiesz, kiedy kupiłam prezent dla ciebie?

– Tydzień temu?

– W lipcu, kochany, w lipcu! Było ciepło, świeciło słońce i nie było tego białego czegoś, co pada z nieba. Prędzej babie lato, chociaż też nie zauważyłam.

– Nie mów mi, że już w lipcu myślałaś o Bożym Narodzeniu. – Z niedowierzaniem pokręcił głową.

– Pewnie. Ja myślę o tym przez cały rok. Gdy tylko rozbiorę choinkę, to już odliczam dni do kolejnych świąt.

– I jakbyś w styczniu znalazła odpowiedni prezent dla mnie, to byś mi go kupiła?

– Pewnie tak. – Uśmiechnęła się. – Chociaż istniałoby wtedy pewne ryzyko… Mogłabym go tak schować, że potem nie umiałabym znaleźć. Albo też takie, że bym ci go dała na jakąś okazję po drodze. Przyjdziesz jutro do nas? Chociaż na chwilę?

– Pewnie. Znaczy nie ja, Mikołaj przyjdzie.

– To znaczy, że wcześniej o mnie pomyślałeś – ucieszyła się Pola. – Nie dopiero dzisiaj.

– Tak, dla ciebie prezent leży u mnie już od listopada.

– Super. – Uśmiechnęła się.

Dotarli właśnie na przystanek. Musieli chwilę poczekać na autobus.

– Zimno, co? – zapytała, drżąc.

– Jest zima, to musi być zimno – zażartował Kornel.

– Ale dlaczego aż tak? – Pola cała się trzęsła.

– Chodź – powiedział i wyciągnął w jej kierunku ramiona. – Będzie nam cieplej, gdy się przytulimy.

Faktycznie zaraz zrobiło im się ciepło i całkiem przyjemnie. Pola podniosła głowę, by spojrzeć na Kornela. On w tym samym czasie akurat popatrzył na nią. Zupełnie nie wiedzieć kiedy ich usta spotkały się w pocałunku. Przez dłuższą chwilę nie mogli się od siebie oderwać. Kiedy to zrobili, nie potrafili sobie spojrzeć w oczy i stanęli dwa kroki od siebie. Pola nadal drżała, ale nie było jej już zimno.

– To był missclick – powiedziała w końcu cicho.

– Tak, missclick – szybko zgodził się Kornel, wpatrując się w swoje buty.

– To by było bez sensu – dodała, również nie podnosząc głowy. Nie wyszłoby to.

– Tak – przyznał chłopak, udając stuprocentowe przekonanie.

– Bo przecież teraz jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi. A jakbyśmy byli ze sobą, w sensie razem, w związku, to moglibyśmy w końcu zerwać.

– No właśnie. I wszystko popsuć.

– I w ogóle byśmy się do siebie nie odzywali po tym zerwaniu. I później byśmy już nie mogli być przyjaciółmi.

– No właśnie. I by nam siebie wzajemnie brakowało.

– Więc lepiej nie zaczynać nic, wiesz, żadnych związków. – Dziewczyna nadal z zainteresowaniem oglądała chodnik.

– Bo jest duże prawdopodobieństwo, że nam nie wyjdzie. A ja mam wobec ciebie plany dalekosiężne. Wiesz, chciałbym całe życie mieć z tobą kontakt i rozmawiać…

– Tak, ja też. Przecież to oczywiste.

– No, to poczekam z tobą na autobus i pójdę już.

– Ja też muszę szybko wracać do domu. Dzisiaj ubieramy choinkę.

– Super. My już mamy ubraną.

Rozmowa się nie kleiła. Jak nigdy. Jakby spotkała kogoś zupełnie obcego i czuła się w obowiązku podtrzymywać z nim konwersację. Jakby ten pocałunek popsuł między nimi to, co budowali przez dłuższy czas.

Po chwili przyjechał autobus. Zwykle na pożegnanie się obejmowali i przytulali, teraz Pola oficjalnie wyciągnęła rękę. Jak najdalej przed siebie. Kornel mocno ją uścisnął, zachowując dystans.

Kiedy dziewczyna usiadła na miejscu, głęboko odetchnęła, po czym od razu zaczęła wpatrywać się w komórkę, nie chcąc się rozczarować, że Kornel nie spojrzał na nią i nie pomachał.

To był missclick. To było zupełnie bez sensu. Pomyłka. Przypadek. Tylko dlaczego była taka wściekła? Dlaczego miała ochotę wrzeszczeć i płakać?

Postanowiła wysiąść przystanek wcześniej i pójść szybkim krokiem do domu. Miała nadzieję, że rozładuje swoje emocje, że przestanie się tak podle czuć. Serce biło jej jak oszalałe. Z jednej strony była szczęśliwa, a z drugiej miała wrażenie, że runął cały jej świat.

Usiadła na ławce i zaczęła płakać. Nie miała chusteczki, więc co chwilę pociągała nosem. Wyciągnęła telefon, by zobaczyć, czy jej misternie robione kreski na powiekach się zupełnie rozpłynęły, czy jeszcze coś z nich zostało. Było fatalnie! Wyglądała jak miś panda. Wyłączyła przednią kamerkę i włączyła galerię zdjęć. Na wszystkich ostatnich była z Kornelem. Niektóre robili godzinę temu. Ona w czapce Mikołaja, Kornel w całym mikołajowym stroju. Pan Mikołaj i pani Mikołajowa. Uśmiechali się i wygłupiali do aparatu. Do dupy z tym wszystkim! Nie zaczęli nawet być razem, a już się wszystko popsuło. Miała wrażenie, że tamte zdjęcia zostały zrobione lata świetlne temu, a nie przed godziną.

Już chciała schować telefon do kieszeni, bo marzły jej ręce, kiedy zobaczyła nieodebrane połączenie. Telefon zaufania. Może powinna oddzwonić? Może znowu powinna o wszystkim opowiedzieć? Tam ją słuchali, może doradzą jej, co zrobić, by się tak fatalnie nie czuć? Wybrała numer.

– Dzień dobry. Tu Pola.

– Dzień dobry, kochanie. – Usłyszała ciepły głos starszej kobiety.

– Dzwonię, bo jest mi źle. Tak bardzo jest mi źle!

– Jesteśmy po to, żeby ci pomóc. Co się stało?

– Bo wszystko jest do dupy! – jęknęła i zaczęła szlochać. – Bo ja chyba się zakochałam i wszystko popsułam. A może on się zakochał i wszystko popsuł. W każdym razie jest popsute! Nie da się tego naprawić!

– A gdzie ty jesteś, dziecko drogie? – zapytała Wincentyna.

– Siedzę na ławce. We Wrzeszczu.

– To całkiem niedaleko. Przyjeżdżaj do nas, to porozmawiamy. A Krysia zrobi ci herbatki. Ona robi taką dobrą, z pomarańczą, miodem i goździkami.

Pola przez chwilę się zastanawiała.

– To wy jesteście też dostępni stacjonarnie? Można was odwiedzać?

– Pewnie! My bardzo lubimy gości.

Zabrzmiało dziwnie. Aczkolwiek Krysia, kimkolwiek jest, która oferuje herbatę z pomarańczą, miodem i goździkami w taki zimny dzień, była bardzo pożądana. I rozmowa z kimś, kto potrafi słuchać, również.

Pola zapisała podany przez kobietę adres w telefonie, po czym wrzuciła go w Mapy Google. Faktycznie było niedaleko. Szybkim krokiem mogła dojść w piętnaście minut. Spacer dobrze jej zrobi. Może uda jej się poukładać w głowie to, co się rozsypało. Bo w to, że przez piętnaście minut zdoła poukładać wszystko w rozsypanym sercu, zupełnie nie wierzyła. A co najgorsze, nie wierzyła, że to wszystko da się poukładać kiedykolwiek.

3.

– Wincentyna, ty jesteś szalona – jęknęła Róża. – Zaprosiłaś do nas jakąś obcą nastolatkę z problemami.

– A bo taka załamana się wydawała – powiedziała Wicia z troską. – I te problemy jakby ją przerastały.

– Ale czy ty sobie zdajesz sprawę, że myśmy ją okłamali?

– Tam zaraz okłamali – prychnęła staruszka. – Ja jej nie okłamywałam.

– Ja pierdolę, Wicia, powiedziałaś, że jesteś telefonem zaufania! – krzyknęła Jagoda.

– Ja pierdolę, Jagódko! – nie wytrzymała Wincentyna. – Powiedziałam, że jestem godna zaufania. A to zdecydowanie coś innego.

– Obie panie po dziesięć złotych – zarządziła Irenka.

– Ja też? – zdziwiła się Wincentyna. – Ale ja tylko ją cytowałam.

– Nie ściemniaj, Wicia. Ja też zazwyczaj tylko siebie cytuję, a każą mi płacić za każdym razem.

– No ale co teraz? – Tereska złapała się za serce. – To biedne zakochane i płaczące dziecko do nas idzie!

– Idziemy wszyscy na spacer – zarządziła Irenka.

– Ale jak to wszyscy? – zdziwiła się Krystyna, która nagle weszła do jadalni i pierwsze, co usłyszała przez przypadek, to wiadomość o wspólnym wyjściu.

– Wszyscy. Zakładamy buty, czapki, szaliki i idziemy przed dom – zakomenderowała Róża.

– Powariowaliście? – Krystyna była oburzona. – Jest zima.

– W żadnym wypadku – oświadczyła Irenka. – Nie powariowaliśmy. Będziemy mieli gościa i trzeba go godnie przywitać. Poza tym trzeba go łapać pod płotem, bo przecież tutaj do nas nie trafi.

– Ale co to za gość, który nie może wejść do nas, tylko musicie na niego czekać przed domem? – denerwowała się Krystyna. – Może ja mu otworzę, a wy na niego poczekacie tutaj?

Staruszkowie spojrzeli na siebie z uwagą.

– Szefowa to spierdzieli – uznała Jagoda, kręcąc głową. – Tak, wiem. Później zapłacę – powiedziała, gdy zrobił się szum.

– Jagódko! Nie masz do mnie zaufania? – zmartwiła się Krystyna, wciąż nie bardzo rozumiejąc, o co w tym wszystkim chodziło.

– Powinniśmy mieć do szefowej zaufanie, przecież się nami opiekuje – westchnął Zenon. – Karmi nas.

– I jeszcze do tej pory nas nie otruła – powiedziała z dumą Sabinka. – Pewnie dlatego, że to Anna gotuje.

– Ja z wami nie wytrzymam… – Krystyna złapała się za głowę. – Ale jest minus dwanaście, zamieć, nieprzyjemnie. W żadnym wypadku nie pozwolę wam wszystkim wyjść na dwór. I na dodatek ty, Janek, kichałeś.

– On kichał, bo tabakę zażywał – próbowała go usprawiedliwiać Aniela.

– Aniele ty mój, cicho… – Janek zaczął ją strofować.

– Chciała dobrze, a wyszło jak zawsze – dodał Zenon.

– Jaką tabakę? – podchwyciła czujnie Krystyna.

– Oj tam, Krycha, Aniela tylko żartowała – ruszyła z pomocą Jagoda. – Przecież wiesz, że ona ma takie specyficzne poczucie humoru. Janek kichał, bo ma katar.

– A to tu jednak można mieć używki? – zainteresowała się Wincentyna.

Janek zerkał z konsternacją to na Anielę, to na szefową, to na Jagodę i Wincentynę. Już sam nie wiedział, czy w zaistniałej sytuacji przyznać się, że zażywał tabakę, przywiezioną mu w ubiegłym tygodniu z Kaszub przez wnuka, czy skłamać, że ma katar. Jedno i drugie pogorszyłoby jego sytuację. Albo będzie miał kwarantannę od wszystkich, albo szefowa, nie daj Boże, zapyta, czy jeszcze mu tej tabaki zostało, i będzie musiał się podzielić. Albo oddać, co gorsza.

– Szefowa nie wnika – powiedział spokojnie. – Zaraz święta… Wszyscy powinni żyć w zgodzie i przywitać każdego niespodziewanego gościa.

– I spodziewanego też – podkreśliła Jagoda. – Bo my się jej przecież spodziewamy.

– Dobrze – westchnęła Krystyna. – Zaufajcie mi. Przyprowadzę gościa do was. Kto ma przyjść?

– Dziewczynka – wyszeptała Jagoda.

– Dziecko – dodała Aniela. – Mądre dziecko.

– Ale ono samo tak przyjdzie? – zdziwiła się Krystyna. – Małe dziecko? W taką pogodę?

– W sumie nie wiemy, czy małe – westchnęła Malwina.

– No chyba nie takie małe, skoro się zakochało – przytomnie stwierdził Zenon.

– Zwariuję z wami. – Krystyna usiadła i złapała się za głowę. – Ja w ogóle nie wiem, o czym wy do mnie mówicie.

– A co my mamy powiedzieć? – Janek się zasępił. – My ze sobą też wariujemy. I też za bardzo nie wiemy, na kogo czekamy – dodał już zdecydowanie ciszej.

– Jak ona wygląda? – zapytała Krystyna. – Ta dziewczynka…

– No… ładna jest – powiedziała Aniela.

– Skąd wiesz?

– Wszyscy są na swój sposób piękni – uznała była nauczycielka. – Duszę ma zapewne piękną.

– Słuchajcie, do rzeczy. Ile ta dziewczynka ma lat i mniej więcej jakie ma włosy, ile ma wzrostu? Cokolwiek mi o niej powiedzcie, skoro mam ją łapać gdzieś pod płotem. – Krystyna spoglądała na swoich podopiecznych, ale nikt z nich nie patrzył jej w oczy.

– Dziewczynka ma osiemnaście lat – powiedział Zenon. – Jutro kończy. Urodziny ma.

– Bo szefowa nie zrozumie. A my nie możemy nic powiedzieć… – dodała Jagoda.

– Bo nas wiąże tajemnica – dodał Jan.

– Spowiedzi – dopowiedziała szybko Tereska.

– Jakiej spowiedzi, Teresa? – skarciła ją Jagoda.

– A jaka tajemnica? – zapytała Krystyna.

– Tajemnica czerwonego telefonu – powiedziała głośno i wyraźnie Wincentyna.

Wszyscy z aprobatą pokiwali głowami. Jednak ta Wincentyna, mimo iż stara, wciąż miała głowę na karku.

Krystyna westchnęła. Poszła po kurtkę, założyła czapkę, a Wicia podała jej swoją chustę. Tym razem wściekle różową.

– Pięknie pani w niej. – Uśmiechnęła się. – Ta jest z dwa tysiące szesnastego. Mogę ją pani zapisać w spadku.

– Tylko, pani Krysiu… – powiedziała cicho Jagoda – jak ona będzie pytała o dziwne rzeczy, to proszę jej nie wyprowadzać z błędu. My jej wszystko wytłumaczymy. I w żadnym wypadku proszę nie pozwolić jej uciec!

Krystyna pokręciła głową. Czasem ta robota ją przerastała, ale nie zamieniłaby jej na żadną inną. Owinęła się szczelnie chustą pożyczoną przez Wincentynę i wyszła na zewnątrz.

– Ja idę za nią – powiedziała stanowczo Jagódka. – Szefowa szefową, ale ktoś musi ją nadzorować. – Wzięła pierwszy z brzegu płaszcz, na głowę włożyła leżącą na pianinie czapkę Mikołaja i cicho wyszła z domu.

*

Krystyna stała przed Happy Endem i była już tym wszystkim zmęczona. Kochała swoich podopiecznych, ale czasem zdecydowanie przesadzali z kreatywnością. No cóż, lepiej w tę stronę, niż jakby bez sił mieli leżeć w łóżku. Cieszyła się, że mają energię, której czasem nawet jej brakowało. Miała ochotę na urlop. Najlepiej we dwoje. Już poinformowała Annę, że jadą z Adamem w podróż poślubną i nie będzie jej w pracy przez dwa tygodnie. Powiedziała, że będzie w miejscu, gdzie nie ma zasięgu i nie będzie się można do niej dodzwonić. Przecież nikt nie musiał wiedzieć, że tak naprawdę nigdzie nie jadą. Będą cieszyć się sobą i nowym domem. Spuszczą grube rolety, by nikt nie wiedział, że są w środku. Będą spać do południa, a do północy wpatrywać się w ogień pełgający w kominku. To będzie najpiękniejsza podróż poślubna. Prosto w swoje wnętrze. Prosto do swoich serc.

Uśmiechnęła się do siebie, a potem spojrzała na szyld wiszący na Domu Seniora. Happy End… No cóż, zawsze wierzyła w szczęśliwe zakończenia. Sama była tego żywym przykładem.

4.

W szczęśliwe zakończenia natomiast zupełnie, ale to zupełnie nie wierzyła Pola. Energicznym krokiem szła z telefonem w dłoni, szukając właściwego adresu. Mapa Google wskazywała, że pod adresem, który jej podała staruszka, jest Dom Seniora Happy End. To musiała być jakaś pomyłka. Chociaż może po prostu znajdował się tam jakiś pokój z telefonem, który ktoś wynajmował po to, by pomagać nastolatkom rozwiązywać różne życiowe problemy.

No, jeżeli w ten sposób pomyśleć, to dziewczyna nawet miała rację. Był pokój i był telefon. Było też całkiem sporo zainteresowanych jej problemami osób. Aczkolwiek Pola jeszcze nie zdawała sobie z tego sprawy.

Było wyjątkowo zimno. Nawet synoptycy tego nie przewidzieli. Zdecydowanie zbyt cienko się tego dnia ubrała. A może drżała nie z zimna, ale z emocji? Było to wielce prawdopodobne.

To chyba tutaj. Przed domem stała owinięta różową szydełkową chustą kobieta. Pola na chwilę się zatrzymała.

– Ja chyba na ciebie tutaj czekam. Moi podopieczni powiedzieli mi, że mam przyprowadzić gościa.

– Ale ja…

– Wchodź, dziewczynko. – Pola ujrzała kobietę w ogromnym wojskowym płaszczu i w czapce Mikołaja. – My na ciebie czekamy z gorącą herbatą, którą Krysia zaraz ci zrobi. Prawda, Krysiu?

– Oczywiście – powiedziała, choć była jeszcze bardziej zdezorientowana niż kilka chwil wcześniej. – Zapraszamy na herbatkę.

5.

– To chyba jakaś pomyłka – stwierdziła Pola, rozglądając się niepewnie. Ojciec nie byłby zadowolony, że ona wchodzi do obcego domu.

– Może i była jakaś pomyłka, ale wszystko zaraz ci wyjaśnimy.

Pola nieśmiało weszła do jadalni. Od razu zauważyła wpatrzonych w siebie pogodnych staruszków.

– Babcia Aniela? – Stanęła jak wryta. Podbiegła do staruszki i przed nią uklękła.

– To jest twoja wnuczka? – zdziwiła się Tereska. – I ty jej przez telefon nie poznałaś? – dodała oburzona.

– Poluś, kochana! Ja nie miałam pojęcia, że to ty! – Anieli zaraz pociekły łzy. – Opiekowałam się Polą, gdy była malutka. Zanim poszła do przedszkola i chwilę potem.

– A później kontakt nam się urwał – ze smutkiem przyznała Pola. – Mówiłam mamie, że fajnie byłoby się spotkać, ale ona nigdy nie miała czasu.

– Co ma być, to będzie – powiedziała Wincentyna.

– Wszystko jest zapisane w gwiazdach – dodał Jan Toporek, który nawet wyglądał na wzruszonego.

– Ale jak to się stało, że ja się tutaj dodzwoniłam? Prowadzicie telefon zaufania dla młodzieży?

– To nie do końca tak… – westchnęła Wincentyna.

– A jak? – zapytała Pola.

*

Dłuższą chwilę zajęły wzajemne wyjaśnienia, jak to się stało, że Pola zadzwoniła na czerwony telefon i że nikt się wcześniej nie zreflektował, że to pomyłka. Popsuty telefon Poli wybierał źle cyfry, a może ona sama źle przepisała numer, w każdym razie dziewczyna dziwnym zbiegiem okoliczności zamiast do telefonu zaufania dodzwoniła się do domu opieki nad osobami starszymi Happy End.

– To cud! – Rozanielona Aniela uśmiechała się szeroko.

– Troszkę cię oszukaliśmy. Przepraszamy – dodała Wincentyna, spuszczając oczy. – Ale jesteśmy godni zaufania i bardzo chcemy cię wysłuchać, i ci pomóc.

– To od czego zaczynamy? – zapytała konkretnie Jagoda. – Trzeba systemowo. Jest problem numer jeden, dwa, trzy i po kolei się każdy z nich rozwiązuje.

– Ty to taka mało romantyczna jesteś, Jagodo – westchnęła Róża. – Ja to bywałam romantyczna…

– I przydało ci się to w życiu? – zaciekawił się Zenon.

– Czy ja wiem? Mogłam bardziej słuchać swojego serca – wyznała Róża.

– A jak ja nie rozumiem, co ono do mnie mówi? – jęknęła nagle Pola. – Ono chce rozmawiać ze mną w jakimś bardzo dziwnym języku, ciągle gada, denerwuje się, a ja go wcale nie rozumiem! Ono się jąka i mataczy! Kłamie i… Ech! – Zdenerwowała się.

– Kochanie, bo to jest tak, że najpierw warto siebie pokochać, zrozumieć swoje serce, potem je usłyszeć i pokochać kogoś innego.

– To wiem. Tak jak w piosence Kacperczyków – zgodziła się Pola.

– A to ja nie znam. – Wincentyna pokręciła głową. – Ja znam tylko Grechutę. Ale podejrzewam, że mógłby być ich dziadkiem. Albo pradziadkiem.

– Pewnie tak – westchnęła Pola. – To ja wam puszczę.

– Ale radio jest tylko w pokoju – powiedziała Jagódka. – To tutaj jest nastawione na Księżycową audycję i nic innego nie słuchamy.

– W telefonie puszczę.

– No tak, zapomniałam, że teraz w telefonie zmieścisz tyle, co sześćdziesiąt lat temu w całym kontenerze przy przeprowadzce ze Stanów.

Pola włączyła Spotify.

To był ciężki rok, jak parę ton.

Teraz leżę z nią i mam wolny dom.

Mamy całą noc, niech słyszy cały blok,

When I fell in love, w tle leci Blonde.

Pokochałem sb, już chyba mogę cb.

Tak mocno oddychamy, że parują szyby.

Namaluję ci serca na nich i napiszę wierszyki.

Mógłbym cały blok twoim imieniem otagować jak sebiksy.

– Ja pierdolę, ja tego do końca nie rozumiem – przyznała się Jagoda, po czym zaraz się zorientowała, że zaklęła, i wrzuciła dziesięć złotych do słoika.

– Czekajcie, trochę rozumiemy – zaoponowała Aniela. – Nie przesadzajmy.

– Ty rozumiesz, bo całe życie z młodzieżą pracowałaś.

– Ja nie rozumiem „otagować” – przyznała Tereska.

– A ja nie wiem, kim są sebiksy – wyznała Aniela.

– A czemu oni nie śpiewają „ciebie”, „siebie”, tylko tak dziwnie? – zapytał Zenon. – Ale to, że mają całą noc i będą głośno, to zrozumiałem. – Uśmiechnął się jowialnie.

– No to mów, młoda damo. – Róża przysunęła się bliżej.

Pola rozejrzała się wokół. Znowu była zaskoczona, że wszyscy z zainteresowaniem jej słuchają.

– Otagować to oznaczyć. Na Instagramie albo TikToku.

– Ja oglądam TikToka – powiedział dumnie Zenon.

– A sebiksy?

– To tacy mało rozgarnięci goście.

– Tacy, co w skarpetach do sandałów chodzą? – zapytała zaciekawiona Aniela.

– Ja już tak nie chodzę – zaprotestował szybko Janek.

– Bo jest zima – stwierdziła Tereska.

– Janek, ty jesteś profesorem, nie możesz być sebiksem.

– Ja myślę, że każdy może być sebiksem… – Róża się zamyśliła. – Och, ilu ja takich znałam!

– Nie, sebiksy nie chodzą w skarpetach do sandałów. To janusze – poprawiła Pola.

– Aha. – Wincentyna próbowała zrozumieć.

– Na mnie babcia mówiła kiedyś „Janusz” – wtrącił się Jan. – Ale wtedy faktycznie chodziłem w skarpetach do sandałów. I nie byłem jeszcze profesorem. Ba, nawet podstawówki wtedy jeszcze nie skończyłem.

– Sebiksy noszą markowe dresy, a właściwie wszystko mają markowe. I chodzą tacy po osiedlach z ogromnym głośnikiem ustawionym na full. Słuchają jakichś tanich rapsów. Palą e-pety i to jest trochę cringe.

– Dziwne… – powiedziała Róża. – To chyba nie znałam jednak żadnego sebiksa.

– No i jeszcze piją jakieś energetyki – dodała Pola.

– Energetyki? – zainteresowała się Wincentyna. – A colę zero? – zapytała zaciekawiona, bo wydawało jej się przez chwilę, że niestety jednak coś ją łączy z sebiksem.

– Nie, oni chyba tylko energetyki. – Pola pokręciła głową.

– To dobrze. – Wincentyna odetchnęła z ulgą. – To jeszcze powiedz mi, dlaczego to sb i cb.

– Nie wiem. Może dla oszczędności czasu?

– Ja pierdolę, co ta młodzież robi z tą ogromną ilością oszczędzonego czasu? – podsumowała Jagoda, od razu sięgając do kieszeni po pieniądze.

6.

– Dzisiaj posiedzę nieco dłużej w robocie, dobra? – Mieczysław zadzwonił wieczorem.

– Już przecież siedzisz – burknęła Dorota.

– No, ale dzwonię do ciebie, żeby uprzedzić. Czy jestem ci potrzebny?

– Nie.

Dopiero gdy się rozłączyła, uzmysłowiła sobie, co powiedziała. Mietek był jej bardzo potrzebny. Chociaż… Czy faktycznie chodziło o niego, czy tylko o potrzebę bycia zrozumianą, zaakceptowaną, zauważoną w tym domu?

Była zmęczona. Miała wrażenie, że jest po to, by odpowiadać na potrzeby całego jej świata. Przynajmniej tego najbliższego. Mąż, dzieci, resztę rodziny… Była ciekawa, czy oni znaleźli chociaż chwilę, by się zastanowić, czego ona potrzebuje. Bała się, że nie.

Umyła podłogę, pod choinką położyła zapakowane prezenty. To był chyba jedyny wyłom w tradycji, którą pielęgnowała. U niej w domu prezenty zawsze pojawiały się pod choinką w Wigilię. Ona kładła je tam już wcześniej, by się cieszyć ich widokiem. Otwierali je dopiero po wieczerzy wigilijnej, kiedy już się najedli i posprzątali ze stołu, a jeszcze nie wyszli na pasterkę.

Uśmiechnęła się do siebie, widząc choinkę obłożoną prezentami. Wszystkie zapakowała w kolorowe papiery i obwiązała dużymi kokardami. Do każdego doczepiła kartkę z imieniem obdarowanego. Spojrzała jeszcze raz krytycznie i zrobiła niewielkie miejsce dla prezentów, które ona dostanie. Nie nastawiała się na nic wielkiego, ale liczył się gest. Podświadomie się niepokoiła, że to miejsce pozostanie puste. Ale przecież nie mogliby zapomnieć o prezencie dla niej. Ona tyle dla nich wszystkich robiła…

Mieczysław był w pracy, dzieciaki zamknięte w swoich pokojach. Miała wrażenie, że ma zbyt dużo czasu. Z pewnością o czymś zapomniała. Nie była przyzwyczajona do tego, żeby siedzieć bezczynnie. Gdy jej się takie chwile zdarzały, zawsze później się okazywało, że o czymś zapomniała i na szybko musiała to robić…

Zadzwonił telefon. Jedna z matek dzieci, które uczyła. To zdecydowanie był błąd, że dawała rodzicom swój prywatny telefon. Nie mieli umiaru w tym dzwonieniu. Sobota, niedziela, godziny wieczorne były normą. Starała się zrozumieć, że sprawy ich dzieci były dla nich najważniejsze, ale ona miała swoje dzieci i swoje sprawy. Czuła się w tym wszystkim uwięziona. Jak w klatce, w której znalazła się na własne życzenie. Jakby sama na siebie wzięła zbyt dużo obowiązków, godziła się na nie, ale nie miała siły na sprostanie wszystkim zadaniom, które sama wyznaczyła. Zupełnie nie wiedzieć kiedy zrobiła z siebie cierpiętnicę. Perfekcyjną cierpiętnicę.

Nie odbierze.

Tym razem nie odbierze.

Telefon zabrzęczał jeszcze raz i kolejny. Ostatnio ta matka dzwoniła tylko w przykrych sprawach. Dorota nie miała siły zajmować się przykrymi sprawami swoich uczniów w przeddzień Wigilii. A może coś się stało? Może potrzebna była jej pomoc?

Siedziała z telefonem w dłoniach, zastanawiając się, czy nie oddzwonić.

Po chwili usłyszała dźwięk nadchodzącego esemesa:

Pani Doroto, chciałam życzyć Pani cudownych świąt. Spełnienia marzeń i uśmiechu.

Wpatrywała się zdziwiona w wyświetlacz. Spełnienia marzeń? O czym ona właściwie marzyła?

Spojrzała na telewizor. Akurat puszczali jakąś świąteczną komedię romantyczną. Na ekranie pojawiły się uśmiechnięte twarze kobiety i mężczyzny. Padał śnieg i wszystko wskazywało na to, że para zaraz się pocałuje. Faktycznie po chwili mężczyzna złożył pocałunek na ustach kobiety, a ich włosy przykryły płatki śniegu. Dorota sięgnęła po pilota i wyłączyła telewizor.

O niezobowiązujących pocałunkach ze spadającym białym puchem w tle nawet nie marzyła. Bo niby z kim? Z Mietkiem? Kiedy? On był w pracy, a teraz święta, więc jeszcze tyle rzeczy musiała ogarnąć. A zresztą powiedziałby, że jest zimno. No i Mietek to takie mało romantyczne imię. Kiedyś, w liceum, miała kolegę – Cypriana. To było romantyczne imię. Kochały się w nim chyba wszystkie dziewczyny w klasie. Ona zresztą też. Nie tylko imię miał romantyczne, ale cały był taki nieoczywisty. Gęste kasztanowe loki spadały mu na twarz. Co chwilę odsłaniał swoje brązowe oczy. Nawet gdy teraz starała się wszystko sobie przypomnieć, widziała ten gest.

Ciekawa była, co u niego słychać. Pewnie miał trójkę dzieci, żonę. A może był tak jak kiedyś wolnym ptakiem? On zawsze potrzebował wolności. Nie spodziewała się, by zacumował gdzieś na dłużej. Może tak było i teraz? Fajna była taka wolność. Bez zobowiązań, bez strachu o najbliższych. Można by żyć tylko tu i teraz, niczym się nie przejmując…

Zamknęła oczy.

– Cyprian… – powiedziała i uśmiechnęła się do swoich myśli. – Mietek – dodała po chwili. Od razu otworzyła oczy.

Tak, zdecydowanie bardziej romantyczne było wypowiadanie imienia kolegi z liceum niż imienia męża, od kilkunastu lat tego samego i w zasadzie niewiele się nią zajmującego. O jego spontaniczności to już w ogóle nie można było myśleć, bo nie istniało coś takiego.

No nic, jutro Wigilia, wszystko miała w zasadzie poukładane. Kolorowe karteczki, niektóre przedarte na pół, znalazły się już w koszu na papier, a te nieliczne, które zostały, przypominały Dorocie o sprawach, które trzeba zamknąć. Znowu wszystko było na jej głowie. Jak zawsze.

Weszła do pokojów dzieciaków i wygoniła je do spania. Za mało czasu miała dla nich. Zdecydowanie. Czasem marzyła, by w święta wyjechać gdzieś do ciepłych krajów. Ale to marzenie było tak samo nierealne, jak długi i namiętny oraz zupełnie niezobowiązujący pocałunek z Cyprianem, z zimową aurą w tle.

7.

– Tereska, a dlaczego ty właściwie lekceważysz Wincentynę? – zainteresowała się Jagoda. – Od pewnego czasu unikasz jej i się wcale nie odzywasz.

– A nawet patrzysz na nią z odrazą – dodała Malwina. – Ludzi trzeba kochać!

Tereska siedziała zgarbiona, jakby chciała się schować w fotelu.

– Ona jest gorsza niż Zenon! – krzyknęła energicznie cicha zazwyczaj Tereska.

– Gorsza niż ja? – zainteresował się. – Cudownie! A w sensie? – próbował dopytać.

– W każdym – westchnęła Tereska. – W TYM również.

– Nie spodziewałem się tego po niej. – Z wyraźnym podziwem pokiwał głową. – A co zrobiła?

– Zostawiła w saloniku notesik – powiedziała Tereska konspiracyjnym szeptem.

– To chyba nie powoduje jeszcze tego, że jest nieprzyzwoita – zmartwił się Zenon. – Jakby zostawiła majtki, stanik albo wibrator, ale notesik?

– Zenonie! – zbulwersowała się Aniela. – Co było w tym notesiku?

Tereska energicznie pokręciła głową i położyła palec na ustach.

– Nic?

Podniosła się lekko z krzesła i spod pośladków wyciągnęła zeszyt Wincentyny. Otworzyła na pierwszej stronie i pokazała wszystkim.

Zenon zaczął czytać.

– Dziesiąty marca dwa tysiące dwadzieścia jeden. Lekko wchodzi, ekstremalny odlot! Nie mogłam się powstrzymać i zrobiłam sobie cztery! – W przypadku Zenona wydawało się to dziwne, ale nawet on był skonsternowany. – Piętnasty marca dwa tysiące dwadzieścia jeden. Odleciał chyba na dwa metry. Tak mocno był spalony.

– Chyba miała na myśli „napalony” – wyszeptała Róża.

– Z pewnością tak. Stara jest i mogło jej się pomieszać – westchnęła Aniela.

– Ale w tym wieku? – zdziwiła się Tereska.

– Moja droga, w tych czasach wiek nie gra roli – stwierdziła Malwina.

– No ja bym tak nie mogła. – Tereska wzruszyła ramionami.

– Zaraz byś nie mogła – obruszył się Zenon. – Ja bym ci udowodnił, że możesz!

Po raz pierwszy wydawało się, że Tereska spojrzała na niego z zainteresowaniem.

– Bez ślubu nie – mruknęła cicho.

– Teresko! – zdziwił się Zenon. – Możemy nawet wziąć ślub! Tylko ja nie obiecuję, że będę ci wierny.

– To mnie już nie obchodzi, bo ty będziesz wtedy grzeszył, nie ja. Ja będę w porządku wobec niego. – Wzniosła oczy ku niebu.

– O, popatrz, nigdy tak na to nie patrzyłem. I to ci nie będzie przeszkadzało?

– Zupełnie nie.

– To naprawdę musimy to przemyśleć. – Zenon usiadł i złapał się za serce. – Teresko, czy ty właśnie mi się oświadczyłaś?

– No nie demonizujmy tego! – Jagoda próbowała naprostować sytuację.

– Demonizować to będziemy w noc poślubną! – Tereska zerwała się z fotela, po czym zaraz usiadła z powrotem, zasłoniła dłonią usta i spuściła skromnie oczy.

– Teresko! – Zenon spojrzał na nią z zachwytem. – Ale czy ja dam radę? – zaniepokoił się.

– Zenuś, będziemy w tym wszystkim razem. – Uśmiechnęła się.

– Ja pierdolę! Co za zwrot akcji! – Jagoda pokręciła głową. – Dobra, dobra, płacę. Chociaż to wszystko jest tak mało wiarygodne, że nie powinnam tym razem płacić.

– Nie musisz – wspaniałomyślnie uznał Zenon.

– Właśnie, że musisz. – Aniela była bezkompromisowa. – Umowa jest umową.

Jagoda wzruszyła ramionami i wrzuciła dziesięć złotych do skarbonki.

– Za dużo tych ślubów. – Aniela pokręciła głową.

– Jakich ślubów? – Do pokoju weszła Wincentyna. – Ktoś się znowu żeni?

– Tak. Zenon z Tereską.

– Z naszą Tereską? – Wicia nie mogła w to uwierzyć. – A czy oni mieli się wcześniej ku sobie?

– Nie, zupełnie nie mieli, ale zaczęli przez te twoje bezeceństwa.

– Bezeceństwa? – zdziwiła się Wincentyna.

– No, te notatki w zeszycie – dodała Aniela.

Tereska wyciągnęła w jej stronę dłoń z notatnikiem.

– O! Szukałam go! – ucieszyła się. – Chociaż tutaj nie mam co opisywać.

– Ja już jestem zajęty – zastrzegł Zenon.

– Ale jaki to ma związek z tostami?

– Tostami?! – zdziwiła się Tereska. – Jakimi tostami?

– No jak to jakimi? Takimi z tostera. Nudziłam się i opisywałam, jak się zachowują tosty, które piekłam co rano w tosterze. Takim starym, co te tosty wystrzeliwuje!

– Więc to nie o seksie? – wydukał Zenon.

Wincentyna pokręciła głową.

– O seksie? Zupełnie nie. Skąd taki pomysł?

Zenon, najwyraźniej rozczarowany, wzruszył ramionami.

– My tu też mamy toster – poinformowała Malwina. – Ale go nie używamy, bo jak się robi w nim tosty, to one potem wylatują na środek salonu.

– No właśnie! To jest najfajniejsze! – krzyknęła Wincentyna. – Nigdy nie wiesz, jak daleko poleci!

– Można by obstawiać – zaproponował siedzący do tej pory cicho Janek. – Moglibyśmy robić zakłady.

– O! – ucieszył się Zenon. – Na pieniądze.

– To ja pójdę po ten toster – zaproponowała Tereska i ruszyła szybko do szafki.

Postawiła toster na stole, a obok położyła wyjęty z lodówki chleb. Po chwili włożyła dwie kromki do tostera i wcisnęła przycisk. Janek szybko zorganizował kartkę i każdy z obecnych pensjonariuszy napisał szacowaną przez siebie odległość upadku upieczonego tosta na ziemię i kwotę, którą jest w stanie postawić. Na stole zaraz pojawiły się również powyciągane z kieszeni pensjonariuszy pieniądze.

W jadalni zapadła cisza. Kilka par oczu wpatrywało się intensywnie w rozgrzany już do czerwoności toster. W momencie, kiedy tosty wystrzeliły, otworzyły się drzwi i w progu stanęła Krystyna. Tuż u jej stóp upadły kromki chleba.

– Nie ruszaj! – Usłyszała krzyk wydobywający się z wielu pozornie bezsilnych gardeł.

Krystyna spojrzała ze zdziwieniem na swoich podopiecznych, tosty leżące na podłodze i kupkę pieniędzy na środku stołu.

– A co tu się dzieje? – zapytała. – Cóż to za hazard?

– Oj tam zaraz hazard, szefowo – żachnęła się Jagoda. – Po prostu taka tam zabawa stetryczałych staruszków!

Krystyna rozejrzała się wokół. Wszyscy uśmiechali się niewinnie i potakiwali. Zbyt niewinnie i zbyt grzecznie. Westchnęła. To zawsze wróżyło kłopoty. Na szczęście może zapomnieli o wieczorze panieńskim. W tej kwestii przynajmniej było cicho i po rozmowie, w której się nieopatrznie zgodziła na ten ich szalony plan, już nie wracali do tematu. Czasem skleroza tudzież demencja starcza była zbawieniem.

8.

Jeżeli Krystyna myślała, że jej podopieczni mają zbiorową demencję tudzież sklerozę, to się grubo myliła. Oczywiście, czasem ktoś coś zapomniał, ale gdy tylko tak się zdarzało, zaraz znalazł się obok rezolutny równolatek, który o tej rzeczy akurat pamiętał, a nie pamiętał natomiast o innych wydarzeniach, choć powinien. Jak można by się spodziewać, wtedy znajdował się inny staruszek, który ochoczo o nich przypominał. Nikt nie ma lepszej pamięci niż zgrana społeczność staruszków. A staruszkowie z Domu Seniora Happy End byli pod tym względem nad wyraz wyjątkowi. Może pamięć każdego z osobna nie była najlepsza, ale wespół w zespół działali na największych obrotach, niczym najnowsze technologiczne dziecko firmy Apple.

*

Po rozmowie o przygotowaniach do wieczoru panieńskiego jakiś czas temu od razu zaczęli działać. Jankowie oraz Zenon skoncentrowali się na zaproszeniu striptizerek, aczkolwiek bali się, że pan Adam nie będzie z tego powodu zadowolony.

– A najbardziej nie będzie zadowolona szefowa. – Tereska ewidentnie była przerażona.

– Od kiedy to przyszła panna młoda wie, co się dzieje na wieczorze kawalerskim? – Zenon spojrzał na nią z politowaniem.

– No przecież biorą ślub, zaufanie ma być. A jak taki przyszły pan młody przed ślubem nagrzeszy?

– A ksiądz Dionizy będzie na wigilii? – zapytał Janek.

– Będzie.

– To nie ma problemu. On nam wszystko rozgrzeszy.

– Wszystko? – zaciekawił się Zenon.

– A co ty nabroiłeś, że się boisz?

– Nie chodzi o jakość nabrojenia, a o ilość! – Zenon prężnie wypiął pierś.

– Erotoman gawędziarz – prychnęła Jagoda. – Tak czy inaczej, my też musimy coś zorganizować.

– Strażaka! – wymsknęło się Teresce.

– Strażaka? – Malwina się skrzywiła. – Ja bym chciała jogina.

– Przy joginie to szefowa by się połamała. – Aniela pokręciła głową. – Ona nie umie takich tam wygibasów.

– Asan – poprawiła Malwina.

– Chciałabym, żeby ładnie zatańczył – rozmarzyła się Róża.

– No to ten strażak mógłby ładnie zatańczyć! – zawołała dość energicznie Tereska.

– Teresko, ty jakaś wygłodniała jesteś – stwierdził Zenon.

– Tam zaraz wygłodniała.

– Ona po prostu chce liznąć trochę kultury – powiedziała poważnie Sabinka.

– Ja nikogo nie będę lizać – burknęła już z lekka przerażona Tereska.

– Kulturę liznąć! – Róża zaczęła ją strofować.

– No chyba że kulturę. – Tereska spuściła wstydliwie oczy.

– A ja nie wiem… – Jagoda wzruszyła ramionami. – Ja tam mogłabym lizać nie tylko kulturę – dodała cicho.

*

Niestety, z zamówieniem strażaka w wigilijny wieczór był problem. Od biedy wiekowe panienki z odzysku chciały zarezerwować policjanta, ale służby mundurowe najwyraźniej były w święta towarem deficytowym.

– Wszystkie mundury schowane na strychu – usłyszała w telefonie Aniela.

– Jak to schowane?

– Pani, nawet te policyjne i strażackie przemalowaliśmy na czerwono, żeby chociaż udawały Mikołaja.

– A nie dałoby się takiego czerwonego policjanta zamówić? Albo strażaka?

– Wszyscy już zajęci. Ale mamy jednego Mikołaja, bo się zwolnił termin.

– Zwolnił?

– Tak. Rodzice uznali, że dzieci były niegrzeczne i zrezygnowali.

– Biedne dzieciaki – westchnęła Aniela.

– My jesteśmy biedni, proszę pani – powiedział rozmówca. – Najpierw zawracają głowę, malujemy te mundury, a potem rezygnują. Co ja z tym bezrobotnym Mikołajem teraz zrobię? Gdzie on, biedny, pójdzie w Wigilię?

*

Starsze panie z wysoko rozwiniętym instynktem macierzyńskim, a nawet więcej – babcinym, nie mogły pozwolić na to, by jakiś biedny Mikołaj, który mógłby być ich wnukiem albo nawet prawnukiem, był samotny w czasie Wigilii.

– Przecież on będzie smutny! – denerwowała się Tereska. – Będzie smutny, że w święta nie ma roboty. Nie możemy na to pozwolić!

– Ale tak brać striptizera z litości? – zastanawiała się Jagoda.

– Co za różnica, czy z litości. – Sabinka wzruszyła ramionami.

– No dla mnie jest różnica, czy ktoś się dla mnie rozbiera z litości, czy nie – stwierdziła Jagoda.

– No w sumie masz rację.

– To niech nam tylko zatańczy – podsunęła pomysł Róża.

– Jak już zatańczy, to może się też rozebrać – powiedziała Sabinka.

– Sabinko! – Tereska się zawstydziła.

– No co? Ja nie dla siebie przecież, ja dla szefowej. Jak ona jest zadowolona, to nam wszystkim jest lepiej.

– Nie będziemy jej przecież co tydzień striptizera zamawiać, żeby była w dobrym nastroju.

– A niby czemu nie? – zdziwiła się Jagoda. – Przynajmniej będę miała pewność, że kasa, którą płacę za przekleństwa, będzie wydatkowana w przyzwoity sposób.

– Nieprzyzwoity chciałaś powiedzieć – obruszyła się Sabinka.

– Ale w każdym razie słuszny – stwierdziła autorytarnie Jagoda.

*

Koniec końców zamówiony został mężczyzna w stroju Mikołaja i ustalono, że jak się da namówić na zrobienie striptizu, to będzie idealnie, ale jeśli mimo usilnych próśb nie będzie chciał się rozebrać, to zatańczy i przy okazji rozda wszystkim prezenty.

Wprawdzie Róża się martwiła, że nie będzie umiał tańczyć, ale po chwili stwierdziła, że nawet słonia da się tego nauczyć, więc z Mikołajem w przebraniu nie powinno być problemu.

Recyklingowe panny na wydaniu nie mogły się doczekać wigilijnego wieczoru.

*

Mężczyźni nieco spokojniej podeszli do tematu wieczoru kawalerskiego. Uznali, że nie będą robić przykrości Krysi, zapraszając panienki, ale gdyby Adam koniecznie chciał, to Zenon pożyczy mu tablet, a nawet wszystko po kolei mu na tym tablecie pokaże.

Skupili się na zakupie dobrej whisky i prawdziwych kubańskich cygar.

– Te cygara były takie drogie, że musiały być zwijane na spoconym udzie pięknej kubańskiej dziewicy – powiedział z zachwytem Zenon, który nie widział w tym nic zdrożnego.

– Panie Zenonie, ale to takie uprzedmiotowienie kobiety – zbulwersowała się Anna.

– Zaraz uprzedmiotowienie! – Zenon się z nią zupełnie nie zgadzał. – A może ta kobieta chciała kręcić te kubańskie cygara?

– Akurat – powątpiewała Anna, zamaszyście smarując kromkę masłem.

– Proszę zobaczyć, pani przygotowuje kanapki, by jakiś staruch zaraz ją sobie zjadł z przyjemnością. I to też uprzedmiotowienie?

– Panie Zenonie, pan nie jest jakimś tam pierwszym z brzegu „staruchem”, jak to pan nazwał, tylko moim ulubionym panem Zenkiem z Happy Endu. Poza tym to moja praca i mi za to płacą. Ale nawet jakby nie płacili, to z przyjemnością bym pana nakarmiła.

– No widzi pani. Może te kubańskie dziewice z przyjemnością zwijają te cygara na swoich udach.

Anna westchnęła. Czuła, iż nie ma szans wygrać z ponętnymi udami kubańskich dziewic i przekonaniami pana Zenona.

– A może one po prostu kochają tych, dla których robią te cygara? Zwijają je z miłości? Wyobraża sobie pani zwinąć takie cygaro na swoim udzie dla ukochanego mężczyzny, a później, po wszystkim… – Zawiesił głos. – Wie pani, co mam na myśli?

Anna wstydliwie kiwnęła głową.

– No właśnie, więc kontynuując mój wywód, czy nie chciałaby pani zwinąć na udzie tego cygara, a potem po wszystkim, gdy oboje będziecie zaspokojeni, wypalić? – Zenon porozumiewawczo puścił do niej oczko. – Położyć się w łóżku, uchylić lekko okno i popykać?

Prawdę mówiąc, Anna wolałaby, żeby Zenon już skończył swój monolog, ale on jakby tego nie zauważał.

– Jan, ten z góry, ma takie owijki konopne i tytoń też ma. Mogłaby pani spróbować. Z pewnością by się z panią podzielił.

*

Na początku Anna sobie tego nie wyobrażała. Jak niby miałaby to zrobić? I po co? Zwijać cygara na swoim udzie? Przecież oni nie palili cygar. Nawet papierosów nie palili. Jednak im dłużej o tym myślała, tym bardziej dochodziła do wniosku, że Roberta takie zwijanie cygara na jej udzie mogłoby zainteresować, a nawet więcej – zafascynować.

Oczywiście nie miała śmiałości iść do pana Jana, ale gdy nadarzył się pretekst w postaci zaniesienia mu herbaty, od razu ochoczo tam pobiegła.

– Dzień dobry – powiedziała, gdy weszła do pokoju. – Słyszałam, że ma pan ochotę na herbatkę, tylko nie chce się panu schodzić.

– Ależ pani Anno, ja z przyjemnością zawszę zejdę do jadalni, ale teraz robotę mam. – Rozłożył ręce.

Anna rozejrzała się po pomieszczeniu. Wyglądało zupełnie inaczej niż inne pokoje pensjonariuszy. Na wielkim stole pod skośnym oknem stał ogromny ekran z logo nadgryzionego jabłka, a obok sterty papierów i kolorowe zakreślacze. No i dwa mikrofony. Do tego wielki fotel ze skórzanymi obiciami… Najwyraźniej Anna, przynosząc herbatę, w czymś mu przeszkodziła.

Po prawej stronie, na małym stoliczku, stała butelka whisky i leżało kilka cygar. Już gotowych do wypalenia. Zdecydowanie to nie był pokój typowego pensjonariusza domu seniora. Jan Toporek miał z pewnością więcej funduszy i chciał być bardziej samodzielny. Dom opieki potrzebny mu był chyba wyłącznie po to, by ktoś zapewnił mu wyżywienie i dbał o niego w przypadku, gdyby posypał się zdrowotnie. Poza tym kiedy nie chciał być sam, mógł zawsze zejść do innych.

– Ja tu widzę, że u pana lepiej niż w niejednym klubie dla dżentelmenów – stwierdziła Anna, wskazując na stoliczek z cygarami.

– Bywało się tu i ówdzie, to jakieś zapasy człowiek ma. – Uśmiechnął się. – Napije się pani?

– Nie. – Anna pokręciła głową. – Nie piję, poza tym jestem w pracy.

– To może pani zapali? To chyba jedyny pokój w Happy Endzie, w którym nie włączy się alarm wywołany przez dym. Toczę o to boje z Krystyną. – Wziął do ręki cygaro, po czym je powąchał. – Pięknie pachnie. – Zmrużył oczy.

– Rozmawiałam przed chwilą z panem Zenonem i zrobił mi wykład na temat tego, jak powstają cygara…

– Te legendy o zwijaniu ich na…

– Tak, tak – przerwała mu Anna.

– Coś pani sprezentuję. – Jan się schylił i sięgnął do szafki. Wyjął stamtąd mały pakunek. – Mimo iż pani nie pali, może pani sama zwinąć i komuś podarować. Taki prezent z pewnością będzie bardziej wartościowy.

Anna się uśmiechnęła.

– Ale…

– Wesołych świąt, pani Aniu. Czy zobaczymy się w Wigilię?

– Pewnie. Będę tutaj z wami.

– To proszę dać prezent pani ukochanemu jeszcze przed świętami. Jak on się nazywa?

– Robert – wyszeptała Anna.

– Z pewnością będzie zadowolony.

*

Anna wyszła z pokoju Jana i sama nie mogła uwierzyć w to, co się przed chwilą wydarzyło. Oczywiście szła na poddasze z taką myślą, że odkupi od pana Jana zestaw do robienia cygar, ale zupełnie nie wiedziała, jak o to zapytać.

– Mamo! Mamo! – Nagle przybiegła do niej Zosia. – Szukałam cię wszędzie. Otóż jest sprawa… – ściszyła głosik. – Czy ja mogę dzisiaj znowu tutaj nocować, bo jutro od rana będę bardzo wszystkim potrzebna?

– Ale…

– Mamo, zgódź się!

Anna popatrzyła na córkę i na torebeczkę, którą trzymała w ręku.

– No… No dobrze.

Chata wolna… Wieczór zapowiadał się ciekawie. Nie wiedziała tylko, czy oboje z Robertem są na to gotowi.

*

Gdy tylko Robert wrócił z pracy, próbowała ukulać na swoim udzie cygaro. Niestety, nie wyszło jej idealne i „po wszystkim” – jak to określił pan Zenon – gdy leżeli przytuleni w łóżku i próbowali je palić, uznali, że jednak przyjemniejsze były te czynności przed. Począwszy od zwijania cygara do tego, co się wydarzyło nieco później, a nad czym spuśćmy zasłonę milczenia, wszak nie o wszystkim należy opowiadać. Mimo iż pan Zenon byłby zdania zupełnie odmiennego.

Rozdział 10

24 grudnia, piątek

1.

Dorota nie była zadowolona, gdy budzik zadzwonił o świcie. A dokładniej rzecz biorąc, tuż przed świtem. Zegarek wskazywał piątą czterdzieści. Dorota westchnęła. Zapowiadał się długi dzień. Dla niej chyba najdłuższy w całym roku, mimo iż tak naprawdę był jednym z tych najkrótszych.

Bardzo jej się nie chciało wstawać. Mieczysław spał twardo, pochrapując. Dobrze, przynajmniej nie będzie jej przeszkadzał w tym, co sobie zaplanowała. A plany miała bardzo bogate. Wszystko musiało przebiegać zgodnie z listą. Najpierw usmaży karpia, potem na patelni zeszkli cebulę. Wszystko włoży do garnka żaroodpornego i wyniesie na balkon. By nie przeszkadzało. Potem wyszoruje kuchnię po tych rybach. To było dla niej najgorsze. W ogóle nie przepadała za rybami. Śledzie w słoikach często zostawały do Wielkanocy i wtedy stanowiły niezłe świąteczne śniadanie dla okolicznych kotów. To Mietek zawsze je karmił. Może i dobrze, nie marnowało się jedzenie. Kupowała dużo najlepszych śledzi i robiła z nich kilka różnych dań. Co roku wydawało jej się, że będzie za mało, a zawsze zostawało.

W tym roku postanowiła, że będzie inaczej. Kupiła wszystkiego zdecydowanie mniej. I w związku z tym bardziej się denerwowała, czy wystarczy. Ale przecież oni właściwie tak dużo nie jedli. Dzieciaki czekały, aż ryby znikną ze stołu i pojawią się słodkości, a Mietek zawsze jadł wszystko, co mu podała. Nie był wybredny, przynajmniej jeżeli chodzi o kulinaria.

Budzik zadzwonił ponownie. Tym razem ten w telefonie. Celowo poprzedniego wieczora położyła telefon z dala od łóżka, by na pewno wstać i zacząć od razu działać. Mieczysław poruszył się przez sen, mruknął coś tylko niewyraźnie. Przez chwilę mu pozazdrościła. Mężczyźni, a w szczególności jej mąż, zdecydowanie mieli idealne życie.

Zerwała się z łóżka i wyłączyła drzemkę w telefonie. Od razu, gdy zrobi śledzie, to zagniecie ciasto na kluski, potem z miejsca za jednym brudzeniem blatu zrobi makaron do zupy grzybowej. Może jeszcze od razu tartę z kapustą? Nigdy nie robiła, a podobno była dobra. No, ale miało być mało jedzenia, a nie dużo, jak zawsze…

Jutro przełoży bezę kremem z mascarpone. Ale to jutro. Po wigilii będą jeść makowiec… Przygotowanie świąt to niezła logistyka. Dobrze, że wszystko miała zapisane na kolorowych karteczkach, przyczepionych w kuchni. Pierwsze kroki, jeszcze w piżamie, skierowała właśnie tam, by zaparzyć sobie kawę. Potem usiadła na chwilę w fotelu, przykryta kocem. Próbowała się zrelaksować, ale kolorowe karteczki krzyczały do niej z lodówki, że powinna się brać do roboty. Westchnęła, zostawiła niedopitą kawę na stoliku i wstała.

Naprawdę istnieli na świecie ludzie, którzy wypoczywali w święta? Którzy z radością siadali do stołów tylko po to, by ze sobą pobyć? Którzy od rana z uśmiechem przygotowywali się do tego wieczora? Niemożliwe. Na pewno taki świat istniał tylko w romantycznych komediach emitowanych w święta w telewizji.

*

Wincentyna wolałaby się nie budzić o świcie, nawet jeżeli ten świt wypadał w Wigilię koło ósmej, aczkolwiek jej współlokatorka miała wobec niej zupełnie inne plany.

– Wesoły nam dzień dziś nastał! – huknęła Jagoda. – Którego z nas każdy żądał. Tego dnia… – kontynuowała donośnie. – O kurczę, to chyba nie ta piosenka – dodała cicho już do siebie.

Tak też się Wincentynie wydawało. Coś jej nie pasowało, zarówno w słowach, jak i linii melodycznej, aczkolwiek nie udało się ukryć, że nastał dzień wesoły. Za oknem prószył śnieg, Jagoda w dalszym ciągu podśpiewywała, tym razem mało optymistyczne: „Hu, hu, ha, nasza zima zła”.

Wincentyna kochała poranki tylko w święta, a teraz dodatkowo przeczuwała, że najbliższe dni w takim towarzystwie będą wyjątkowe. Martwiła się tylko, że nie ma dla wszystkich prezentów, ale uznała, że te różnokolorowe chusty, które ma w szafie, zupełnie wystarczą, a córki się pewnie nie obrażą, jak jeszcze długie lata będą służyć innym. Przecież do grobu ich nie weźmie. Jak już było ustalone, do grobu córki miały jej naszykować taką szaro-czarną. Oczywiście łudziła się, że zostało jej na tyle dużo czasu na tym świecie, by zdołała je przekonać, aby złamały te smutne szaro-czarne kolory jakąś fuksją albo wściekłym turkusem czy zielenią. Zdecydowanie lepiej by się czuła w takiej barwnej chuście.

Chociaż obawiała się, że jej samopoczucie po śmierci już nikogo nie będzie interesowało, nie byłaby sobą, gdyby w zanadrzu nie miała ostatniego, koronnego można by powiedzieć argumentu. Otóż miała zamiar im oświadczyć, że jeżeli nie dodadzą do tej grobowej chusty czegoś kolorowego, to będzie ich po śmierci straszyć. Nie była jednak pewna, kiedy powinna je o tym poinformować. Znając życie i perfekcjonizm jej dzieci, córki miały już przygotowaną chustę na tę jakże ponurą okazję. Chusta ta leżała pewnie w szczelnie zamkniętym pudełku, na dodatek wypełnionym kulkami na mole o zapachu naftaliny. Wincentyna podejrzewała, że ta chusta na nią czeka od momentu, gdy skończyła osiemdziesiątkę, więc będzie już koło piętnastu lat, i naprawdę była przerażona, jak bardzo dzianina musiała przesiąknąć tym okropnym zapachem. Wicia była osobą pełną empatii i z wyprzedzeniem bardzo współczuła wszystkim obecnym na jej pogrzebie. Na szczęście ją już wtedy nic nie będzie obchodziło.

Wracając jednak do milszych tematów, jakim był zdecydowanie wesoły dzień, który właśnie nastał i w którym wszyscy świętowali wigilię narodzin Dzieciątka, Wincentyna całkiem żwawo jak na swoje lata wstała z łóżka i spojrzała w okno. Od razu stwierdziła, że to będzie dobry dzień. Na dole stał ksiądz Dionizy i machał do niej, najwyraźniej chcąc jej coś przekazać.

Nie zastanawiając się ani chwili, Wincentyna otworzyła okno.

– Przyniosłem towar! – krzyknął Dionizy.

– Ale że co, mam podać hasło?

– Oczywiście!

– Mędrcy świata, monarchowie, gdzie śpiesznie dążycie? – zapytała Wincentyna.

– Powiedzcież nam, Trzej Królowie, chcecie widzieć Dziecię – odpowiedział Dionizy, już śpiewająco.

Jagoda z przerażeniem spoglądała na Wincentynę. Kiedy zobaczyła, że jej współlokatorka przez okno rozmawia z księdzem Dionizym, a w zasadzie z nim śpiewa, była w szoku. Sądziła, że większego dziwaka niż Jan Toporek nie będzie już w Happy Endzie, jednak się myliła. Przez chwilę się zastanawiała, czy nie skomentować tego, co widzi, soczystym „ja pierdolę”, ale stwierdziła, że już dosyć pieniędzy zmarnowała na takie ekscesy i tym razem jest w stanie się powstrzymać od wyrażania swoich uczuć. Przynajmniej na głos.

– Nic monarchów nie odstrasza, do Betlejem spieszą – donośnie śpiewała Wincentyna.

Okno obok nich też się otworzyło i Jagoda usłyszała głosy Tereski i Irenki.

– Gwiazda zbawcę im ogłasza, nadzieją się cieszą.

Po chwili prawie wszystkie okna były już otwarte i pensjonariusze śpiewali chórem. Ksiądz Dionizy stał na dole wzruszony. Wyglądał, jakby sam był w siódmym niebie, ale tylko do czasu, gdy na dole pojawiła się Krystyna.

– Na miłość boską, Dionizy! To znaczy proszę księdza! Oni wszyscy się przeziębią i się ksiądz nalata, by dać hurtowo ostatnie namaszczenie!

Wincentyna zamknęła okno. Spojrzała na Jagodę i na jej zaróżowionej od zimna twarzy pojawił się uśmiech.

– To będzie dobry dzień! – zawołała. – Kocham święta!

*

– Nie wstawaj jeszcze. – Robert wtulał się w szyję Anny.

– Zebrało ci się na czułości?

– Nie, po prostu na zewnątrz jest tak zimno, a ja sobie w ten sposób grzeję nos – odpowiedział.

Anna się roześmiała.

– Wesołych Świąt. – Odwróciła się do niego. – Szkoda, że musisz iść do pracy.

– Wesołych. – Uśmiechnął się do niej. – W zeszłym roku byłem z tobą cały dzień, a wieczorem musiałem wyjść, to w tym będzie odwrotnie.

– Może to nawet lepiej? – Zamyśliła się. – Wszystko przygotuję w Happy Endzie, a potem sobie zrobimy święta tylko dla nas.

– A zostawisz mi coś do jedzenia?

– Pewnie. Wszystko będzie na ciebie czekało. Ja wstaję, mam sporo pracy. Obiecałam pani Krysi, że przyjdę rano.

– Chętnie bym poszedł na wagary. Łóżko zimą ma coś takiego w sobie, że nie chce się z niego wychodzić, prawda? – zapytał Robert.

– Łóżko z tobą ma w sobie coś takiego, że nie chce się z niego wychodzić nigdy.

Przypominała sobie, jak wyglądały święta w poprzednim domu. Z Arturem. Zimno, ciemno, bo często nie wystarczało na rachunki. I strach. Nieustający strach, że będzie z czegoś niezadowolony. Że przyjdzie i będzie krzyczał, bił…

– Halo, tu Ziemia! – zawołał Robert. – Chcesz prezent teraz czy potem?

– Potem – odpowiedziała Anna, starając się po raz kolejny wyrzucić z pamięci przeszłość.

– A ja bardzo chciałbym ci dać teraz.

Uśmiechnęła się.

– Wieczorem.

– Nie wiem, czy dotrwam.

– Do tego, by dostać prezent ode mnie czy mnie obdarować?

– Chyba żeby ci go dać.

– Szalony!

– Wiem. Dla ciebie wszystko…

*

Zbyt długo rozmawiali, leżąc w łóżku, i Robert poszedł do pracy bez śniadania. Anna wstała i zrobiła sobie kawę. Dolała mleka. Pachniało jakoś dziwnie. Otworzyła drugi karton. Powąchała i zrobiło jej się niedobrze. Ostatni raz nie mogła pić kawy z mlekiem, gdy… była z Zosią w ciąży. Właściwie wtedy w ogóle nie mogła tknąć kawy. Odrzucało ją od samego zapachu.

Przysunęła filiżankę do nosa i natychmiast wylała jej zawartość do zlewu. Nie mogła w to wszystko uwierzyć… Czy chciała tego? Pewnie, że chciała. Wielokrotnie o tym z Robertem rozmawiali. Że kiedyś, że może… Nigdy jednak nie było to zobowiązujące…

Mimo wszystko miała ochotę tańczyć ze szczęścia. W pierwszej chwili chwyciła telefon, by zadzwonić do Roberta, jednak szybko zmieniła zdanie. Też będzie miała dla niego prezent wieczorem. Ubrała się szybko i również bez śniadania, gdyż nie umiała nic przełknąć, wybiegła z domu do pracy. Po drodze minęła aptekę.

– Poproszę test ciążowy.

Jak to zwykle w bajkach bywa, w nieodpowiednich momentach do akcji wkracza zły charakter. Tak było i tym razem. Kiedy farmaceutka podawała Annie test, do apteki weszła owinięta szalikiem Aldona. Na nosie miała słoneczne okulary. Anna jej nie poznała, ale Aldona dokładnie wiedziała, kto stoi przy ladzie i co kupuje. Widziała też radość malującą się na twarzy Anny.

Przecież nie mogła pozwolić, by ta dziewczyna była szczęśliwa! Tym bardziej tego dnia, kiedy jej szczęście się kończyło. Szczęście i zarazem wolność. Jej mąż tego dnia wychodził z więzienia i był przekonany, że ona od dwóch lat na niego czekała.

Cóż, niewiele było w tym prawdy. To nie on był księciem z bajki, którego miała zamiar zdobyć.

*

Pola tego dnia zaraz po pobudce chciała ponownie zasnąć. Przypomniał się jej pocałunek z Kornelem i najpierw zaczęła się zastanawiać, dlaczego wpadli na tak absurdalny pomysł, by w ogóle się całować, no i czemu oboje tak durnie na tę sytuację zareagowali. Mimo iż leżała już od godziny, zastanawiając się nad tą kwestią, do żadnych konstruktywnych wniosków nie doszła. Poza tymi, że wciąż czuła na swoich wargach jego usta. Przekichane!

Wzięła telefon. Niestety, wyświetlacz już się popsuł zupełnie. Widziała, że przychodzą jakieś wiadomości, ale w ogóle nie była w stanie ich odczytać. Może od Kornela? Ale co niby miałby od niej chcieć? Prawdę mówiąc, to, że dzwonił czy pisał, powinno być całkiem normalne. Powinien zjawić się rano, jak co roku, przynieść śledzie, posiedzieć z nią, pośmiać się, przytulić. Ale w zasadzie po co przytulić? Z tego przytulania były tylko same problemy. Gdyby nie zrobiło jej się zimno poprzedniego dnia, nie przytuliłby jej, nie pocałował i wszystko byłoby tak jak dawniej. Stabilnie. Beznadziejnie, ale stabilnie. Miałaby przyjaciela, któremu mogła o tej beznadziei opowiadać, a tak nawet nie miała komu. Chyba że zadzwoni do staruszków…

Telefon znowu zadźwięczał. I po raz kolejny. Nie było szans, by cokolwiek przeczytać. Co oni wszyscy tak do niej piszą? Nagle sobie przypomniała, że ma urodziny. Osiemnaste. Pewnie dlatego tyle osób próbowało się z nią skontaktować. Pisali i dzwonili, żeby złożyć życzenia. Szkoda tylko, że nie była w stanie tych wszystkich życzeń przeczytać czy wysłuchać. Dowiedziałaby się, jaka będzie szczęśliwa i bogata. I jak długo będzie żyła. I że jej wszystkie marzenia się spełnią. Nawet te najskrytsze. Akurat!

Jęknęła. Pewnie wśród tych esemesów był też ten od matki, z przypomnieniem, o której jej córka ma się stawić w restauracji. Tej gdzie zawsze, oczywiście. Ze stekami czy innym sushi. Bo tego, że matka się ugnie i zrobi coś tak, jak życzyłaby sobie Pola, dziewczyna nawet nie brała pod uwagę.

A gdzie tata i Marta? Zapomnieli? To akurat było niemożliwe. Musiałby się skończyć świat. Wstała z łóżka i włożyła grube skarpety. Prawdę mówiąc, nie mogła się doczekać chwili, gdy założy na siebie świąteczną piżamę, którą dostanie pod choinkę, i wszyscy przykryci kocem usiądą przed telewizorem. Taki miała plan na wieczór. Nie wiedziała, że los szykuje dla niej zupełnie inny scenariusz, niemniej jednak fascynujący…

*

Maciej instruował swoją młodszą córkę, jak ma napisać na torcie POLA 18. Cały poranek trenowali na sucho na kartce wyciętej w kształt koła. Ostatecznie nawet jej to wyszło. Nieporadne litery napisane kremem znalazły się na samej górze.

– A czy Pola już się urodziła? – pytała Marta.

– Tak. Już od dwóch godzin jest na świecie.

– A kto był bardziej pomarszczony, kiedy się urodził, ona czy ja?

– Obydwie przypominałyście kafir.

– Co to kafir? – zapytała córka.

– Takie małe pomarszczone limonki.

– Pokażesz mi? – Oblizała brudną od kremu dłoń i podeszła do Macieja.

– Pewnie. – Wyciągnął telefon. Wyszukał zdjęcie owocu i pokazał córce.

– Super. Jeszcze kiedyś mi mówiłeś, że byłam pomarszczona jak taki pies.

– Shar pei – powiedział ojciec.

– Też mi go pokaż – poleciła Marta.

Obejrzała dokładnie zwierzę na kilku zdjęciach. Bardzo jej się podobało. Nawet bardziej niż kafir.

– Będziemy kiedyś mieli takiego?

– Kto wie… – Zamyślił się. – Ale na pewno nie szybko.

– Dlaczego? – zdziwiła się dziewczynka.

– Bo by nam zeżarł tort.

– A tak my zeżremy! – ucieszyła się.

– No, można tak powiedzieć. Mamy gotowy?

– Mamy – powiedziała z dumą Marta. – Jeszcze tylko dam dwie łyżki dżemu.

– Jesteś pewna, że pasuje tutaj dżem?

– Pewnie. – Dziewczynka wzruszyła ramionami. – Dżem pasuje do wszystkiego.

– To co? Idziemy do pokoju Poli zaśpiewać jej Sto lat?

– A możemy więcej?

– Pewnie! Możemy wszystko! Ustawmy świeczki, zapalmy je i zaczynamy świętować. Ty leć do swojego pokoju po balony. Tylko cicho, żeby nasza solenizantka się nie obudziła.

*

Justyna obudziła się tego dnia w doskonałym humorze. Restauracja zarezerwowana, kreacja przyszykowana. Pekka miał się zjawić na lotnisku po południu, ustalili, że przyjedzie od razu do restauracji. O tym, że jej córka kategorycznie odmówiła przyjścia na urodzinową kolację, w ogóle nie chciała słyszeć. Nie brała pod uwagę niesubordynacji swojego dziecka. Oczywiście wolałaby spędzić czas wyłącznie ze swoim szefem, zupełnie nie rozumiała jego potrzeb w temacie rodziny, macierzyństwa, a co najgorsze – zobaczenia właśnie jej w roli matki. No cóż, faceci mają różne zboczenia. Na razie wyglądało na to, że to było jedyne, no i nieszkodliwe.

Ważne, że uwierzył w to, iż ona dzieci już mieć nie może. Chyba zupełnie niepotrzebnie opowiedziała mu o swoim nieudanym małżeństwie, bardzo wczesnej ciąży, a potem o bardzo samotnym i nieszczęśliwym macierzyństwie. Pekka był pod wrażeniem. Tak się zagalopowała w tworzeniu wyssanych z palca opowieści na temat własnej córki, że w końcu zapragnął tę córkę poznać i spontanicznie wymyślił, że przyleci do Polski na święta.

Justyna nie miała zbyt wiele czasu, żeby przygotować mieszkanie w taki sposób, by kandydat na kolejnego jelenia uwierzył, że jego wybranka mieszka z nastolatką. Wiedział, że na co dzień Pola przebywa w szkole z internatem, więc mogła trochę nakłamać, że córka się już wyprowadziła, ale niestety mimo wszystko była zmuszona zupełnie przeorganizować jeden pokój w swoim do tej pory nieskażonym długotrwałą obecnością dziecka mieszkaniu.

Na to miejsce wybrała pokój gościnny. Kupiła kilka muzycznych gazet, z odrazą poprzyczepiała plakaty do ścian, bardzo pilnując, by nie uszkodzić tynku. Maskotki i jakieś rzeczy Poli zamierzała wziąć z jej pokoju, gdy tylko ją odbierze. Spojrzała na zegarek. Dochodziła dziesiąta. Pora wstawać.

Poszła do łazienki i spojrzała w lustro. Jej twarz wymagała kilku drobnych zabiegów pielęgnacyjnych, ale ogólnie nie powinna przestraszyć Pekki. Może nawet po kolacji urodzinowej odwiezie Polę do ojca, przecież nie po to Pekka leci tyle kilometrów, by zajmowali się jakąś rozbisurmanioną nastolatką, a nie sobą. Tak, odwiezie ją do domu. To postanowione.

Justyna nałożyła grubą warstwę maseczki na twarz i poszła sobie zaparzyć kawę.

2.

Nie zapomnieli!

Pola usłyszała Martę i ojca, zanim weszli do pokoju. Uśmiechnęła się, chociaż humor miała podły. Zdawała sobie sprawę, że musi przez chwilę udawać, że jest szczęśliwa, bo osiemnaście lat kończy się raz w życiu i o niczym innym nie marzyła, jak o obchodzeniu urodzin w świąteczny poranek. Może faktycznie, gdyby ojciec poszedł z mamą dwa dni wcześniej na ten spacer, ona przyszłaby szybciej na świat.

– Dwieście lat! Dwieście lat! – usłyszała i drzwi się uchyliły.

Do pokoju weszła Marta, trzymająca osiemnaście kolorowych balonów wypełnionych helem, i tata z trudem niosący wielki tort udekorowany w stylu – można by powiedzieć – frywolnym. Na torcie paliło się osiemnaście świeczek.

– Zdmuchnij! I koniecznie pomyśl życzenie!

Poli przez głowę przeleciała naraz setka myśli. Bo o czym miałaby pomyśleć? O dobrych relacjach z mamą? To było raczej marzenie niemożliwe do spełnienia. O tym, by znajomość z Kornelem wróciła do „stanu sprzed”? O tym, by telefon się jej nigdy nie popsuł? Czy o tym, by po prostu zasnąć?

Spojrzała na ojca i siostrę. „Chciałabym dzisiaj wieczorem być przekonaną, że to jeden z najpiękniejszych dni mojego życia”. Uśmiechnęła się, zupełnie nie wierząc w spełnienie tego życzenia.

*

Anna pędziła do domu seniora jak na skrzydłach. Wigilia to cudowny moment, by oznajmić ukochanemu radosną nowinę. Tyle szczęścia naraz! Wielokrotnie wyobrażała sobie tę chwilę. Miała dać w prezencie test, zapakowany w śliczny kartonik, i na wszelki wypadek dołączyć liścik z wyjaśnieniem. Teraz jednak chciałaby, by cały świat, a przede wszystkim Robert, dowiedział się o tym jak najszybciej. Nagle jednak zaczęła się niepokoić, czy jej przeczucie okaże się prawdą. Test ciążowy w kieszeni ciążył jej niczym kamień.

Gdy tylko weszła do pracy, od razu udała się do łazienki, by zrobić test. Nie minęło kilka chwil, a pojawił się wynik. Dwie kreski. Uśmiechnęła się. Jakże inne uczucia towarzyszyły jej teraz w porównaniu z tymi, gdy pierwszy raz była w ciąży. Wtedy był strach, a nawet rozpacz. Teraz przepełniało ją bezgraniczne szczęście.

*

Michalina siedziała w kuchni, wpatrując się w piekarnik. Brownie wydawało się idealne. Gdy piekła inne ciasta, łatwo było sprawdzić, kiedy je wyjąć. Mama zawsze ją instruowała, że trzeba piec „do suchego patyczka”. Z brownie to nie działało. Tam zawsze patyczek był wilgotny i w tym był cały urok tego ciasta. Jej mama go nie lubiła. Przez lata udawała, że jej smakuje, chwaliła córkę, dopiero tuż przed śmiercią powiedziała jej, że ją tak bardzo kocha, że nawet ten jej brązowy zakalec jadła. Michalina uśmiechnęła się do wspomnień. Powiedziała mamie, że to przecież tak miało być. Brownie jest wilgotne zawsze, to nie jest zakalec. Dokładnie pamiętała jej ostatnie słowa:

– To dobrze, dziecko, to dobrze. Bo już się bałam, że nie nauczyłam cię piec.

Mama nauczyła ją piec i gotować. Wszystkiego ją nauczyła, a przede wszystkim tego, jak być dobrym człowiekiem. Może nawet za dobrym, a przez to trochę naiwnym. Takim, który się chciał ze wszystkimi dzielić pozytywnymi emocjami i uczyć ich, jak wspaniale jest dawać szczęście innym. Niestety mama nie powiedziała jej, że nie wszystkich się da zawrócić ze złej drogi.

Misia zaraz po śmierci mamy wyszła za mąż. I jeszcze szybciej od niego uciekła i wróciła do rodzinnego domu. Na szczęście w trakcie trwania tego krótkiego małżeństwa nie zdążyła sprzedać mieszkania, mimo iż jej ówczesny mąż bardzo na to nalegał.

– Popełniłam błąd – mówiła do siebie cicho. – Zdarza się. Nigdy więcej nie wejdę do tej samej rzeki.

Czy zupełnie nowy związek był tą samą rzeką? Czy powinna iść na tę wigilię? Przecież Maciej zapewne zaprosił ją tylko tak z grzeczności, bo jego córka sobie tego życzyła. Ale Michalina bardzo nie chciała być sama tego dnia…

Zadzwonił telefon. Maciej. Chwilę się zastanawiała, czy odebrać. Pewnie dzwonił, by się wywinąć z niefortunnego zaproszenia. Odbierze, by mieć to za sobą.

– Halo – powiedziała cicho.

– Cześć, tu Maciej.

– Cześć, jeżeli dzwonisz po to, żeby…

– No właśnie po to.

– To nie ma sprawy… – powiedziała zrezygnowana.

– Fajnie! – ucieszył się. – To o której będziesz?

– A mam być? – zdziwiła się Michalina.

– Pewnie, po to dzwonię, by potwierdzić zaproszenie.

– A myślałam, że po to, by się wycofać.

– W życiu! Siadamy do stołu około szesnastej, ale może przyjdziesz wcześniej?

– Bardzo chętnie.

– Poczekaj, bo jeszcze Marta chce cię o coś zapytać. Daję jej telefon.

– Pani Misiu, a przyniesie pani brownie?

– Oczywiście, przecież obiecałam. Zaraz sprawdzę, czy już się upiekło.

Kiedy skończyła rozmawiać, zajrzała do piekarnika. Wszystko, a w szczególności brownie, wydawało się idealne.

*

– Pada śnieg, pada śnieg, dzwonią dzwonki sań, a Świętego Mikołaja goni FBI! – Do kuchni domu seniora, w której od rana urzędowała Anna, ze świątecznym śpiewem na ustach wszedł tanecznym krokiem Zenon.

– Dzień dobry, panie Zenonie! – Ucieszyła się na jego widok.

– Dzień dobry, przyszedłem zobaczyć, czy ma pani coś dobrego. – Usiadł przy stole. – Bo wie pani, gdy byłem mały i wchodziłem do kuchni, gdzie moja mama przygotowywała święta, to zawsze się na coś załapałem. – Rozmarzył się. – A to sałatka się nie zmieściła do dużej miski, trochę zostało i ktoś musiał to zjeść, a to pierwszy naleśnik na krokiety nie wyszedł i trzeba go było zjeść z dżemem, który został z drożdżowych rogaliczków. Czasem jakiś garnek po kremie czy rozpuszczanej czekoladzie można było wylizać… – Zenon najwyraźniej odpłynął w świat dzieciństwa. – W moim rodzinnym domu nie było pierogów. Do barszczu były zawsze krokiety z kapustą i grzybami.

– Specjalnie dla pana mogę jeszcze zrobić krokiety – zaproponowała Anna. – Wszystkie składniki mamy. A skoro ma to panu sprawić radość, to zrobię to z przyjemnością.

– To będzie najwspanialszy prezent. – Uśmiechnął się. – Ludzie przyzwyczajeni są, że prezent musi być ze sklepu, a tak naprawdę cieszą te najdrobniejsze gesty. – Zamyślił się. – Ot, mój przyjaciel Mike… Kupił mi kilka miesięcy temu telefon. Podobno jakiś najlepszy. Niby przez ten telefon można rozmawiać tak jak przez ten tablet. Ale ja mam już telefon, do nikogo nie dzwonię, a do mnie też niewiele osób. A to, co oglądam na tablecie, jest większe i bardziej wyraźne. W tym telefonie jest za mały ekran. Rozpakowałem go i leży. Miejsce tylko zajmuje. Nie potrzebuje pani telefonu, pani Aniu?

– Nie, panie Zenonie. – Pokręciła głową, mieszając kapustę z grzybami. – Zawsze przecież można go sprzedać.

– Sprzedać? I co ja potem z tymi pieniędzmi zrobię? Ja chciałbym, żeby ten telefon kogoś naprawdę ucieszył. A za pieniądze to co ja sobie kupię? Tak naprawdę to ja mam wszystko, o czym marzę.

– Oprócz krokietów – zażartowała Anna.

– Oprócz krokietów – zgodził się Zenon.

– Panie Zenonie, obiecuję, że i to marzenie się dzisiaj spełni.

*

Dorota zamiotła jeszcze raz pod choinką. Mimo iż była to świeża jodła, już pod nią leżało trochę osypanych igieł. Wzięła konewkę i podlała drzewko. Miejsce, które zostawiła na podarki dla siebie, wciąż pozostawało puste. Może Mieczysław nie zauważył, że wszystkie prezenty już tam leżą? Znając życie, nie zdążył dla niej jeszcze nic zapakować. Dorota lubiła kolorowe papiery, a Mietek zawsze szedł na łatwiznę i kupował świąteczne torebki. A nawet nie kupował nowych, tylko wyjmował te z ubiegłych lat. Taki recykling. Potem dostawała prezenty z zawieszką „Mietek” i informacją od męża: „To nie żaden Mietek, to dla ciebie”. Chciałaby choć raz być potraktowana wyjątkowo, ale przez tyle lat zdążyła się do tego przyzwyczaić. Po chwili postanowiła mimo wszystko, że zaniesie mu papier i kokardki. Może dzieciaki mu pomogą.

– Prezenty już leżą pod choinką – powiedziała, wchodząc do pokoju.

– Tak, widziałem. – Uśmiechnął się. – Znowu przesadziłaś z ilością.

– Wiesz, jak ja to lubię. Przyniosłam papier do pakowania, gdybyś potrzebował.

– Dorota…

Mieczysław wyglądał, jakby chciał coś powiedzieć. Nie patrzył jej w oczy. To niemożliwe, by nie miał dla niej prezentu. Po prostu niemożliwe! Nie słuchając, co ma jej do przekazania, wyszła do kuchni. Woda na łazanki już się gotowała, mogła wrzucać wcześniej przygotowane i pokrojone w równe romby ciasto, by potem zmieszać je z ciepłą masą makową. Wszyscy to bardzo lubili.

*

Wincentyna znowu się nie wyspała. Siedziała do późna poprzedniego dnia i słuchała audycji Klemensa Wiśniowieckiego. Teraz w jadalni pakowała kolorowe chusty w świąteczny papier. To był doskonały prezent. Nawet Zenon się załapał i Janek. Tylko Jan Toporek nie dostanie, bo zupełnie nie wiedziała, jaki kolor mogłaby mu podarować. Nie znała go wcale.

Klemens Wiśniowiecki w radiu opowiadał o tradycjach świątecznych, ludzie do niego dzwonili i mówili o najdziwniejszych prezentach, które w życiu otrzymywali. Jednak wszystkie wydawały się Wincentynie takie zwyczajne. Nikt nie dostawał co roku chusty. W innym kolorze i w innym wzorze, ale wciąż jednak chusty. Przecież gdyby ona te wszystkie chusty związała, to z pewnością wystarczyłoby, żeby zejść na nich z najwyższej wieży. Zupełnie nie wiedziała, dlaczego miała takie skojarzenie. Po co miałby ją ktoś w wieży trzymać i niby dlaczego miałaby uciekać?

Specjalnie sama została w jadalni po to, by móc sobie wypić z ogromnym namaszczeniem swoją colę zero, którą to poprzedniego dnia przemycił dla niej ksiądz Dionizy. W szafce znalazła nawet szklankę do whisky. Włożyła kilka kostek lodu, wlała całą puszkę coli i poczuła się jak w raju. Niestety, jak to w raju bywa, zawsze znajdzie się jakiś wąż, który przeszkadza w idylli…

– Pani jeszcze nie śpi? – zapytał zdumiony Jan Toporek.

– Podobnie jak pan – powiedziała, chowając za sobą szklankę z napojem. W pierwszym momencie nie zauważyła, iż Jan też coś za sobą chowa, jednak potem zwróciła uwagę na nietypowe zachowanie mężczyzny. – Co pan tam ukrywa? – zapytała.

– Ech… – Jan, niezadowolony z tego, iż został przyłapany, wyciągnął zza pleców butelkę whisky.

– O, ho, ho! – zawołała Wincentyna. – Chyba panu szkło podebrałam. – Wyciągnęła zza pleców szklankę z colą.

– A co pani pije? – zainteresował się Jan.

– Ja skromnie. Colę.

– Zawsze byłem nieskromny. – Roześmiał się. – Mój przyjaciel mówi na to „ruda na myszach”.

– Też ładnie – stwierdziła Wincentyna.

– A co pani właściwie robi?

– Prezenty pakuję. Miałam dylemat, którą dać panu. Bo mam dla wszystkich.

Jan rozejrzał się uważnie. Na stole leżały chusty w różnych wzorach i kolorach. Pokazał palcem najbardziej puchatą i kolorową.

– Taka by mi się przydała. Tam u góry czasem bywa zimno.

– Proszę bardzo – powiedziała Wincentyna. – Czy mam zapakować?

– Nie trzeba, od razu się nakryję. – Jan zarzucił na plecy kolorową chustę. – A szklankę wezmę inną – dodał.

– Lodu trochę zostało.

– Dzięki.

Kiedy Jan wyszedł z pokoju, Wincentyna się zorientowała, że piosenka świąteczna, którą puszczał Klemens Wiśniowiecki w swojej Księżycowej audycji, leciała już chyba trzeci raz. Jakby się zapętliła. Może coś się stało?

– Opowiem wam coś jeszcze. – Usłyszała po chwili znajomy głos w radiu. – Również w temacie dziwnych prezentów. Czasem niespodziewanie przychodzi do nas Mikołaj, Gwiazdor czy Dzieciątko i przynosi nam najdziwniejszy prezent. Przed chwilą dostałem ciepłą chustę, którą mogę się okryć. I ta chusta ma wszystkie kolory świata. Powiem wam jedno: sam sobie zazdroszczę takiego prezentu.

Wincentyna zamarła ze szklanką w połowie drogi do ust. Wiedziała… Wiedziała, że zna bardzo dobrze ten głos… Uśmiechnęła się. Nie pomyliłaby go z żadnym innym. Przecież słuchała go od lat.

*

Kiedy się obudziła, pierwsze, o czym, a w zasadzie o kim pomyślała, to był Jan Toporek vel Klemens Wiśniowiecki. Czy tylko jej udało się poznać jego tajemnicę? Uśmiechała się na samą myśl, że będzie teraz prowadził swoją Księżycową audycję otulony podarowaną przez nią chustą. Może nawet kiedyś porozmawia z nią na antenie? To naprawdę było jej wielkim marzeniem.

Wszystkie pakunki miała już gotowe. Przy pomocy Zosi udało jej się nawet zrobić wizytówki z imionami, które teraz wystarczyło przykleić na prezenty.

– A dlaczego ty robisz prezenty? – zapytała Zosia. – Przecież to robota Mikołaja.

– No niby tak, ale on nie da rady wszystkiego ogarnąć sam – powiedziała Wincentyna.

– I mu pomagasz?

– Dokładnie tak – przyznała staruszka. – Chłopak ma tyle roboty, że jeszcze by nie zdążył na czas.

– Rozumiem. Ja czasem pomagam mojej mamie, żeby zdążyła na czas. Też ma dużo roboty. Zupełnie jak Święty Mikołaj.

3.

Anna miała bardzo dużo do zrobienia, ale mimo wszystko zdołała przygotować krokiety dla Zenona. Zosia była zajęta zabawianiem wszystkich w Happy Endzie, więc zupełnie jej nie pomagała. A przydałyby się dodatkowe ręce do pracy.

– Smakują jak u mojej mamy. – Zenon się uśmiechnął, jedząc łapczywie krokieta, który przed chwilą zdjęto z patelni.

Anna usiadła przy nim.

– To bardzo się cieszę.

– Spełnia pani moje marzenia. I tak sobie na panią patrzę od pewnego czasu i cieszę się, że wreszcie znalazła pani kogoś, kto o panią dba, drogie dziecko. I spełnia pani marzenia.

– Spełnia, panie Zenonie, spełnia. – Anna uśmiechnęła się rozpromieniona. – I to jeszcze jak!

Zenon bacznie spojrzał na kobietę.

– Czy powinienem zapytać, co się stało?

Pokręciła głową.

– Niech pan o nic nie pyta! – krzyknęła. – A zresztą nie musi pan pytać i tak panu powiem, bo muszę się komuś zwierzyć. Jestem w ciąży!

– Będziemy mieli dziecko! – zawołał spontanicznie Zenon. – Pierwszy niemowlak w Happy Endzie! – Najwyraźniej się ucieszył. – Dziecko drogie, a ty w tej kuchni się tak męczysz! – Zaniepokoił się. – Ten twój… Jak mu tam…?

– Robert.

– No tak, Robert – powtórzył Zenon. – Robert już wie?

– Jeszcze nie. – Pokręciła głową. – Powiem mu chyba dopiero po świętach, bo chciałam to zrobić tak jak w internecie to pokazują. Ładnie zapakować test, obwiązać wstążeczką, z pompą!

– Dziecko, ty mu tego nie rób! Ja oglądam tego TikToka i te chłopy w ogóle nie kumają tego, co im te romantyczne baby chcą powiedzieć.

Anna patrzyła na niego z zaskoczeniem.

– No przepraszam – zreflektował się Zenon. – Ale taka jest prawda. Ty, dziecko, leć do niego czym prędzej i mu powiedz.

– Może zadzwonię?

– Przez telefon? No co ty! Leć, a ja tu zostanę i będę mieszał te bigosy i barszcze. Przecież zaraz wrócisz.

Anna spontanicznie pocałowała Zenona w czoło. Mężczyzna ewidentnie się zaczerwienił.

– Będę nie dalej niż za godzinę! – wykrzyknęła, rozwiązując fartuszek. – Kocham pana, panie Zenonie – dodała, znikając za kuchennymi drzwiami.

*

– Jedzenie tortu przy kuchennym stole w Wigilię przeszło już do naszej tradycji – oświadczyła Pola, oblizując się. – Pyszny.

– Ja robiłam – pochwaliła się Marta.

– Sama?

– Prawie sama – powiedziała, nie patrząc na ojca.

– Prawie zupełnie sama. – Maciej się roześmiał. – Ja tylko trochę pomagałem.

– Ciasto kupiliśmy – wyszeptała Marta konspiracyjnym szeptem. – A krem z paczki. Ale dołożyłam dżem.

– Przepyszny, naprawdę. – Pola zmierzwiła siostrze włosy.

– To jaki mamy plan?

– Wszystko mamy zrobione – powiedziała Pola.

– Kornel przyniesie śledzie i makowiec?

– Nie wiem. – Pola wyraźnie posmutniała.

– Pokłóciliście się?

– Nie – ucięła i wstała od stołu. – Idę się ubrać – powiedziała stanowczo i natychmiast wyszła z kuchni.

Maciej spojrzał pytająco na młodszą córkę. Marta pokręciła głową i bezradnie wzruszyła ramionami.

*

Justyna spojrzała na zegarek. Dochodziła czternasta. Wszystko do tej pory przebiegało zgodnie z planem. Maseczka na twarz zadziałała, samolot z Helsinek nie miał jak na razie opóźnienia. Oczywiście wolałaby, by Pola przyjechała sama do niej do domu, ale z racji tego, że chciała z jej pokoju pożyczyć trochę bibelotów, by pokój nastolatki w jej mieszkaniu wydawał się wiarygodniejszy, mogła się poświęcić i po nią podjechać.

Nie planowała żadnego prezentu, przeleje jej trochę kasy na konto. Ile? To zdecydowanie będzie zależało od tego, jak będzie się zachowywała tego dnia. Gra była warta świeczki. Aby wszystko wyszło jak należy, miała zamiar jej o tym powiedzieć od razu, gdy tylko ją zobaczy. Widziała jej zniszczony telefon, przyda się jej nowy, więc gówniara będzie mieć odpowiednią motywację. A bycie miłą przez jeden wieczór naprawdę nie było wygórowaną ceną. Szczególnie za kilka tysięcy złotych w charakterze prezentu na osiemnaste urodziny.

*

Robert naprawdę chciał wcześniej skończyć. Umówił się z kumplem, że ten go zastąpi, gdy tylko będzie mógł. Pomagali sobie czasem. Kiedy się Michałowi dziecko rodziło, też dzwonił w środku nocy z prośbą, by Robert przyszedł jak najszybciej na komendę, bo żona ma rozwarcie na ileś tam palców i boi się, że bez niego urodzi. Zerwał się wtedy najszybciej jak potrafił. Teraz mały miał dwa miesiące, do kumpla przyjechała teściowa i kolega chyba do pracy przychodził odpoczywać. Chociaż z tym odpoczynkiem w Wigilię mogło być różnie. Robert pamiętał, że były i Wigilie spokojne, i bardziej dynamiczne. Zupełnie nie wiedział, od czego to zależało. Ostatnio z Anną słuchał Księżycowej audycji Klemensa Wiśniowieckiego i sam podejrzewał, że to, czy będzie spokojnie, zależało wyłącznie od koniunkcji określonych planet. Jak w tym roku się ustawiły – tego nie wiedział. Może gdyby wiedział, byłoby mu łatwiej przygotować się na to, co miało nastąpić tego dnia…

A szczerze powiedziawszy, los szykował dla nich sporo psikusów, jakby te wszystkie planety co najmniej grały w jakimś kabarecie…

*

Kilka minut po czternastej na komendę zadzwonił jakiś mężczyzna, zgłaszając, że go biją. Robert, chcąc ratować świat, szybko pojechał na miejsce. Oczywiście dopiero gdy jego kumpel zaparkował, zobaczył, że znowu znajduje się przed kamienicą, w której kiedyś mieszkali Anna z Arturem.

Nie podobało mu się to zupełnie. Miał jednak nadzieję, że żona Artura, Aldona, jest zajęta i nie będzie stwarzała problemów. Chociaż doskonale pamiętał tę scenę, gdy dokładnie dwa lata wcześniej wyrzuciła jego Annę i Zosię z mieszkania. Nie mógł jej tego wybaczyć. Miał też do niej pretensje, że wydzwaniała do niego i nadużywała jego uprzejmości. Zastanawiał się wielokrotnie, czy nie zmienić roboty. Może powinien się dogadać z panem Adamem i wrócić do pracy ochroniarza? A może jeszcze chwilę wytrwać?

Interwencja wśród znanych mu już od kilku lat mężczyzn przebiegła sprawnie (po kłótni zaraz nie było śladu, a miejscowy element w przypływie pijackiej czułości zaczął sobie wyznawać dozgonną miłość) i policjanci mogli wracać na komendę. Jego kolega wszedł już do samochodu, a Robert postanowił jeszcze obejść parking. I w tym momencie zobaczył Aldonę. Niestety…

*

Aldona nie wierzyła swojemu szczęściu. Tego dnia najwyraźniej mogła złapać dwie sroki za ogon, a raczej dwóch mężczyzn za… Zachichotała na samą myśl. Artur wychodził dziś z więzienia, miał do niej przyjść wieczorem, a policjant się napatoczył i znalazł tuż przed jej domem. Naprawdę miała taki sam gust, jak ta mamuśka (tak nazywała w duchu Annę). Taki sam dobry gust. Niewiarygodne, jak los jej sprzyjał tego dnia. Chciała zawołać Roberta, ale stwierdziła, że bezpieczniej będzie, gdy zbliży się do niego niepostrzeżenie i użyje jakiegoś fortelu, by zmusić go do tego, żeby ją odwiedził. A wtedy już sobie z nim poradzi. Miała kilka godzin. Wystarczająco dużo czasu na zabawę. Kochała się bawić z mężczyznami. A jeszcze bardziej kochała wszelakie intrygi. Wyglądało na to, że wigilijny wieczór będzie ostatnim, kiedy będzie mogła zaszaleć, bo wyjście na wolność jej męża groziło długim okresem monogamii. Przynajmniej do czasu, aż znowu coś wywinie. A że wywinie, była tego pewna, kwestią było, jak szybko się to wydarzy.

– Jak dobrze, że pan się tutaj znalazł – jęknęła dramatycznie. – Dzisiaj jest mi tak bardzo słabo… – Osunęłaby się na ziemię, gdyby nie mocne ramiona Roberta, które ją automatycznie przytrzymały.

– Co pani wyprawia?! – syknął.

Aldona się nie odezwała. Nadal udawała nieprzytomną.

– O Jezus Maria! Co się tu dzieje?! – rozległo się z okna. – Chłopie, weź ją na ręce i przynieś no tutaj! – zawołała kobieta od dłuższego czasu obserwująca całą sytuację.

Robert westchnął. Nie mógł sobie pozwolić na oskarżenia, że nie pomógł biednej potrzebującej dziewczynie, która zemdlała tuż u jego stóp. Na pewno by się takie pojawiły. Z ogromną niechęcią wziął Aldonę na ręce i poszedł w stronę drzwi do kamienicy. Tuż w progu Aldona mocno objęła go za szyję.

Robert był taki wściekły, że jak najszybciej chciał załatwić sprawę z namolną kobietą. Z tego wszystkiego nie zauważył Anny, która właśnie wyszła zza rogu. Niestety, Anna widziała go dokładnie. I nie rozumiała, dlaczego jej ukochany, ojciec jej dziecka, wybrał inną. Miała déjà vu.

*

Kilkanaście minut wcześniej Anna, odpowiednio zmotywowana przez Zenona, pędziła na komisariat, by jak najszybciej podzielić się z Robertem radosną nowiną. Jeszcze przed chwilą lokalizacja w telefonie Roberta wskazywała właśnie to miejsce. Zaraz jednak punkt oznaczający ukochanego pojawił się gdzie indziej. Tuż obok jej dawnego mieszkania. Zaniepokoiła się nieco. Czyżby Aldona znowu go do czegoś chciała wykorzystać?

Szybko zmieniła kierunek i pobiegła w tamtą stronę. Kiedy wyjrzała zza rogu, zobaczyła Roberta tulącego w ramionach Aldonę. Anna stanęła jak wryta. Nie potrafiła uwierzyć własnym oczom. Na dodatek kiedy Robert wchodził do klatki schodowej, ta lafirynda zarzuciła mu ręce na szyję. Nie zaprotestował. Cóż, historia najwyraźniej lubi się powtarzać.

*

Kornel po raz dziesiąty próbował się dodzwonić do Poli. A może był to raz dwudziesty albo i trzydziesty. Nie liczył, ale wydzwaniał do niej od momentu, gdy tylko się obudził, a ona wciąż nie odbierała. Oczywiście to wydzwanianie tłumaczył sobie wyłącznie kilkoma kwestiami. Pierwsza była taka, że wypadało jej złożyć życzenia urodzinowe, przecież mimo iż się z nią całował, wciąż była chyba jego najlepszą przyjaciółką. Druga natomiast kwestia była taka, że mama przygotowała makowiec, który miał jej zanieść, a trzecia, że dla pana Macieja miał trzy słoiki różnych śledzi.

Tak, chyba te śledzie były najważniejsze. Ale przecież nie mógł ot tak się pojawić w wigilijne popołudnie i powiedzieć: „Hej, przyniosłem śledzie”, zaśpiewać Sto lat i potem sobie pójść. Czy miał ją przytulić na przywitanie czy nie? Czy pocałować, jak zawsze, w policzek? A może lepiej nie całować? Jakie to wszystko było skomplikowane.

Wszedł do kuchni. Tata smażył ryby, mama się krzątała. Kiedy minęła tatę, delikatnie poklepała go po ramieniu.

– Czy wy się przyjaźnicie ze sobą? – zapytał nagle rodziców.

Mama i tata spojrzeli na siebie ze zdziwieniem.

– Pewnie – powiedział tata.

– Jasne – zgodziła się mama. – A myślisz, że wytrzymalibyśmy ze sobą dwadzieścia lat, gdyby nie łączyła nas przyjaźń?

– W żadnym wypadku – stwierdził ojciec.

– W żadnym. Idziesz do Poli? – na pozór niewinnie zapytała mama.

– Nie odbiera ode mnie telefonu.

– Pokłóciliście się?

– Wręcz przeciwnie… – Kornel wyjął z lodówki śledzie i spakował słoiki do torby, obok makowca.

– Ja dam Poli prezent, gdy do nas przyjdzie – powiedziała mama.

– Jeśli do nas przyjdzie… – mruknął pod nosem.

Mama wymownie ścisnęła ojca za ramię, ale Kornel tego nie zauważył. Pokręciła głową, by mąż nic nie komentował. Nauczony doświadczeniem ojciec Kornela wiedział, że lepiej będzie, gdy posłucha żony. Tak działał przez ostatnie dwadzieścia lat i całkiem nieźle na tym wychodził.

4.

Dorota przebrała się już do kolacji. Uczesała włosy, zrobiła makijaż. Włożyła piękną czerwoną sukienkę i dobrała do niej eleganckie kolczyki. Wiedziała, że potem będzie kolejka do łazienki, więc wolała zrobić wszystko szybciej. Wieczerza już w zasadzie była gotowa, pozostało tylko nakrycie stołu, a to mogła przecież zrobić w odświętnym stroju.

Mieczysław wciąż chodził w dresie.

– Przebierzesz się? – zapytała.

– Pewnie, zaraz.

– Pomożesz mi potem nakryć do stołu?

– Oczywiście. Dzieciaki już są gotowe, zaraz przyjdą. – Mieczysław zerknął na blat szafki kuchennej, na którym stały przygotowane rzeczy do zaniesienia na wigilijny stół. – Nie ma grzybków w occie? Skończyły się?

– Nie, są w piwnicy.

Dorota krzątała się jeszcze chwilę po kuchni. Kątem oka widziała, że do pokoju weszły dzieciaki. Wystrojone. Wigilia była chyba jedynym dniem w roku, kiedy widziała męża w garniturze. Nienawidził tego z całego serca. Raz w roku wkładał garnitur specjalnie dla niej. Uśmiechnęła się. Lubiła, gdy ktoś coś robił specjalnie dla niej. Nie zdarzało się to zbyt często.

Stanęła w progu, przypatrując się rodzinie. Zrobiłaby dla nich wszystko.

– Zobacz, ile prezentów! – ucieszyła się Karolina.

– Mega! – zawołał Julek.

– Chodź, zobaczymy, ile jest dla mnie, a ile dla ciebie.

Dorota się uśmiechnęła. Wiedziała, że tak będzie. Co roku liczyli prezenty i ważne było to, by dostali tyle samo.

– Tata ma mniej – powiedział Julek.

– A mama? – zapytała Karolina.

– Mama nie ma wcale.

– Tata, gdzie jest prezent dla mamy?

– No z tym jest kłopot… – zaczął się tłumaczyć ojciec, a Dorota nadstawiła uszu. – Zamówiłem dla mamy taki piękny prezent. Naprawdę tym razem się starałem wymyślić coś, o czym mama marzy, i udało mi się.

– No i gdzie niby jest ten prezent? – zapytała córka.

– Nie przyszedł. – Mietek bezradnie rozłożył ręce. – Nie zdążył dojść. Albo gdzieś zaginął. Jest adnotacja, że przesyłka dostarczona. Wyjaśniam to z firmą kurierską…

– Jasne, zaginął – westchnęła Karolina.

– Tato, to znaczy, że mama w tym roku nie dostanie nic od Mikołaja? – zapytał Julek i poważnie spojrzał na ojca. – Przecież będzie jej bardzo przykro!

*

„Tato, to znaczy, że mama nic nie dostanie od Mikołaja?” – te słowa zabrzęczały w uszach Doroty niczym dźwięk tłuczonego szkła. Najgorsze było to, że dopuszczała do siebie taką możliwość. Nawet miała przygotowaną paczuszkę, którą zamierzała niepostrzeżenie podrzucić. Prezent od uczniów. Dostała jakiś kubek i bombonierkę. Ale miała się tak mocno upokorzyć, żeby teraz wejść do pokoju i położyć dla siebie prezent pod choinką? Prezent z napisem „Dla Dorotki”?

Nie mogła tego zrobić. Miała dość. Miała wszystkiego dość. Zrobiła tego dnia wszystko, co do niej należało. Przygotowała wigilijne potrawy, upiekła ciasta i zrobiła obiad na kolejne dwa dni. Zrobiła dosłownie wszystko, do czego była im potrzebna. Jak widać, tylko do tego…

Niezauważona przez nikogo, włożyła buty, założyła gruby płaszcz i czapkę, owinęła się szalikiem i wyszła z domu. Sąsiad za nią coś wołał, ale udała, że nie słyszy. Przyspieszyła i bez słowa zniknęła mu z pola widzenia.

*

– Niech mnie pan lepiej o nic nie pyta – ostrzegła Anna, gdy wściekła wróciła do kuchni, napotykając pytające spojrzenie Zenona. – O nic!

Najwyraźniej mimo wszystko chciał zapytać, ale się rozmyślił, bo machnął tylko ręką.

– Gdybym nie była kulturalna, powiedziałabym panu, kim są mężczyźni. Ale jeszcze się powstrzymuję. Natomiast niedługo mogę przestać się powstrzymywać i wtedy popłynę.

– Płyń, moje dziecko, płyń – zachęcił staruszek. – A to, jacy są mężczyźni, to ja wiem najlepiej – westchnął. – Ale wszystkie grzechy trzeba odpokutować…

– Nie wierzę, że pan też był takim gnojkiem! – wybuchła.

Zenon nic nie odpowiedział. Wolał się nie przyznawać, że pomyślał, a nawet był przekonany o tym, że był zdecydowanie większym gnojkiem niż ten Robert Anny. Z pewnością był. I nawet nie wiedział, czy do końca tego żałował.

– Nie mogę zapytać, co się stało? – zaczął niewinnie Zenon.

– Pieprzony królewicz! – mówiła zdenerwowana Anna. Zenon z przyzwyczajenia liczył, ile złotych do słoika musiałaby wrzucić dziewczyna, gdyby również brała udział w wymyślonej przez pensjonariuszy zbiórce za wszystkie brzydkie słowa. Wyszło mu ze cztery dychy. – Cholerny… Zorro!

„Pięćdziesiąt” – dodał w myślach Zenon. Po chwili jednak Anna puściła ze swoich ust tak soczystą wiązankę, że stać by ich było nie tylko na dwanaście kubków i striptizera na wieczór panieński, ale na sześćdziesięcioelementowy serwis obiadowy i występ całego zespołu chippendalesów.

*

Pola usłyszała dzwonek do drzwi. Czyżby już przyszła pani Michalina? Na początku była niezadowolona, że ojciec zaprosił do nich w Wigilię obcą osobę, ale przypomniała sobie, że przecież Kornel kiedyś też był obcy. Poznała go, gdy szukała sali do matematyki. On też szukał, więc tak szukali razem przez pół lekcji, aż razem wylądowali pierwszy raz w gabinecie dyrektorki. I potem w zasadzie byli już nierozłączni. Może teraz Michalina też była dla nich obca, ale kiedyś będzie kimś ważnym dla jej ojca? Byleby tego nie spieprzył. Tak jak oni z Kornelem…

Usłyszała doskonale sobie znany damski głos. Matka? Przecież Pola nigdzie się nie wybierała, to po co mama przyjechała? Przyłożyła ucho do drzwi, żeby lepiej słyszeć toczącą się między rodzicami dyskusję.

– Justyna, Pola nie chce dzisiaj z tobą wyjść – mówił ojciec spokojnym głosem.

– A co ona ma do gadania? Przecież to jeszcze dziecko!

– Nie wiem, czy pamiętasz, ale od kilku chwil już nie. Składałaś jej już życzenia urodzinowe?

– Nie, ale przecież jeszcze będzie okazja, bo wyprawiam dla niej kolację urodzinową.

– Na którą ona nie chce iść – zauważył ojciec. – Czy chociaż raz zapytałaś ją, czego ona oczekuje? O czym marzy?

– Jezu, Maciek! Czy ciebie ktoś w jej wieku pytał o zdanie? Robiło się to, co chcieli starzy, a jak nie, był szlaban.

– Ja staram się nieco inaczej wychowywać córki.

– Cześć, mamo – powiedziała Marta, która najwyraźniej weszła do pokoju, w którym toczyła się rozmowa.

– Cześć.

– Ja mogę z tobą pójść na kolację, jak Pola nie chce. Poświęcę się w jej urodziny.

– Poświęcisz się?! – wydarła się Justyna. – Poświęcisz się, by z matką zjeść kolację?! – krzyczała. – Przecież ja nawet cię nie chcę na tej kolacji!

Marta zaczęła płakać. Pola chciała wyjść z pokoju, ale gdy zamierzała nacisnąć klamkę, drzwi się otworzyły i do pokoju wbiegła zapłakana siostrzyczka. Nie mogła się uspokoić, tak szlochała. Pola mocno ją przytuliła i zaczęła głaskać po plecach.

– Chodź – powiedziała do siostry. – Pójdziemy na spacer. Będziemy oglądać światełka w domach, zobaczymy, czy można zajrzeć przez okna, by zobaczyć, jaką ludzie mają choinkę.

To przekonało Martę. Szybko się ciepło ubrały i wyszły z domu. Gdy Pola zamykała za nimi drzwi, z pokoju dobiegały podniesione głosy rodziców. Pola miała tego dosyć. Postanowiła iść w miejsce, gdzie święta wyglądają tak, jak powinny wyglądać.

*

W miejscu, gdzie święta miały wyglądać tak, jak powinny, cztery staruszki stały przy oknie i wypatrywały Mikołaja, w żadnym razie nie świętego. Konkretnie wypatrywały mężczyzny, który w stroju Mikołaja tudzież strażaka albo innego policjanta zjawi się u nich, trochę potańczy, a może nawet zdejmie koszulę.

– Ja nie lubię, jak błyszczy klatą. – Tereska się skrzywiła. – Wolę owłosionych.

– Ty w ogóle nie będziesz patrzeć, przecież wychodzisz za mąż za Zenona. – Malwina wzruszyła ramionami.

– To kiedy mam się napatrzeć, jak nie przed ślubem? – oburzyła się Tereska. – To ostatnie tchnienia wolności.

Jagoda chciała coś powiedzieć, ale wymownie spojrzała na słoiczek z zebranymi pieniędzmi i westchnęła.

– Tylko pomyślałam – mruknęła cicho.

Kobiety umówiły się wcześniej, że Mikołaj, absolutnie nie święty, przyjdzie do nich już przed wigilią. Przyjdzie, na próbę zatańczy, potem zaproszą go do stołu i po wieczerzy, gdy wszyscy będą zadowoleni z życia, panowie pójdą na prawo, a panie na lewo, zabierając ze sobą Mikołaja, który zrobi to, co do niego należy, a przede wszystkim sprawi, że Krystyna będzie się czuła usatysfakcjonowana.

– Idzie! – zapiszczała Róża. – O matko, idzie do nas! I zobaczcie, na dodatek mieli policjanta, a nie Mikołaja!

– Tylko jakiś zmęczony życiem ten policjant – zmartwiła się Aniela.

– My go rozruszamy! – Tereska klasnęła z radości. – Pomachajmy mu, zobaczymy, czy nam odmacha!

*

Przez furtkę domu opieki właśnie wchodził przygarbiony Robert. Ten dzień go zdecydowanie wykończył. Aldona, gdy tylko położył ją na łóżku w jej sypialni, natychmiast ozdrowiała i złożyła na jego ustach soczysty pocałunek. Do tej pory się wzdrygał. Czuł się, jakby go ukąsił wąż. Albo jadowita żmija. Już chciał powiedzieć przełożonym, że ma dość i opuszcza posterunek. Robert właściwie niczego ani nikogo się w życiu nie bał, oprócz niebezpiecznych kobiet, które z charakteru przypominały żmije. Aldona była ich doskonałym przykładem.

Marzył o tym, by się przytulić do Anny. Potrzebował jej ciepła i rozsądku. Potrzebował jej jak jeszcze nikogo w życiu.

Spojrzał w stronę okna na pierwszym piętrze. Stały przy nim rozchichotane staruszki. Uśmiechnął się do nich i pomachał. Przynajmniej ktoś był normalny w tym zwariowanym świecie.

*

Dorota poczuła się wolna. Szła sprężystym krokiem prosto przed siebie, po raz pierwszy w życiu czując, że nic nie musi. Ale może wszystko. I będzie działała na przekór. Na przekór całemu światu. Pewnie nie wyszłaby z domu tak nagle, ale to, że nikt nawet nie pomyślał o prezencie dla niej, przelało czarę goryczy. I zdecydowało o wszystkim.

Minęła przystanek autobusowy, na którym stał mężczyzna palący papierosa. Dorota nie paliła, kiedyś, na studiach, trochę popalała, ale to tylko na imprezach. Nawet nie umiała się zaciągać.

– Przepraszam… – zaczepiła mężczyznę. – Poczęstowałby mnie pan papierosem?

Spojrzał na nią z uwagą. Znała to spojrzenie. Pamiętała je. Takiego spojrzenia nie zapomina się nawet po dwudziestu latach.

– Cyprian? – Stała naprzeciwko niego zdumiona.

– Eee… Tak. Znamy się?

– Kiedyś się znaliśmy. Chodziliśmy razem do klasy.

– A, pamiętam! – powiedział mężczyzna, aczkolwiek Dorota podejrzewała, że nie pamiętał nic. – Nazywałaś się…

– Dorota.

– Pewnie, że Dorota! – zawołał. – Pamiętam! Dorota…

– Miłobędzka.

– Jasne, teraz sobie przypominam! Dorota Miłobędzka! – Rozpostarł ramiona w zapraszającym geście.

Dorota przytuliła się do niego. I kiedy tak chwilę stała w jego ramionach, uzmysłowiła sobie, że te dwadzieścia lat temu dałaby wszystko, by tak ją obejmował.

– Świetnie cię spotkać po latach – powiedział, podpalając jej papierosa.

Dorota nieudolnie się zaciągnęła. Co ci ludzie widzą w tych fajkach? No ale nic, po raz pierwszy w życiu, a przynajmniej po raz pierwszy od dawna, zamierzała być dorosła i zupełnie nieodpowiedzialna. Palenie papierosów było pierwszym, co według niej świadczyło o tym wigilijnym buncie.

– Jakie masz plany na dzisiaj? – zapytał Cyprian.

– Plany? – wydukała Dorota.

– No tak. – Pokiwał głową i odgarnął z twarzy swoje nadal gęste, aczkolwiek nieco posiwiałe loki.

Pamiętała ten gest. I tak samo jak dwadzieścia lat wcześniej wciąż robił na niej wrażenie. Pomyślała o wigilii, pustym miejscu pod choinką przeznaczonym na jej prezenty, myciu sterty naczyń, gdy wrócą z pasterki… Przecież zawsze jedli wieczerzę na eleganckiej świątecznej zastawie, której nie można było wkładać do zmywarki. Trzeba było i wszystkie naczynia, i srebrne sztućce myć ręcznie. Potem, gdy kuchnia już lśniła, Dorota była tak zmęczona, że szła spać, nie zmywając makijażu. A następnego dnia rano wstawała, by zrobić śniadanie.

Jeszcze raz pomyślała o tym, że nikt nie zadbał nawet o drobiazg dla niej na święta.

– Tak się złożyło, że nie mam dzisiaj żadnych planów. – Uśmiechnęła się zachęcająco.

– O, to zabalujemy! – Uśmiechnął się. – Pójdziesz ze mną na Christmas party?

– Pewnie – zgodziła się od razu. Miała wrażenie, że gdyby nawet zaproponował jej wspólne spędzenie świąt z bezdomnymi pod mostem, również by się zgodziła.

– No to jesteśmy ustawieni. Najpierw tylko muszę iść matce życzenia złożyć. Jakiś kubek jej kupiłem, nie miałem melodii do szukania prezentów.

– Aha – mruknęła Dorota, gdyż zupełnie nie wiedziała, co ma powiedzieć. – A gdzie mieszka twoja mama?

– Niedaleko. W takim pensjonacie. Wiesz, stara już jest, ja nie mam czasu się nią zajmować, a zresztą wolę robić coś innego.

– Ile ma lat?

– O Jezu, mnie pytasz? Nie wiem, ale po osiemdziesiątce już będzie.

– Twoja mama chyba była tacerką, tak?

– Tak, tańczyła w rewii. A potem myśmy tańczyli, jak ona nam zagrała. – Cyprian zarechotał. – Chodź, pójdziemy na spacer. Piękną mamy zimę, aż szkoda nie skorzystać. Wstąpimy też na grzańca, a wieczór będzie należał do nas!

*

Kornel stał przed drzwiami mieszkania Poli i dłuższą chwilę się wahał, zanim zapukał. Do klatki wpuściła go miła sąsiadka, która znała go z widzenia. Kornel w jednej ręce trzymał bukiet kwiatów, a w drugiej wielką reklamówkę z biedronki z różnymi wiktuałami, które to do tej torby nawkładał.

– A kawaler to z tymi kwiatami oświadczyć się idzie? – zapytała, jak się okazało, równie miła, co wścibska sąsiadka. – Nie za wcześnie trochę? Nie za młody jesteś?

– Za wcześnie, za wcześnie. – Kawaler wysilił się na uśmiech. – Pola ma dzisiaj urodziny. Przyszedłem życzenia złożyć.

– To proszę też ode mnie jej życzyć, by się jej dobrze żyło. Po prostu. I by się otaczała dobrymi ludźmi. Takimi jak pan – dodała. – Bo to w życiu najważniejsze.

Gdy miła kobieta schowała się za swoimi drzwiami, Kornel westchnął i wreszcie zapukał. Nikt mu jednak nie otwierał. Po chwili zrobił to jeszcze raz. Donośniej. W progu stanął ojciec Poli. Nie wyglądał najlepiej. Chyba nie był w zbyt dobrym humorze, aczkolwiek w swojej świątecznej piżamie i grubych skarpetach wyglądał nader zabawnie i zupełnie optymistycznie.

– Dzień dobry – przywitał się Kornel.

– Dzień dobry – westchnął Maciej. – Oby już taki był. Bo zaczął się fatalnie.

Justyna, wściekła po tym, jak oświadczył jej kategorycznie, że nie będzie zmuszał Poli do pójścia na kolację z jakimś fińskim gachem byłej żony, wyszła z ich domu, trzaskając drzwiami. Po tym wszystkim Maciej miał ochotę się upić. Nie żeby robił to często, ale uznał, że facet czasem musi. Ale nie samotny facet, który miał pod opieką dwójkę dzieci. Pardon, jedno, bo drugie właśnie osiągnęło pełnoletność.

Nie upił się jednak. Poprzestał na przebraniu się w świąteczną piżamę i założeniu grubych skarpet. Miał właśnie dzwonić do Michaliny, żeby nie przychodziła, gdyż nie będzie najlepszym kompanem na wigilię, ale wtedy do drzwi zapukał Kornel.

– Pola jest u siebie – westchnął zrezygnowany Maciej.

– Dziękuję. – Kornel nacisnął klamkę w drzwiach prowadzących do pokoju przyjaciółki. Rozejrzał się, ale nikogo tam nie było. – Proszę pana, Poli tu nie ma.

– Jak to? – zdziwił się. – A Marta?

– Nikogo tu nie ma. – Kornel pokręcił głową.

– Pola?! Marta?! – zawołał. – Jesteście tutaj?!

Maciej zajrzał po kolei do wszystkich pomieszczeń. Córek nigdzie nie było.

– Może gdzieś wyszły? – nieśmiało zapytał Kornel.

– Ale gdzie? – zdenerwował się Maciej.

Spojrzał na wieszaki, gdzie zwykle znajdowały się kurtki dziewczynek. Zniknęły! Ich buty także…

– Nie ma ich. – Rozłożył bezradnie ręce.

– Tu jest jakaś kartka – powiedział Kornel. Sięgnął po nią i przeczytał: – „Tato, wyszłyśmy, nie denerwuj się. P. i M.”.

Wtedy Maciej zdenerwował się na dobre. Zaczynał podejrzewać, że nie tylko nie ma już szans na dobry dzień, ale nawet i na dobry wieczór…

– Ale gdzie one poszły? W Wigilię? – Rozejrzał się po przystrojonym świątecznie mieszkaniu. – Przecież mieliśmy razem świętować!

*

Michalina oprócz tego, że upiekła przepyszne brownie i korzenne ciasteczka, zrobiła też sałatkę jarzynową. Kilka razy się przebierała. Nie wiedziała, czy powinna być elegancka, czy może ubrać się mniej formalnie. W końcu postawiła na czerwoną dzianinową sukienkę ze sporym dekoltem i rajstopy w gwiazdki. Na wszelki wypadek do torby schowała opaskę z rogami renifera i czapkę Mikołaja. Gdyby miało być mniej oficjalnie. Zapakowała się do swojego samochodu i pojechała do domu Macieja.

Kiedy już zaparkowała i wysiadła, jej oczom ukazał się dość niecodzienny widok. Przez drzwi do kamienicy właśnie wybiegał Maciej, jak można było zauważyć, ubrany w świąteczną piżamę i narzucony na nią niedbale płaszcz. Zaraz za nim pojawił się młody chłopak z wielkim bukietem. Wyglądało to nader osobliwie.

Pewnie przypatrywałaby się temu wszystkiemu dłużej, ale szybko została zauważona.

– Michalino! – zawołał Maciej. – Dziewczynki uciekły z domu! Pomóż nam ich szukać!

5.

Zrobiło się już ciemno, gdy Mieczysław poczuł się głodny. W tym roku w Wigilię było jakoś inaczej… Zwykle Dorota poganiała ich, by siadali do stołu, kazała im wypatrywać pierwszej gwiazdki, a teraz nic. Mężczyzna spojrzał w okno. Na niebie pojawiło się już kilka gwiazd, najwyraźniej musiał przysnąć na chwilę.

– Tato, w tym roku nie ma świąt? – zapytał stojący nad nim Julek.

– Oczywiście, że są. – Mieczysław, wyraźnie zaniepokojony, podniósł się z fotela.

– Mogę coś skubnąć ze stołu? – poprosiła Karolina.

Stół był nakryty. Brakowało tylko czerwonego barszczu, który prawie się już wygotował na kuchence, i zupy grzybowej, która powoli podążała w ślady barszczu. Wyłączył palniki.

– Gdzie jest mama? – zapytał, zdezorientowany rozglądając się wokół.

Julek i Karolina bezradnie pokręcili głowami.

– Może poszła do piwnicy po grzybki w occie? – zapytała córka.

– Zobacz, czy jej gdzieś nie ma – powiedział Mietek do Julka.

Syn obiegł całe mieszkanie i kiedy wrócił, wzruszył tylko ramionami. Jak się można było spodziewać, Doroty nigdzie nie znalazł.

Mieczysław popędził do piwnicy. Kiedy wracał, spotkał sąsiada z naprzeciwko.

– O, jak dobrze, że pana widzę! – Uśmiechnął się. – Wreszcie! Tydzień temu przyszedł jakiś pakunek ze Stanów. Nikogo u was nie było, więc kurier zostawił mi przesyłkę. Nie mogłem was złapać w domu. Proszę.

Wręczył Mieczysławowi paczkę oklejoną taśmą z napisem OSTROŻNIE, SZKŁO oraz FRAGILE / HANDLE WITH CARE.

– Dziękuję – wydukał Mieczysław.

Czekał na tę cholerną paczkę od dwóch tygodni. Już we wrześniu na jakiejś aukcji internetowej znalazł filiżankę, dokładnie taką samą jak ta, która się stłukła Dorocie. Dokupił też drugą, również w maki. Nie znał się na tym, ale walczył o nią jak lew na licytacji, bo na jednym z forów przeczytał, że to rarytas. Wydał na to fortunę, ale nie to było najważniejsze. Wiedział, że to prezent, którym jego żona się zachwyci. A bardzo chciał jej sprawić przyjemność. Ogromnie się zdenerwował, gdy paczka nie przyszła i musiał o tym powiedzieć Dorocie. Oczywistym było to, że mu nie uwierzyła. Tak nieudolnie się tłumaczył, że sam by sobie nie uwierzył. Brzmiało to jak kiepska wymówka, a tymczasem sąsiad trzymał tę paczkę u siebie od tygodnia. Mieczysław był coraz bardziej wściekły. Na sąsiada i na całą sytuację.

– Jakieś dwie godziny temu chciałem ją dać pana żonie, ale tak szybko wychodziła, że zanim otworzyłem drzwi, była już daleko. Całe szczęście, że pana złapałem, bo to pewnie prezent, co?

– Prezent… – bąknął. – Szukałem go od tygodnia.

– Kurier nie zostawił panu kartki?

– Nie.

– Tata, a gdzie mama wychodziła dwie godziny temu? – zapytała Karolina, która nagle pojawiła się w drzwiach.

– Nie wiem… – powiedział cicho Mieczysław. – Nie mam zielonego pojęcia.

– Żona panu zwiała? – Sąsiad zarechotał. – Moja zwiała dziesięć lat temu ze swoim szefem. Ale pana nie wyglądała, jakby uciekała. Raczej szła po prostu na spacer. Na długi spacer, bo była dokładnie owinięta szalikiem, jakby się bała, że zmarznie.

*

Dorota i Cyprian spacerowali już ponad dwie godziny. Rozmawiali i bawili się przednio.

– A gdzie ty właściwie mieszkasz? – zapytała Dorota.

– Trochę tu, trochę tam – powiedział wymijająco Cyprian. – Jestem obywatelem świata. Mam mieszkanie w Berlinie i apartament w Warszawie. Teraz przymierzam się do kupna domu w Hiszpanii. Tam się zdarzają bardzo korzystne ceny nieruchomości.

Dorota nie bardzo mogła z nim na ten temat porozmawiać, gdyż dysponowała wyłącznie informacjami w zakresie korzystnych cen na szponder wołowy albo rostbef. Nieruchomości w Hiszpanii mogła ze swoją pensją nauczycielską oglądać jedynie w folderach reklamowych lub na stronach internetowych.

– A ty? – zapytał.

– Ja… Czy możemy dzisiaj nie mówić o mnie? – Uśmiechnęła się do niego. – Może przez chwilę powinniśmy pożyć tak, jakby nic poza tym wieczorem nie istniało?

– Dla mnie brzmi jak bajka. – Objął ją ramieniem. – Zamówimy taksówkę. Będzie szybciej i cieplej. Pojedziemy do Happy Endu, czyli miejsca, gdzie jest moja mama, a potem szybciutko udamy się do Sopotu na to Christmas party.

Po chwili przyjechała taksówka. Cyprian zamówił chyba jakąś wersję de lux, bo tylne siedzenia były oddzielone od kierowcy ciemną przesłoną. Jak w limuzynie.

– Podoba ci się? – zapytał, obserwując jej reakcję.

Dorocie podobało się bardzo. Tak bardzo, że zupełnie nie wiadomo, jak to się stało, ale zaczęli się całować. Kiedy ręka Cypriana wylądowała pod jej spódnicą, a ona zaczęła się zastanawiać, jaką bieliznę włożyła tego dnia, kierowca zatrzymał się przed całkiem sporą willą z szyldem „Dom Seniora Happy End”.

– Wrócimy do tematu niebawem. – Cyprian szarmancko pocałował Dorotę w rękę.

Kobieta zauważyła tabliczkę z informacją, co to za miejsce.

– Twoja mama jest w domu seniora? – zapytała.

– A tak. – Uśmiechnął się. – Tutaj bawi się podobnie, jak ja.

– Nie chciałeś spędzać z nią świąt? – zainteresowała się.

– Wiesz co, to nie dla mnie. Lubię, gdy się coś w życiu dzieje, a tutaj jest bardzo nudno – stwierdził Cyprian i nacisnął dzwonek przy furtce.

*

Kilka chwil wcześniej bardzo nudne staruszki w jeszcze nudniejszym Domu Seniora Happy End zachęcały Roberta, by dla nich zatańczył.

– Nie przyszedłem tu tańczyć. – Kręcił głową, desperacko opędzając się od rozentuzjazmowanych starszych pań.

– My to wszystko rozumiemy – zgodziła się z nim Aniela. – Ten pana szef wspominał nam, że pan nie tańczy, ale uznałyśmy, że jednak pana namówimy.

– Na co niby namówicie? – jęknął Robert.

– No jak to na co? Na próbę tańca – powiedziała Tereska. – Teraz pan zatańczy testowo, a potem, jak panu wyjdzie, to po wigilii już na poważnie.

– Na poważnie… – jak automat powtórzył zdezorientowany policjant.

– No już, młody człowieku! – Róża klasnęła, żeby przywołać go do porządku. – Proszę się nie obijać. Czasu nie ma. I raz, i dwa, i raz, i dwa. To rozkaz!

Aspirant Krusz poczuł się co najmniej jak w szkole policyjnej. Został tak wyszkolony, że nie był w stanie sprzeciwić się rozkazom. Zaczął podrygiwać w lewo i w prawo, aż zrobiło mu się gorąco.

– I zdejmujemy marynareczkę! – zawołała Tereska.

– Na początek! – zawtórowała jej Malwina.

Sabinka siedziała i z naburmuszoną miną się wszystkiemu przypatrywała.

– To rozkaz! – poinformowała Róża.

– Ja pierdolę! – Jagoda pokręciła głową, wrzucając od razu dwie piątki do słoika.

Zrezygnowanemu Robertowi nawet się to wszystko zaczęło trochę podobać. Sytuacja wydawała się na tyle absurdalna, że przez dłuższą chwilę się zastanawiał, czy to, co się właśnie działo, nie było snem. Zastanawiał się i zastanawiał, wywijając nad głową marynarką. Nagle drzwi do jadalni się otworzyły i w progu stanęła Anna. Robert z wrażenia wypuścił marynarkę, która wylądowała na głowie jego ukochanej.

– Co się tutaj wyrabia?! – zapytała dziewczyna, kiedy już udało jej się odsłonić twarz.

– Aniu, ja ci wszystko wytłumaczę! – skwapliwie odpowiedział Robert.

– To oni się znają? – wydukała zaskoczona Malwina.

– To Robert! – krzyknęła Anna. – Mężczyzna, z którym wiązałam swoją przyszłość!

– I on się zajmuje striptizem? – Sabinka z dezaprobatą pokręciła głową.

– To nie tak, jak myślisz – szybko dodał Robert, próbując wyjaśnić całą sytuację.

– Mnie już dzisiaj nic nie zdziwi – westchnęła Anna, nagle łapiąc się za usta. Po chwili wybiegła do łazienki, a w ślad za nią podążył zdenerwowany niedoszły striptizer.

– A mogło być tak fajnie… – westchnęła Sabinka.

– Przecież ci się nie podobało – prychnęła Jagoda. – Miałaś taką zdegustowaną minę.

– Mojej miny, kiedy mi się coś nie podoba, nie chciałabyś zobaczyć – odparła z wyższością staruszka.

*

– Gdzie one mogą być? – zapytał po raz nie wiadomo który zdenerwowany Maciej, stukając palcami w deskę rozdzielczą.

Siedzieli w samochodzie. On i Kornel z przodu, a Michalina z ogromną torbą prowiantu i drobnymi prezentami, które przyniosła, ulokowała się z tyłu.

– Naprawdę nie wiem – westchnął Kornel. – Telefon ma wyłączony.

– Cholera! Co im strzeliło do głowy? Nie mówiła ci nic?

Kornel pokręcił głową.

– Gdyby miała włączony telefon, byłbym w stanie ją zlokalizować. Ale popsuł jej się.

– Telefon jej się popsuł? – zdziwił się ojciec. – Nawet nie wiedziałem.

– Upadł jej i kompletnie potłukł się wyświetlacz. Poza tym miała kłopoty z ładowaniem.

– Przecież kupilibyśmy nowy. Zresztą nieważne, byleby się znalazły… – wyszeptał Maciej. – Gdzie one mogą być? – zastanawiał się. – Co gorsza, ja nawet nie mam pojęcia, jak długo ich nie ma! Byłem pewien, że siedzą w swoich pokojach, i nawet się cieszyłem, że mogę spokojnie ochłonąć po wizycie mojej byłej żony.

– Zapytam na grupie, czy z kimś się kontaktowała. – Kornel wystukał coś w telefonie. – Nikt nic nie wie – powiedział po chwili. – Napisała tylko, by nikt się o nią nie martwił.

– I co?

– I nic. Teraz wszyscy się o nią martwią. Ale myślę, że jakby chciała sobie coś zrobić, to by nie zabierała ze sobą Marty.

– Matko Boska, coś zrobić? Co ty masz na myśli?

– Proszę pana, bo ona ostatnio była w kiepskiej formie… Przytłoczyły ją te akcje z matką.

– A może do niej poszła? – zasugerowała Michalina, nie bardzo orientując się w ich relacjach rodzinnych.

– Nie sądzę. – Kornel pokręcił głową. – To chyba ostatnia osoba, którą chciałaby odwiedzić.

– Na policję trzeba to zgłosić. Przecież Martusia jest taka malutka, a Pola to też jeszcze dziecko… – denerwował się Maciej.

– Spokojnie, panowie… – Michalina postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. – Nie ma ich od kilku godzin, więc policja jeszcze nie przyjmie zgłoszenia. Poza tym od niedawna Pola nie jest już dzieckiem i tak naprawdę może robić to, na co ma ochotę. Może też być opiekunką Marty.

Michalina miała rację. Prawda była brutalna.

– Obdzwońcie wszystkich, u których mogłaby być, a potem będziemy jeździć po okolicy – zarządziła.

– I będziemy tak jeździć bez sensu, w kółko? – zapytał zirytowany Maciej.

– A macie lepszy pomysł? – zainteresowała się Michalina.

– Nie – przyznał po chwili milczenia zmartwiony ojciec.

– No widzisz. To lepiej chyba coś robić, niż z założonymi rękami siedzieć na parkingu przed domem i czekać na cud.

– Masz rację – zgodził się Maciej i zaczął po kolei obdzwaniać wszystkich, którzy mogli wiedzieć cokolwiek o miejscu pobytu jego córek.

Niestety bezskutecznie.

*

W tym czasie, gdy Maciej obdzwaniał wszystkich krewnych i znajomych, Pola wraz ze swoją siostrą pod dyktando Wincentyny i Irenki przejęły obowiązki kuchenne. Oczywiście nie obyło się bez opowieści, dlaczego w tak zimne popołudnie uciekły z domu, ale gdy obiecały, że zaraz skontaktują się z ojcem, staruszki otoczyły je najczulszą opieką.

– Dobrze, dziecko, że przyszłaś – powiedziała Irenka. – Bo u nas dziwne rzeczy się dzieją – dodała.

– Klemens Wiśniowiecki mówił, że planety szaleją – przypomniała Wincentyna.

– Niemożliwe, Wiciu, żeby aż do tego stopnia – westchnęła Irenka. – Słoneczko, te śledziki rozłóż na dwa talerzyki.

– A do taty już dzwoniłaś? – zapytała Wincentyna.

– Nie, telefon mi się popsuł.

– Zenek się chwalił, że ma jakiś telefon do oddania. Ma za mały ekran do oglądania tych jego gołych bab. – Wzruszyła ramionami.

– No co się dziwisz. Oczy już nie te – przyznała Irenka. – Albo one mają cycki za małe. W tych czasach takie wychudzone są modne. Idź, dziecko, do Zenona. Może ci pomoże z tym telefonem. Albo wiesz co? Ja pójdę z tobą. Tylko gdzie jest Anna?

*

Tymczasem Anna klęczała przy toalecie, a pod drzwiami łazienki klęczał Robert. Zdołał jej już wszystko wyjaśnić przez zamknięte drzwi. Opowiedział o Aldonie, o tym, że Artur wychodzi z kicia, i o szalonym pomyśle jeszcze bardziej szalonych staruszek. Anna nie mogła nic powiedzieć, gdyż, jak wiadomo, czasem pierwszy trymestr ciąży rządzi się swoimi prawami.

W końcu otworzyła drzwi od toalety i zobaczyła klęczącego przed nią Roberta. W dłoni trzymał otwarte pudełeczko z pierścionkiem.

– Aniu, wyjdziesz za mnie? – zapytał drżącym z emocji głosem.

Annie znowu zrobiło się niedobrze. Pewnie z nadmiaru emocji. Zakryła dłonią usta i usiadła na podłodze.

– Ale… To znaczy, że tak czy nie? – zapytał Robert wyczekująco.

– Tak – wydukała Anna. – Pewnie, że tak! Właściwie ja też mam dla ciebie niespodziankę. Miało być zapakowane i w ogóle ładnie, jak na TikToku… – powiedziała, wręczając mu test ciążowy.

– Co to jest?

– Nie wiesz?

– Nie mam pojęcia. – Robert oglądał test z każdej strony.

– Jestem w ciąży.

Robertowi ze szczęścia zaszkliły się oczy. Usiadł obok Anny na podłodze, oparł się o ścianę i mocno przytulił narzeczoną. No cóż, toaleta w domu seniora to zdecydowanie najdziwniejsze miejsce jak na najbardziej romantyczne wyznania, ale miłość znana jest z tego, że nie zna dnia ani godziny. A dzieci również pojawiają się na świecie dokładnie wtedy, kiedy się mają pojawić.

6.

Anna z Robertem ku wielkiej uldze Wincentyny wrócili do kuchni i nie dopuścili do tego, by przypaliło się to, co nie mogło się przypalić. Zosia i Marta ochoczo pomagały, a Pola w tym czasie wraz z Irenką poszły przekonywać Zenona, że dziewczyna jest najlepszą potencjalną właścicielką telefonu, który podarował mu kilka miesięcy wcześniej Mike.

– Ale wy mnie wcale nie musicie przekonywać – stwierdził od razu Zenon. – Przecież to mi się wala po pokoju, a niedługo muszę zwalniać szafki dla Tereski.

– To wy tak na poważnie? – zainteresowała się Irenka. – Z tym małżeństwem?

– Pewnie. W Happy Endzie nie ma nikogo poważniejszego niż my dwoje.

Kilka chwil później Pola siedziała tuż obok Zenona i instalowała w telefonie najpotrzebniejsze aplikacje. Przecież to było ważniejsze niż pomaganie w kuchni. Zresztą gdzie kucharek sześć, tam nie ma co jeść, a było tam już wystarczająco dużo osób.

*

– Mam ją! – wykrzyknął Kornel, gdy już od prawie godziny jeździli bez celu po mieście, szukając Poli i Marty.

– Gdzie ją masz?! – zawołał Maciej. – I skąd wiesz, że ona tam jest?

– Zalogowała się do Snapchata i pokazało jej lokalizację. I słuchawki włączyła. Pokazują to samo miejsce.

– Gdzie mam jechać?

– Niedaleko. Trzy kilometry stąd – powiedział chłopak. – Ja panu będę mówił jak.

*

Kiedy Dorota i Cyprian weszli do Happy Endu, od razu przywitała ich miła pani właścicielka.

– Trochę dzisiaj panuje rozgardiasz, ale przynajmniej jest wesoło – powiedziała Krystyna. – Ci, którzy się czują na siłach, szykują kolację, a pozostali czekają, aż wszystko będzie gotowe. – Uśmiechnęła się. – Czego się napijecie?

– Dziękujemy, my na króciutko – zaznaczył Cyprian. – Czekają na nas, mamy Christmas party.

– Rozumiem… – bąknęła skonsternowana Krystyna. – To nie zostanie pan u mamy?

– Nie. Dam jej tylko prezent i znikam.

*

Oboje weszli do wielkiej świątecznie ustrojonej jadalni. Tuż pod oknem stała ogromna jodła, cała w różnokolorowych bombkach i własnoręcznie przygotowanych ozdobach. Nawet kilka bombek było dokładnie takich samych jak na choince w mieszkaniu Doroty. Kobieta się uśmiechnęła. Na jednym z foteli przysypiał starszy pan. Z rąk wysuwała mu się krzyżówka. Inna staruszka układała pasjansa, korzystając z kawałka stołu, który nie był jeszcze zakryty świąteczną zastawą. Po chwili do pokoju wbiegła mała dziewczynka, trochę młodsza od Karoliny, i zaczęła wszystkim wręczać laurki.

– Cześć, jestem Zosia – przedstawiła się grzecznie. – Zostaniecie z nami na wigilię? Bo nie wiem, czy mam dla was przygotowywać laurkę.

– Nie – uciął krótko Cyprian.

– Idziemy na Christmas party – dodała Dorota.

Mała wyraźnie posmutniała.

– To wam bardzo współczuję.

– A dlaczego? – zainteresowała się Dorota.

– Nie wiem, co to jest to Christmas party – powiedziała Zosia – ale z pewnością nie jest to lepsze niż wigilia w Happy Endzie – dodała z wielką pewnością w swoim cienkim głosiku.

*

Mama Cypriana siedziała w rogu pokoju. Na uszach miała ogromne słuchawki. Kiwała się w rytm muzyki, której najwyraźniej słuchała.

– Poczekaj… – powiedział mężczyzna do Doroty. – Załatwię to szybko i będziemy mogli już iść.

Pokiwała głową.

Cyprian podszedł do staruszki i pocałował ją w policzek. Twarz kobiety na chwilę się rozjaśniła. Przyjęła wręczony przez syna prezent i pogłaskała go po głowie, jakby znowu miał siedem lat. Zaczęli rozmawiać.

Dorota rozglądała się po pomieszczeniu, nie bardzo wiedząc, co ze sobą zrobić. Zerknęła na siedzącą w drugim fotelu kobietę. Znała ją. Starsza pani spojrzała na nią i jej oczy się roziskrzyły.

– Dorotka… Takich uczennic się nie zapomina, nawet po tylu latach.

– Pani „Pipsztycka” – wyszeptała.

– Tak… Wiem, że mnie tak nazywaliście. – Aniela uśmiechnęła się szeroko. – Człowiek robi błędy, a chce dobrze. Cieszę się, że nie poszłaś moją drogą.

– Poszłam – burknęła Dorota. – Jestem nauczycielką.

– Nie poszłaś, dziecko. Widzę to w twoich oczach. I o ile nie zrobisz nic głupiego, nigdy moją drogą nie pójdziesz.

Dorota spojrzała na nią wnikliwie. Zauważyła, że Cyprian skończył rozmawiać z matką i stanął tuż przy niej.

– Lecimy – powiedział. – I wrócimy do tego tematu, który przerwaliśmy w taksówce. – Uśmiechnął się znacząco.

Dorota spojrzała na wpatrującą się w nią Anielę, potem na szczęśliwą Różę, która trzymała w ręku zwykły kubek. Ekskluzywny prezent od „obywatela świata”. Wszędzie pachniało pomarańczami i goździkami. Z góry słychać było fałszywie śpiewane kolędy…

– Ja tu zostanę – zdecydowała nagle. – Zosiu! – zawołała dziewczynkę. – Możesz rysować dla mnie laurkę.

*

Cyprian długo się nie zastanawiał. Pocałował Dorotę w policzek, pomachał matce i wsiadł do taksówki, która wciąż na niego czekała przed willą. Widać od razu nie zamierzał zostawać tutaj na dłużej. Dorota zatopiła się w rozmowie z panią Anielą. Jakże ich życie było podobne. Tylko ona w pewnym momencie powiedziała „dość”.

– Cześć… – Zadzwoniła do Mieczysława. – Możecie do mnie przyjechać?

– Jak dobrze, że dzwonisz! Tęskniłem, kochanie – ucieszył się Mietek. – Oczywiście, że przyjedziemy. Gdziekolwiek jesteś.

Dorota podała adres i rozłączyła się. W tym momencie do jadalni weszła Pola z dwoma półmiskami wypełnionymi po brzegi wigilijnymi przysmakami.

– Dzień dobry! – zawołała.

– Dzień dobry. – Dorota zdziwiła się na widok swojej uczennicy. – A co ty tu robisz?

– Ja? Chyba jakieś dobre wiatry mnie tutaj przywiały. – Roześmiała się. – A pani? Co panią tu sprowadza?

Dorota spojrzała na uśmiechniętą Anielę.

– Mnie zdecydowanie też. A tak naprawdę co tu robisz?

– A tak naprawdę uciekam – przyznała się Pola. – Przed wszystkim. A najbardziej przed życiem.

*

– To tutaj – poinformował Kornel, gdy dotarli w miejsce wskazywane przez lokalizację w telefonie Poli.

– Tutaj? – zdziwił się Maciej.

– Dom Seniora Happy End – przeczytała Michalina.

– Co Pola robi w domu starców?

– Nie wiem. – Kornel pokręcił głową. – Nie dowiemy się, póki z nią nie porozmawiamy. – Wziął z tylnego siedzenia bukiet i pierwszy wysiadł z samochodu.

*

Pola siedziała przy stoliku kawowym wraz z Różą i Jagodą. Jagoda próbowała namówić dziewczynę na drinka, ale solenizantka była nieugięta.

– Pola, ja sobie posłuchałam tych Kacperczyków – powiedziała nagle Róża. – Mądre chłopaki, kochają rodziców i siebie wzajemnie. Ale gdyby ich tu zaprosić na imprezkę, to muszę ci powiedzieć, że szybko by się nasz słoiczek zapełnił.

– Słoiczek? – zdziwiła się dziewczyna.

– Jak ktoś powie brzydkie słowo, to wrzuca dychę. No, ale nikt nie jest idealny. – Róża wzruszyła ramionami.

– Ja jestem – stwierdziła Jagoda. – No to co? Whisky czy koniaczek?

– Pani Jagódko, ja naprawdę dziękuję.

– Ja pierdolę, przecież kończysz dzisiaj osiemnaście lat!

– O właśnie! – Róża się uśmiechnęła. – Dycha do słoiczka. Na tym to polega, kochana – zwróciła się w stronę Poli. – Dziewięćdziesiąt procent naszych przychodów zapewnia nam Jagódka.

Jagoda wzniosła oczy ku niebu.

– I jesteśmy jej za to bardzo wdzięczni – dodała już nieco bardziej złośliwie Róża.

Nagle otworzyły się drzwi.

– Ruch dzisiaj jak na dworcu. – Sabinka skrzywiła się na widok wchodzącego młodzieńca.

– A ten z choinki się urwał? – zapytała Irenka, patrząc na chłopaka znad okularów. – Ślub jest dopiero jutro. Za wcześnie na kwiaty.

Pola podniosła wzrok i momentalnie ją zamurowało. W progu stał Kornel z ogromnym bukietem.

– A co ty tu robisz?

– Szukamy was od dwóch godzin. Martwiliśmy się… Jak dobrze, że wreszcie się znalazłyście.

– Przecież napisałam, żebyście się nie denerwowali – zaprotestowała Pola. – Skąd wiedziałeś, gdzie jesteśmy?

– Lokalizacja. Masz nowy telefon?

– Dostałam w prezencie.

– Tata! – zawołała Marta. – I pani Misia! – Pobiegła i się przytuliła do obojga.

– Nie będziesz mi prawił morałów? – zapytała Pola, patrząc badawczo na tatę.

– Nie. – Najlepszy z ojców uśmiechnął się czule. – Jesteś przecież dorosła. Ale na wszelki wypadek zniknij mi na chwilę z pola widzenia, bo mogę się zapomnieć.

– Chodź. – Kornel pociągnął ją za rękę.

Oboje owinęli się chustami Wincentyny i wyszli na zewnątrz.

– A te kwiaty to dla mnie? – zapytała Pola.

– No jasne. – Uśmiechnął się. – Gapa ze mnie. Wszystkiego najlepszego. I życzę ci… – Spojrzał jej w oczy. – …byśmy umieli wrócić do punktu wyjścia.

– A może… – Pola zerknęła na niego niepewnie. – Może to nie jest dobry plan?

– Nie? – zmartwił się Kornel.

Pola przytuliła się do niego.

– Może powinniśmy spróbować jednak pójść o krok dalej?

Zamknęła oczy i delikatnie pocałowała go w usta. Kornel odwzajemnił jej pocałunek, po czym bardzo mocno ją objął.

– Tak, masz rację. To chyba dobry pomysł. – Uśmiechnął się.

– Ekhm… – ktoś chrząknął tuż obok nich. – Szukam żony – powiedział pan w średnim wieku, za którym chowała się dwójka dzieci.

– Tu jest dom seniora – ze śmiechem poinformowała Pola. – Nie wiem, czy znajdzie pan tu odpowiednią kandydatkę dla siebie.

– A nie, ja już mam żonę. – Mężczyzna energicznie pokręcił głową. – Tylko chwilowo mi się zagubiła i przyszedłem ją zabrać do domu. Podobno jest tutaj.

– Nie wiem, czy pozwolą panu dzisiaj gdzieś wyjść, jeśli przekroczy pan próg Happy Endu – stwierdził z powagą Kornel. – Towarzystwo tutaj jest nad wyraz gościnne.

– To w takim razie przynieście z samochodu prezent dla mamy – Mietek zwrócił się do swoich dzieci. – Na pewno ją to ucieszy. A wam już nie przeszkadzam. Wesołych Świąt.

– My też wracamy do środka – powiedziała Pola. – Załatwiliśmy to, co mieliśmy załatwić.

– Ja jeszcze nie… – Mieczysław się zamyślił i dodał po chwili: – Jesteście młodzi, wszystko przed wami. Nie spieprzcie tego.

– Płaci pan dychę. – Obok mężczyzny pojawiła się nagle Zosia ze słoikiem w dłoni.

– Dychę? – zdziwił się. – Za co?

– Powiedział pan brzydki wyraz, a za brzydkie wyrazy płaci się tutaj dziesięć złotych.

Mieczysław bez wahania wrzucił pieniądze do słoika.

– A, i jeszcze jedno… Czy wy zostajecie wszyscy na wigilii? Bo jeżeli tak, to muszę dla was zrobić laurki, a trochę już się pogubiłam w moich obliczeniach, ile ich ma być.

*

– Jak ty to zdobyłeś? – Dorota z niedowierzaniem wpatrywała się w filiżankę. – Próbowałam taką kupić, ale ktoś mi ją sprzątnął sprzed nosa.

– To chyba, niestety, byłem ja.

– Ale tamta aukcja była w Stanach!

– No to z pewnością byłem to ja. – Uśmiechnął się.

– Dziękuję… – Dorota z zachwytem wpatrywała się w delikatną porcelanę. – To oryginalna Martial Redon. Taka sama, jaką zbiłam. Niewiarygodne!

– Naprawdę ruch jak na dworcu – westchnęła Sabinka.

– Spokojnie, kochana. Wszystkich pomieścimy – powiedziała Krystyna.

– Zwykle stawia się jeden talerz dla niespodziewanego gościa, a my tu musimy dostawić kilkanaście – mruknęła staruszka.

– Mamy dużo talerzy, Sabinko – uspokajała ją szefowa.

– A czy ja mogę wiedzieć, kto zostaje na wigilii? Bo naprawdę muszę jeszcze przygotować laurki! – zawołała zniecierpliwiona Zosia, po czym zaczęła chodzić po jadalni i zapisywać w swoim kajeciku wszystkie imiona nowo przybyłych gości.

*

Anna z Robertem kończyli kuchenne przygotowania. Nawet udało im się nieco posprzątać. Kiedy Robert szedł wyrzucić śmieci, zobaczył, że ktoś stoi przy furtce… Artur… Był on ostatnią osobą, którą chciał widzieć. Prawdopodobnie również ostatnią, którą chciała widzieć Anna.

Robert już chciał odejść, kiedy ojciec Zosi go zawołał:

– Zaczekaj!

Ociągając się, podszedł do furtki.

– Wiem, że nie powinienem się z nimi widzieć. Bardzo bym chciał, ale nie będę już więcej mieszał w ich życiu. Szczególnie dzisiaj.

Robert z aprobatą pokiwał głową.

– Czy mógłbyś przekazać Zosi pachnące świątecznie czarodziejskie świeczki? – Wręczył Robertowi zapakowany w kolorowy papier kartonik. – Możesz jej kiedyś powiedzieć, że to ode mnie.

– Powiem – zgodził się Robert. – Ale nie dzisiaj.

– Jasne.

Stali chwilę bez słowa, nawet na siebie nie patrząc. Nagle usłyszeli dziwny dźwięk dobiegający z kępy krzaków. Jakby pisk albo płacz dziecka… Obaj natychmiast tam podbiegli. W kartonie postawionym na śniegu siedział mały biały kotek. Po raz pierwszy i chyba jedyny w życiu ci dwaj mężczyźni spojrzeli na siebie ze zrozumieniem. Artur wyciągnął rękę. Robert chwilę się wahał, zanim ją uścisnął.

– Dziękuję, że o nie dbasz. Przeproś ją za wszystko i gdybyście kiedyś czegoś potrzebowali, to pamiętaj, że jestem.

*

Robert chwilę patrzył w ślad za odchodzącym Arturem, rozmyślając o tym, że nawet tacy dranie mogą czasem przemówić w Wigilię ludzkim głosem. Przemawiało też do niego, głośno miaucząc, zziębnięte kociątko, które tulił do siebie.

– Z kimś rozmawiałeś? – Anna pojawiła się tuż za jego plecami.

– Tak… Z nim.

– Z nim? – zdziwiła się.

– Z nim – powtórzył Robert i odwrócił się do niej przodem. Anna zobaczyła w jego dłoniach białą puchatą kulkę. – Przyszedł tu do nas.

– Będzie mój. – Przytuliła zwierzątko do policzka. – Wiesz, że podobno koty zjawiają się dokładnie wtedy, kiedy powinny?

„Dokładnie tak jak niektórzy ludzie” – pomyślał o Arturze.

*

Do wieczerzy tego dnia usiedli wyjątkowo późno. Było ciasno i gwarno. Jedzenia, o dziwo, wystarczyło dla wszystkich, a Zenon załapał się na swoje ulubione krokiety. Dodajmy, że wyłącznie krokiety, bo na nic poza nimi nie miał ochoty. Gdy wszyscy odśpiewali kolejną kolędę, drzwi się otworzyły i do jadalni wszedł Mikołaj nad wyraz wątłej i zmęczonej postury. Jagoda właśnie śpiewała o wesołej nowinie, gdy nagle tenże Mikołaj ryknął tubalnym głosem:

– Czy ktoś tutaj zamawiał striptiz? Jeżeli tak, to jestem!

Nastała krępująca cisza. Słychać było tylko mlaskanie Zenona, który niczym się nie przejmował i w dalszym ciągu konsumował krokiety z kapustą i grzybami.

Pierwsza odezwała się Zosia. Wstała z krzesełka i zapytała:

– Proszę pana, ja nie wiem, co to jest to coś, o czym pan mówi, ale chciałabym wiedzieć, czy pan zostanie na wigilii, bo jeżeli tak, to muszę dla pana przygotować laurkę!

EPILOG

Tego dnia faktycznie planety szalały. Wiele godzin po wigilii prawie wszyscy powoli zasypiali w swoich łóżkach. No za wyjątkiem Michaliny, która spała w trochę przykrótkim łóżeczku Marty. Za to jak prawdziwa księżniczka w wieży, bo łóżko było piętrowe. Nic więc dziwnego, że tej nocy przyśnił jej się przystojny rycerz o dobrze jej znanej twarzy…

Natomiast Marta posapywała właśnie cichutko na poduszce obok Macieja. Długo się zastanawiała, czy chce spać z ojcem, czy z Michaliną i usilnie próbowała ich przekonać, że naprawdę powinni spać we trójkę. Wtedy wszyscy będą zadowoleni. Niestety, ku jej wielkiemu rozczarowaniu, ani ojciec, ani pani Misia nie chcieli się na to zgodzić. Marta obiecała sobie w duchu, że zrobi wszystko, by się to zmieniło.

Robert spał wtulony w szyję Anny, tak jak zawsze. Długo przed snem zastanawiał się, czy powiedzieć jej o wizycie Artura. Pewnie wreszcie jej powie, bo nie chciał mieć przed nią żadnych tajemnic.

W szyję Zosi spała za to wtulona mała biała kotka.

Dorota leżała przytulona do Mietka. Było jej bardzo niewygodnie, ale on już zasnął i nie chciała go budzić. Cały czas nie wierzyła w to, że tak bardzo mogła zwątpić w jego miłość.

Kornel długo jeszcze w nocy rozmawiał z Polą. Aparat telefoniczny od Zenona był najlepszym prezentem, jaki mogła otrzymać. Oboje słuchali Księżycowej audycji Klemensa Wiśniowieckiego i wymieniali ze sobą takie słowa, które zna tylko nastoletnia miłość. Zasypiając, Pola uzmysłowiła sobie, że spełniło się jej marzenie. To, które pomyślała, gdy zdmuchiwała świeczki na torcie. Życzyła sobie wtedy, by wieczorem być przekonaną, że właśnie minął jeden z najpiękniejszych dni jej życia. Uśmiechnęła się do siebie. Była pewna, że tak właśnie było.

Krystyna długo nie mogła zmrużyć oka. Tej ostatniej przedślubnej nocy mieli z Adamem spać osobno. Nie umiała już chyba zasypiać bez niego. Cieszyła się, że wkrótce znowu będą razem. Na dobre i na złe.

Pensjonariusze Domu Seniora Happy End spali snem sprawiedliwego. Wszyscy za wyjątkiem dwóch, tych najbardziej niesfornych osób. Wincentyna i Jan Toporek ani myśleli o śnie. Zajmowały ich inne, znacznie bardziej frapujące sprawy.

*

– Tu Klemens Wiśniowiecki i moja Księżycowa audycja. Dzisiaj mam dla was niespodziankę, specjalnego gościa. Powiedziałbym nawet więcej – pierwszego gościa siedzącego w moim studiu. Za oknem zima na całego, a w naszych sercach ogień! Taka jest i taka powinna być dzisiejsza noc. Rozpoczynamy nieco później, bo święta rządzą się swoimi prawami! Ale nie przeciągajmy… Naszym gościem jest Wincentyna Radziewicz. Oddaję jej mikrofon.

– Ekhm, ekhm… – chrząknęła Wicia. – Witam państwa serdecznie. Muszę się przyznać, że to mój debiut na antenie. Ale raz kozie śmierć, życie zaczyna się po dziewięćdziesiątce, kochani! Tak więc mamy dzisiaj trzysta pięćdziesiątą ósmą noc roku. Do sylwestra już tylko tydzień! Księżyc schował się dziś o godzinie jedenastej dziewięć, a pojawił się ponownie na niebie o dwudziestej czterdzieści sześć. Kiedy wyjrzycie za okno, to zobaczycie go na tle rozgwieżdżonego nieba. Księżycowym znakiem zodiaku jest Panna. To ciekawe, bo dzisiaj świętowaliśmy tutaj, gdzie jesteśmy, wieczór panieński! No ale Wigilia to zawsze wieczór czarów… Panie Klemensie, czy ja mogę coś dodać od siebie?

– Oczywiście – zgodził się Klemens vel Jan Toporek.

– Bierzcie sprawy w swoje ręce. Po prostu korzystajcie z każdej sekundy. Nie czekajcie na nic – ani na miłość, ani na szczęście. Jak przestaniecie czekać, wszystko do was samo przyjdzie. Nawet kot w zimie! Wesołych świąt!

– Wesołych świąt! – dodał Klemens i uśmiechnął się do Wincentyny.

A ona pomyślała wtedy, że jej córka miała rację. Dwadzieścia lat różnicy w związku to nic. Jakby mgnienie oka. To co, że miała już tyle lat, ile miała? Tym bardziej nie mogła na nic czekać. A już na pewno nie na telefon od Mikołaja.

KONIEC

Gdańsk, Fotel na Zielonym Wzgórzu, 21.09.2022, 03.03

PS Klemens Wiśniowiecki właśnie doniósł, że 21.09.2022 to 264 noc w roku. Do sylwestra pozostało ich 101. Obecna faza Księżyca to sierp. Oznacza to, że oświetlona jest lewa część jego tarczy. Pojawił się dziś na niebie pół godziny po północy, a zajdzie o 17.37. Księżycowym znakiem zodiaku jest Lew, więc się doskonale składa, bo spod tego znaku jest pisząca te słowa Magdalena Witkiewicz.

Podziękowania

Powiem Wam, że pisanie książki świątecznej w środku lata zawsze jest problematyczne. Ptaki ćwierkają, wiewiórki szaleją, upał, a ty musisz wyobrażać sobie śniegi i mrozy. To się nazywa wyobraźnia!

Siedziałam u mnie, na Kaszubach, i pisałam. Potem miałam przerwę spowodowaną różnymi zawirowaniami w moim życiu. Ale się udało!

Na początku chciałabym podziękować mojej wspólniczce i redaktorce – Annie Seweryn. Ty musisz mieć anielską cierpliwość, że dajesz radę ze mną! Bo to niełatwe!

Dziękuję moim dzieciakom, że dawały mi pisać, a nawet czasem podśpiewywały kolędy, robiły śniadanka i obiadki też!

Agnieszce Zakrzewskiej jak zawsze dziękuję za wsparcie. To kolejna książka pisana razem.

Dziękuję Czytelniczkom wspierającym mnie w każdej sytuacji: Ani Żochowskiej, Karinie Klonowskiej i Milenie Pazik. Dziewczyny, kiedy przyniosłyście mi śledzie na Gdańskie Targi Książki byłam najszczęśliwsza! Bo pisanie o Wigilii to też olbrzymia chęć na śledzie, grzybki w occie, barszcz z uszkami i sałatkę jarzynową. To ogromna chęć kupowania prezentów świątecznych… Tak więc wiecie, wszystko zaczęło się już latem…

Nieustająco dziękuję Bognie Kozłowskiej, szefowej domu Active Senior w Gdańsku. Nie ukrywam, że zarówno do powstania pierwszej, jak i drugiej części tej powieści ten dom był inspiracją.

Bardzo dziękuję całej ekipie, dzięki której mogłam zobaczyć, jak wygląda świat filmu. Wspaniałym aktorom, którzy wcielili się w role moich bohaterów. Liczę na to ogromnie, że wszyscy ten film obejrzycie, będziecie się śmiać i wzruszać razem ze mną!

Dziękuję tym, którzy czytali książkę w pierwszej kolejności: Karolinie Tuszyńskiej, Joli Walusiak-Skorupie, Magdzie Fryt, Oli Nowok-Dziekońskiej (Ola, przepisy wigilijne szykuj!).

Bardzo jestem wdzięczna blogerom i bookstagramerom za wsparcie – robicie świetną robotę!

I pewnie – jak zawsze – o kimś zapomniałam, ale czas goni, pliki lecą do druku i pora już wypuścić książkę z rąk. Niech jej u Was będzie dobrze!

Magdalena Witkiewicz

Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku!

To już nasza czwarta powieść! A powiemy Wam, że kiedy dawno temu planowałyśmy powstanie wydawnictwa, właśnie od niej miałyśmy zacząć. Ale często powtarzamy, że u nas sytuacja jest dynamiczna i elastyczna! W tej kwestii nic się nie zmieniło, no może oprócz tego, że nabieramy rozpędu…

Zbliża się magiczny czas świąt, a więc i życzeń. Zaczniemy od siebie, mamy nadzieję, że nam to wybaczycie. Życzymy sobie, by przy sto czterdziestej powieści wydanej przez Flow wciąż przynosiło nam to taką samą frajdę jak teraz! Kiedy pracujemy i osiągamy sukcesy, wierzymy też, że naszą radością trzeba się dzielić. Dlatego też przy tej książce współpracujemy z Fundacją Świętego Mikołaja, która m.in. wspiera dzieci i młodzież w zakresie pomocy psychologicznej. To bardzo ważny temat. Czasem trzeba z kimś pogadać, najlepiej ze specjalistą, a nie zawsze w życiu trafia się na bandę rezolutnych staruszków gotowych nieść pomoc o każdej porze dnia i nocy.

Dziękujemy wszystkim, którzy nas wspierają w tej turkusowej drodze. Dziękujemy naszej korektorce, pani Uli Bańcerek, Grzegorzowi Boćkowi za realizację naszych szalonych pomysłów w zakresie składu, Ani Slotorsz za coraz piękniejsze okładki! Jeszcze dziękujemy takiej jednej, która zaczęła z nami współpracę, ale jej imienia na razie nie wolno wymawiać . Już Cię doceniamy i dziękujemy. Ty wiesz!

Życzymy Wam (nie tylko z okazji świąt), aby świat był Wam przychylny, byście się otaczali prawdziwymi przyjaciółmi, a tych fałszywych unikali, byście się uśmiechali do siebie, a jeżeli chodzi o realizację marzeń – nie bójcie się sięgać gwiazd.

No i nie byłybyśmy sobą, gdybyśmy Wam nie życzyły wielu cudnych lektur pod banderą FLOW. To bandera, która pływa tylko przy pomyślnych wiatrach i zawsze prowadzi na spokojny ląd.

wydawnictwoflow.pl

facebook.com/wydawnictwoflow

instagram.com/wydawnictwoflow

Magda Witkiewicz i Ania Seweryn

Wydawnictwo FLOW

Drodzy Czytelnicy!

Dziękujemy, że wybraliście tę książkę. My również uwielbiamy świąteczne historie i dobre zakończenia. Każdego dnia z całych sił staramy się, by tego dobra wokół nas było jak najwięcej. Z pozoru mogłoby się wydawać, że Fundacja Świętego Mikołaja działa tylko w grudniu – w rzeczywistości pomagamy dzieciom w potrzebie przez okrągły rok.

Nasza fundacja od wielu lat ściśle współpracuje ze szkołami w całej Polsce. Blisko połowa z nich nie zatrudnia na etacie psychologa, a w niektórych województwach na jednego psychiatrę dziecięcego przypada tysiąc pacjentów. Skalę problemów psychologicznych wśród dzieci i młodzieży znacznie pogłębiła pandemia oraz izolacja związana z nauką zdalną.

W reakcji na tę dramatyczną sytuację z początkiem roku uruchomiliśmy ogólnopolski program pomocy psychologicznej dla dzieci i młodzieży. Przez pierwsze pół roku działań sfinansowaliśmy udział w zajęciach profilaktycznych dla pięciu tysięcy dzieci, wsparcie terapeutyczne w trudnych sytuacjach objęło niemal półtora tysiąca uczniów, mogliśmy także zapewnić interwencję kryzysową dla piętnaściorga dzieci i sfinansować długotrwałą terapię trzydzieściorgu kolejnym. Potrzeby są ogromne, więc prowadzimy nasz program dalej.

Dzieci i młodzież otrzymują pomoc dzięki ludziom takim jak Wy, którzy wpłacają nam darowizny, przekazują jeden procent podatku lub wspierają nasze działania, poświęcając swój wolny czas. Może chcielibyście zostać Świętym Mikołajem dla naszych podopiecznych na cały nadchodzący rok? Czasem wystarczy drobny gest, stałe zlecenie w banku na dwadzieścia czy pięćdziesiąt złotych, by zmienić czyjeś życie.

Za każdym razem, kiedy robisz coś dobrego dla innej osoby, stajesz się prawdziwym Świętym Mikołajem. Jeśli chcecie przeczytać więcej o naszych działaniach lub zobaczyć zdjęcia naszych podopiecznych, to zapraszamy serdecznie do odwiedzenia naszej strony: mikolaj.org.pl.

Życzymy pięknych Świąt Bożego Narodzenia i miłości, która ogrzeje Wasze serca nawet w najmroźniejszy dzień.

Zespół Fundacji Świętego Mikołaja

Pamiętaj o nas także wiosną i przekaż 1% podatku Świętemu Mikołajowi KRS 0000 126 602

Numer konta do ustawienia stałej darowizny:

Fundacja Świętego Mikołaja konto: 64 2130 0004 2001 0299 9993 0001

Tytuł: darowizna Święty Mikołaj przez cały rok

Table of Contents

Strona tytułowa

Strona redakcyjna

Dedykacja

Początek

Rozdział 1

1.

2.

3.

Rozdział 2

1.

2.

3.

Rozdział 3

1.

2.

3.

4.

5.

Rozdział 4

1.

2.

3.

4.

Rozdział 5

1.

2.

3.

4.

Rozdział 6

1.

2.

3.

4.

Rozdział 7

1.

2.

3.

4.

5.

6.

Rozdział 8

1.

2.

3.

4.

Rozdział 9

1.

2.

3.

4.

5.

6.

7.

8.

Rozdział 10

1.

2.

3.

4.

5.

6.

EPILOG

Podziękowania

Droga Czytelniczko, Drogi Czytelniku!